Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Από τον Ονησίκριτο έως το ΚΙΝΑΛ

Κύριε διευθυντά
Ο Ονησίκριτος ήταν ένας ιστορικός που συνόδευσε τον Αλέξανδρο στην εκστρατεία του μέχρι τις Ινδίες και έγραψε σχετικώς το βιβλίο «Πώς Αλέξανδρος ήχθη», που δεν διασώθηκε. Από τους υπόλοιπους συγγραφείς που ασχολήθηκαν με το αντικείμενο θεωρήθηκε μάλλον υπερβολικός και αναξιόπιστος στις περιγραφές του.

Ο Πλούταρχος αναφέρει στη βιογραφία του Αλέξανδρου ότι ο Ονησίκριτος, πολλά χρόνια αργότερα, επισκέφθηκε τον Λυσίμαχο, όταν εκείνος ήταν ήδη βασιλιάς της Θράκης. Του διάβασε τον τέταρτο τόμο της Ιστορίας του, στον οποίο περιέγραφε τη συνάντηση του Αλέξανδρου με τη βασίλισσα των Αμαζόνων, ένα επεισόδιο μάλλον φανταστικό. Ο Λυσίμαχος άκουγε τη διήγηση χαμογελώντας και, ενδεχομένως, απολαμβάνοντας τα περιγραφόμενα τερτίπια του Αλέξανδρου στη συνάντηση. Και όταν η ανάγνωση-διήγηση τελείωσε, διεύρυνε το χαμόγελό του κάνοντας την ουσιώδη παρατήρηση: «Καλά, εγώ πού ήμουνα τότε;»

Το επεισόδιο μου έρχεται στον νου κάθε φορά που ακούω τα μέλη του ΠΑΣΟΚ - ΚΙΝΑΛ να μας περιγράφουν τα επιτεύγματα της διακυβέρνησής τους, την ευδαιμονία που ζήσαμε και την «προοδευτική» πρόοδο που πετύχαμε χάρις σε αυτούς. Αυτομάτως επαναλαμβάνω μέσα μου τη λιτή, μεστή φράση απορίας του Λυσίμαχου: «Καλά, εμείς πού ήμασταν τότε;»

Θ. Γ. Βουδικλαρης, Πολιτικός Μηχανικός

Απόφοιτοι ανωτάτης σχολής προοδευτισμού

Κύριε διευθυντά
Θα μου επιτρέψετε να σχολιάσω την επαναλαμβανόμενη φρασεολογία των κομμάτων της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.), του ΚΙΝΑΛ (πρώην ΠΑΣΟΚ) και των άλλων δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων όπως θέλουν να λέγονται.

Εχουμε πάθει πλύση εγκεφάλου τα τελευταία (40) χρόνια, μετά τη Μεταπολίτευση να ακούμε συνεχώς αυτή τη φρασεολογία (δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις). Με την πρόοδο και την εξέλιξη κανένας δεν είναι αντίθετος, όμως η εκμετάλλευση του προοδευτικού πολίτη ή κόμματος έχει παρεξηγηθεί και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Το να είσαι συντηρητικός δεν σημαίνει ότι δεν είσαι δημοκρατικός και το αντίθετο, το να εκφράζεσαι στον πολιτικό σου λόγο ως προοδευτικός και δημοκρατικός, δεν σημαίνει ότι ταυτίζεσαι και ότι σου ανήκουν αυτές οι αρετές.

Συντηρητικοί χαρακτηρίζονται εκείνοι οι άνθρωποι που δεν ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα (παράδοση, θρησκεία, οικογένεια, πατρίδα), χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν τολμούν τις μεγάλες αλλαγές και δεν επιδιώκουν την πρόοδο στη ζωή τους. Θα έλεγα ότι διακρίνονται από δημιουργικότητα, δεν είναι οπισθοδρομικοί, ανεξαρτήτως του αν πιστεύουν στη διατήρηση των δομών της κοινωνίας. Πρόοδος δεν είναι το άσυλο των πανεπιστημίων, η ανοχή σε εγκληματικά στοιχεία, οι καταλήψεις δημόσιων κτιρίων, η μη ίδρυση μη κερδοσκοπικών ιδιωτικών πανεπιστημίων, η ανοχή της αστυνομίας, όταν δέχεται επιθέσεις από αναρχικούς, η υποβάθμιση της παιδείας, η μη αξιολόγηση των καθηγητών, η κατάργηση της αριστείας, η ασυδοσία με τις άσκοπες πορείες στο κέντρο της Αθήνας με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Η εκμετάλλευση του όρου (προοδευτικός και δημοκρατικός) νομίζω ότι έχει σκοπό να διαχωρίσει τους Ελληνες σε καλούς και κακούς, σε δημοκράτες και μη, σε εμείς και εσείς. Αρκετά αυτή η υποκρισία και το δήθεν καλό πρόσωπο, που θέλουν να μας παρουσιάσουν. Η δημοκρατία δεν είναι δικό τους προνόμιο, ούτε η έννοια του προοδευτικού.

Γ. Κοντογιωργος

Το κόμμα Κ.Ο.Τ.Ε.Σ. και η (μη) Συμμαχία

Κύριε διευθυντά
Σε άρθρο της κυριακάτικης «Καθημερινής» 16 Ιουνίου 2019, με τίτλο «Μάζευε κι ας είναι Κ.Ο.Τ.Ε.Σ.», του Πάσχου Μανδραβέλη αναφέρεται ψευδώς ότι το Κ.Ο.Τ.Ε.Σ. συμμετέχει στον Σύριζα - Προοδευτική Συμμαχία.
Επειδή τόσο ο τίτλος όσο και το περιεχόμενο του άρθρου –στον βαθμό που με αφορά– είναι αν μη τι άλλο υποτιμητικός και περιπαικτικός, σας παρακαλώ να επανέλθετε με την επισήμανση ότι συμμετέχω ως πρόσωπο και όχι ως κόμμα, σύμφωνα με τους κανόνες της ισχύουσας δημοσιογραφικής δεοντολογίας.
Νικος Λουβρος

Απάντηση: Αν η αναφορά στο κόμμα Κ.Ο.Τ.Ε.Σ. που κάποτε έφτιαξε ο κ. Λούβρος είναι «υποτιμητική και περιπαικτική», αναρωτιέμαι τι ήταν για το πολίτευμα η κάθοδός του στις εκλογές.
Πασχος Μανδραβελης

Σκάλες επιβίβασης δίχως σκέπαστρο

Kύριε διευθυντά
Την Κυριακή  9  Ιουνίου  ταξίδευα από Θεσσαλονίκη προς Αθήνα με την πτήση της Aegean στις 19.30. Με μικρή καθυστέρηση μας κάλεσαν για έλεγχο και επιβίβαση. Λεωφορείο του αεροδρομίου μάς μετέφερε στο σταθμευμένο σε κοντινή απόσταση αεροπλάνο και ενώ άρχισε να βρέχει, άνοιξαν τις πόρτες για να επιβιβαστούμε. Η σκάλα επιβίβασης γέμισε επιβάτες σε κίνηση σημειωτόν ή τελεία ακινησία λόγω της διαδικασίας ανεύρεσης των θέσεων εντός του αεροσκάφους. Στο μεταξύ, η βροχή έγινε ραγδαία περίπου καταιγίδα. Κάποτε μπήκα στο αεροσκάφος κυριολεκτικά μούσκεμα, με το νερό να σουρώνει από τα ρούχα, το ίδιο και πολλοί άλλοι. Στη θέση μου άλλαξα πουκάμισο και φανέλα που ευτυχώς είχα στη χειραποσκευή, ενώ το υπόλοιπο σώμα το κάλυψα με την κουβέρτα που μοίρασαν. Ακόμα και το πορτοφόλι στο παντελόνι έγινε μούσκεμα. Διερωτώμαι: 1) Στο «Διεθνές Αεροδρόμιο» της συμπρωτεύουσας, που ονομάζεται μάλιστα και «Μακεδονία», δεν υπάρχουν σκάλες επιβίβασης με σκέπαστρο προστασίας από βροχή; 2) Οι υπεύθυνοι διαχείρισης επιβίβασης δεν μπορούσαν να ρυθμίσουν τη διαδικασία επιβίβασης, ώστε οι ταξιδεύοντες να αποφύγουν τη ραγδαία βροχή ακίνητοι στη σκάλα; Δεν τολμώ να κάμω συγκρίσεις, ούτε να αναφερθώ σε τριτοκοσμική κατάσταση, γιατί στα πολλά ταξίδια μου ουδέποτε αντιμετώπισα παρόμοια ανεπάρκεια.

Αριστειδης Οικονομοπουλος, Ομότιμος Καθ/τής Παν/μίου Κρήτης

Γόνιμος διάλογος μέσω των επιστολών

Κύριε διευθυντά
Στην (13/6/2019) επιστολή του ο ομότιμος καθηγητής ΕΚΠΑ κ. Θάνος Βερέμης γράφει ότι «όταν μιλούμε για τον γαλλόφωνο Καναδά δεν εννοούμε ότι όλοι οι κάτοικοι  της χώρας μιλούν γαλλικά». Κατά συνεπαγωγή, θα μπορούσε να διατυπωθεί παρομοίως η φράση, «όταν μιλούμε για σλαβόφωνη Δυτική Μακεδονία, δεν εννοούμε ότι όλοι οι κάτοικοι της περιοχής μιλούν σλάβικα». Το ίδιο ακριβώς υποστήριξε και ο επιστολογράφος σας (δηλ. ο ταπεινώς υποφαινόμενος), μόνο που απέρριψε ρητά τον χαρακτηρισμό «σλαβόφωνη Δυτική Μακεδονία», που μπορεί να διαθέτει το προσόν της επιστημονικής ακριβολογίας, είναι όμως φορτισμένος (και φορτωμένος) με πολλές παρανοήσεις, ηθελημένες και μη. Το «γαλλόφωνος Καναδάς» (αν κι εκεί προ ολίγων ετών ζητούσαν αποσχιστικό δημοψήφισμα) δεν κουβαλάει τέτοιο ιστορικό φορτίο. Χαίρω, εν πάση περιπτώσει, επειδή η συζήτηση προήγαγε το θέμα και αποσαφηνίσθηκε πλήρως το επιστημονικώς και από πάσης απόψεως αδιάβλητο νόημα των αναφορών στο αφιέρωμα της «Κ», «Εκσυγχρονισμός και Συντήρηση από τον 19ο στον 21ο αιώνα».

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Τα πτυχία, η ανεργία και ο στόλος μας

Κύριε διευθυντά
Τα τελευταία χρόνια όλοι έχουμε κουραστεί, φαντάζομαι, με αυτή τη διαρκή κλάψα για τους νέους ανθρώπους που λόγω της ανεργίας αναγκάζονται να κάνουν δουλειές «πολύ κατώτερες των προσόντων τους», όπου  «προσόντα» συνήθως είναι πτυχία χωρίς αντίκρισμα ή, στην καλύτερη περίπτωση, κατάλληλα να εξυπηρετήσουν άλλες

χώρες –που δεν ξόδεψαν δεκάρα γι’ αυτά–, μιας και αγνοήθηκε από τους νέους αυτούς ότι η αγορά εδώ, καλώς ή κακώς, είναι υπερκορεσμένη από αυτά τα επαγγέλματα.
Αυτό που προκαλεί όμως ιδιαίτερη εντύπωση είναι ότι, εν μέσω μιας εργασιακής αγοράς με δουλειές μειωμένου ωραρίου και εκ περιτροπής εργασίας, ουδείς, απολύτως ουδείς διανοείται την εργασία επάνω στα πλοία του πρώτου εμπορικού στόλου παγκοσμίως, του πάλαι ποτέ ναυτικού λαού, των Ελλήνων. Εύγε μας!

Μιχ. Λιωσης, Πρ. Πλοίαρχος Ε.Ν.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ