Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Χαρακτηρίζεται το αχαρακτήριστο;

Κύριε διευθυντά
Είναι αλήθεια ότι ο λαός ήταν κουρασμένος και απηυδισμένος από την κυβέρνηση και τα λάθη της Kεντροδεξιάς, και το 2015 επέλεξε ως «σωτήρια» λύση μια κυβέρνηση της αυτοαποκαλούμενης Αριστεράς με σύμπραξη ακραίων δεξιών στοιχείων. Αυτό ήταν και το μοιραίο λάθος διότι η κυβέρνηση αυτή απεδείχθη η πλέον αποτυχημένη κυβέρνηση της νεωτέρας ελληνικής ιστορίας.

Τα λάθη τα οποία διέπραξε είναι εγκληματικά. Να αρχίσουμε από την οικονομία, όπου φόρτωσε τον ελληνικό λαό με ένα άχρηστο τρίτο μνημόνιο το οποίο ήταν η ταφόπλακα της οικονομίας και υποθήκευσε το κράτος για την επόμενη εκατονταετία. Να εξετάσουμε την Υγεία, την Παιδεία, την ανυπόφορη ανασφάλεια, αφού το βράδυ φοβάται κάποιος να κυκλοφορήσει στους δρόμους της Αθήνας και οι αστυνομικοί φοβούνται να κυκλοφορήσουν σε ορισμένες συνοικίες τόσο της Αθήνας όσο και άλλων πόλεων της χώρας. Διένειμε φτώχεια στον λαό και προσπάθησε να βαφτίσει το προεκλογικό επίδομα δέκατη τρίτη σύνταξη. Γενικά, τα χαρακτηριστικά αυτής της αχαρακτήριστης κυβέρνησης είναι το θράσος, η αναίδεια, το ψέμα και η κωλοτούμπα.

Σπ. Παναγιωτόπουλος, Κυψέλη

Θα θυμηθούν τα παλιά (τους) ως αντιπολίτευση;

Κύριε διευθυντά
Επειδή βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο και είναι τουλάχιστον ανιαρό και οπωσδήποτε εκνευριστικό να ακούμε από τους νυν κυβερνώντες να μας επαναλαμβάνουν τι κατάφεραν αυτοί που δεν το είχαν κάνει οι προηγούμενοι, ας θυμόμαστε ότι όλα τα μνημονιακά χρόνια αυτοί ήταν που αντιδρούσαν βίαια σε οποιαδήποτε κίνηση των τότε κυβερνήσεων. Αποτέλεσμα ήταν το κάθε βήμα μπροστά να συνοδεύεται από δύο βήματα πίσω, και έτσι να φτάσουν να θριαμβολογούν το 2018 για μια «έξοδο από τα μνημόνια» που θα είχε γίνει μερικά χρόνια νωρίτερα και με πολύ μικρότερο κόστος αν οι ίδιοι είχαν στοιχειώδη επίγνωση των περιστάσεων και δεν έκαναν συνεχώς στείρα ιδεολογική αντίπραξη. Θα είναι ευχής έργον να έχουν μάθει το μάθημα αυτό στα χρόνια της διακυβέρνησής τους και να το εφαρμόσουν ως αντιπολίτευση στο μέλλον.

Αντωνης Παπαγιαννης, Ιατρός, Θεσσαλονίκη

Δημόσια εξομολόγηση μιας εξαπατηθείσας

Κύριε διευθυντά
Η μανούλα μου έλεγε: Οταν, παιδάκι μου, δεν έχεις νύχια να ξυστείς, αλίμονο αν περιμένεις από τους άλλους. Θα σε γδάρουν. Ο Κάλβος το είπε διαφορετικά: «...παρά προστάτας να ’χωμεν». Σ’ ένα κράτος την ευθύνη για το πώς θα πορευθεί ο λαός την έχει ο πρωθυπουργός. Αυτός πρωτίστως πρέπει να πονάει τον τόπο του· μέλημά του να μην είναι η πολυθρόνα και να μην είναι επιλογή του ποιοι θα... ξύσουν, αλλά η κατάστρωση σχεδίου με γνώμονα πάντα τα συμφέροντα του λαού.

Ενας πρωθυπουργός πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να είναι σοβαρός και πειθαρχημένος στις αξίες που καλείται να υπηρετήσει. Για να πειθαρχήσει σ’ αυτές πρέπει να τις πιστεύει.

Οταν όμως ακούγεται το: «Για πατρίδα θα μιλάμε τώρα; Είναι ξεπερασμένα όλα αυτά», τότε ποια αξία να υπηρετήσει;

Είμαι μία από τους εξαπατημένους ψηφοφόρους του. Απευθύνομαι λοιπόν στον πρωθυπουργό, να του πω: Κύριε πρωθυπουργέ, μικρό παιδί διάβασες πολύ ό,τι σχετικό με τον Γκεβάρα. Ηταν το ίνδαλμά σου. Ονόμασες και το παιδί σου Ερνέστο. Ταυτίστηκες μαζί του και άρχισες να ονειρεύεσαι, εκτός από τις καταλήψεις στο σχολείο όπου πήγαινες, και επαναστάσεις. Σε καμαρώναμε όταν ακούγαμε εκείνα τα «Go back, κυρία Μέρκελ», «Go back, κύριε Σόιμπλε». Σε καμαρώναμε όταν έλεγες ότι ΣΥΡΙΖΑ και λιτότητα είναι ασυμβίβαστες έννοιες, ότι δεν γνωρίζεις την πολιτική της κυβίστησης, ότι δεν θα είσαι ο πρωθυπουργός παντός καιρού και ότι υπάρχουν άλλοι για να εξευτελιστούν, ότι θα έσκιζες τα μνημόνια. Σε καμαρώναμε όταν έλεγες «κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη» και ότι θα επιχειρούσες με ειρηνικό ξεσηκωμό του λαού να μην περάσουν τα μέτρα. Τώρα τον ξεσηκωμό τον κάνει μόνος του ο λαός, αλλά εσύ τον αποκαλείς όχλο και ανόητο. Παίρναμε ανάσα όταν έλεγες ότι θα καταργούσες τον ΕΝΦΙΑ, θα έδινες 13η σύνταξη, όταν μας διαβεβαίωνες ότι στις επιλογές σου θα ήταν τα δημοψηφίσματα. Το ένα είδαμε τι το έκανες, ενώ το άλλο, για το πιο ευαίσθητο εθνικό μας ζήτημα, δεν το είδαμε ποτέ. Τα ψεύδη σου ων ουκ έστιν αριθμός τα επικαλούνται και οι πρώην σύντροφοί σου, που ισχυρίζονται ότι τους εξαπάτησες και ότι ακολούθησες «πολιτική μαφίας». Είναι δικά τους λόγια αυτά. Οχι δικά μου. Τα σκάνδαλα τα βγάζεις κατά βούληση. Αλλα τα κρατάς στο συρτάρι. Παρανόησες την έννοια του ανθρωπισμού και στοιβάζεις, στη μικρή σου χώρα, δυστυχισμένους ανθρώπους κάνοντας πιο δυστυχισμένο τον λαό σου που ορκίστηκες να υπηρετήσεις.
Σου δόθηκε η ευκαιρία να μιμηθείς το επαναστατικό πνεύμα του λατρεμένου σου ήρωα των παιδικών σου χρόνων. Θυμήσου την περίπτωση της Κίρχνερ και τόσων άλλων πρωθυπουργών. Ο Τσε, που λάτρεψες, δεν γύριζε με κότερα, δεν εξαπάτησε τους λαούς για τους οποίους αγωνιζόταν, αλλά τους υπηρέτησε μέχρι την τελική θυσία. Δεν προτίμησε πολυθρόνες. Σε καμαρώναμε για τη φλόγα που έδειχνες προεκλογικά, ενώ κατέληξες ο μεγαλύτερος έμπορος της πολιτικής –προκαλώντας την αξιοπρέπειά μας– και ο πιο πρόθυμος υπηρέτης των ξένων συμφερόντων, γελώντας διαρκώς (όπως πολύ ορθά παρατήρησε επιστολογράφος της «Καθημερινής»), αφού σου ετοιμάζουν και το Νομπέλ για τις «καλές σου πράξεις». Είναι καιρός να αναρωτηθείς: Τι κακό έκανα στη χώρα μου, ώστε να με επαινούν οι ξένοι;

Δαναη Πανοπουλου, Εκπαιδευτικός

Η ψήφος Ελλήνων του εξωτερικού

Κύριε διευθυντά
Αφορμή για τις σκέψεις που παραθέτω ήταν το σχετικό κύριο άρθρο στην κυριακάτικη «Καθημερινή» στις 2/6. Αιτία ήταν και διάφορα σχετικά που διάβασα και άκουσα (κάποια υπέρ, άλλα κατά). Επειτα από σκέψη, νομίζω ότι το θέμα πρέπει να τεθεί στην εξής βάση:

Η ψήφος είναι δικαίωμα αλλά και υποχρέωση. Στη συνέντευξή της που δημοσιεύεται στο ίδιο φύλλο της «Καθημερινής», η κ. Γλύκατζη-Αρβελέρ λέει: «Στην αρχαία Ελλάδα, σε περιόδους κρίσεων και ρήξεων, επιβαλλόταν πρόστιμο σε όποιον πολίτη δεν έπαιρνε θέση». Ανέκαθεν οι πολίτες προτρέπονται να είναι «υπεύθυνοι» και «συνεπείς» στις υποχρεώσεις τους και να προσέρχονται στις κάλπες.  Σίγουρα, ένα μέρος της ανεπιθύμητης, αλλά τεράστιας αποχής σε όλες τις εκλογές οφείλεται και στο ότι αυτή η «συνέπεια» συνεπάγεται «κόστος» – από σωματική ταλαιπωρία μέχρι σημαντική οικονομική επιβάρυνση. Το ίδιο σίγουρα, η αναγνώριση του δικαιώματος δεν σημαίνει ότι οι κάτοικοι εξωτερικού θα σπεύδουν να εκπληρώνουν την υποχρέωσή τους...

Επομένως, για όσους δικαιούνται να είναι και «νιώθουν» Ελληνες πολίτες, που επιθυμούν και προσπαθούν να είναι συνεπείς προς τις υποχρεώσεις που συνοδεύουν αυτό το δικαίωμα, η πολιτεία οφείλει να κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου να τους διευκολύνει να το επιτυγχάνουν.

Ηδη το δικαίωμα αναγνωρίζεται (καλώς ή κακώς;) στους «ετεροδημότες», προσωρινούς ή ΜΟΝΙΜΟΥΣ, και τουλάχιστον το ίδιο (καλώς ή κακώς;) πρέπει να αναγνωρίζεται και σε προσωρινούς ή ΜΟΝΙΜΟΥΣ κατοίκους οπουδήποτε γης. Αυτά για τον θεσμό.

Προφανώς, λοιπόν, το θέμα δεν είναι θεσμικό, αλλά αμιγώς θέμα κόστους της διαδικασίας (ατομικό κόστος μετάβασης των ψηφοφόρων στα εκλογικά κέντρα ή συλλογικό κόστος δημιουργίας δυνατότητας ψήφου χωρίς μετάβαση) και, επομένως, η συζήτηση πρέπει να περιοριστεί μόνο στο πώς αυτό το κόστος μπορεί (που μπορεί) να μειωθεί σημαντικότατα. Να μειωθεί τόσο ώστε ή να δικαιολογείται η συμπερίληψή του στο συνολικό κόστος της εκλογικής διαδικασίας ή/και να μην είναι αντικίνητρο για τους ψηφοφόρους.

Ομως, αυτό δεν μπορεί παρά να ενταχθεί στη γενικότερη συζήτηση για το τεράστιο θέμα: Περιορισμός της κατασπατάλησης δημόσιων αλλά και ιδιωτικών πόρων διά της «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης» ή, γενικότερα, διά της... «επανίδρυσης του κράτους»!

Συμεων Ρωμυλος, Αγία Παρασκευή

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ