Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ειρήνη υμίν για την Κηφισίας

Κύριε διευθυντά
Επειδή προέκυψε αδικαιολόγητα μείζον θέμα ως προς την ονομασία της λεωφόρου Κηφισίας (Επιστολές αναγνωστών της 22/6/19), θα ήθελα να επισημάνω, προς άρσιν πάσης παρεξηγήσεως, τα ακόλουθα. Ουδείς αμφισβητεί την ονομασία Κηφισιά, του ομώνυμου αρχαίου δήμου της Αττικής. Απλώς αναφέρθηκα, χωρίς να γίνω κατανοητός, ότι η λεωφόρος Κηφισίας ονομάσθηκε, επί το επισημότερον, από το επίθετο Κη(α)φίσιος-α-ον (Πινδ. Ολυμπ. XIV, I, πρβλ. Ιερά οδός, λεωφόρος Αμαρυσίας Αρτέμιδος). Η λόγια, αλλά και επιβλητική αυτή λέξη έχει ήδη καθιερωθεί ευρύτατα και χρησιμοποιείται αβίαστα από το κοινό, χωρίς καθόλου να προσκρούει στο γλωσσικό αίσθημα των Νεοελλήνων και χωρίς να υποβαθμίζεται η παράλληλη χρήση της λέξης Κηφισιά. Επισήμανα, εξάλλου, κατηγορηματικά ότι η λέξη Κηφισίας είναι ορθή, συνδέοντας το άστυ με το προάστιο, και δεν αποτελεί εσφαλμένο γλωσσικό τύπο.

Αναστασιος Αγγ. Στεφος, δ.φ., Ειδικός Γραμματέας της ΠΕΦ

Οι πολιτικοί να διαβάζουν τους αρχαίους κλασικούς

Κύριε διευθυντά
Ο κ. Βασίλης Αγγελικόπουλος, σε πρόσφατο δημοσίευμά του στην «Καθημερινή» –και στη στήλη ΥΠΟΒΟΛΕΙΟ– αναφέρει στοχασμό του Ελύτη «Το παρελθόν θα μας ξαφνιάσει με τη δύναμη της επικαιρότητας». Στο παρελθόν και στην επικαιρότητα αναφέρεται και ο γράφων, στον βαθμό που εννοεί τον στοχασμό του Ελύτη.

Παρελθόν: Ηρόδοτος (Πολύμνια VII 82). Ο Ξέρξης, όταν επρόκειτο να αναλάβει εκστρατεία κατά των Αθηνών, συνεκάλεσε το πολεμικόν συμβούλιον (Περσέων των αρίστων) και τους μίλησε ως εξής: «Δεν είμαι εγώ που θα εισαγάγω πρώτος και θα σας επιβάλω το έθιμον τούτο, παρά το παρέλαβα από τους προγόνους μου και θα το ακολουθήσω» και συνεχίζοντας τον λόγον του, τελειώνει: «Αλλά διά να μην νομίζετε ότι επιβάλλω την ιδικήν μου θέληση, θέτω το ζήτημα υπό κοινήν συζήτησιν και σας παρακαλώ, όποιος από εσάς θέλει να εκφράσει την γνώμην του».

Επικαιρότητα: Η συνθήκη των Πρεσπών. Ο πρωθυπουργός της χώρας μας δεν συγκαλεί, κατά το έθιμο, συμβούλιο για ενημέρωση και κοινή συζήτηση. Καταργεί τον διάλογο και αγνοεί το γεγονός ότι «Πολιτική με Κόμμα Εθνος με τελεία»: Δυσμενή αποτελέσματα αυτής της συνθήκης παρουσιάζονται απ’ αρχής της υπογραφής της. Μετά τον λόγο του Ξέρξη, μίλησε ο Μαρδόνιος και απευθυνόμενος προς τον βασιλέα και αναφερόμενος ειδικά για τους Ελληνες λέγει: «Μεγαλειότατε, αυτοί θα έπρεπε, σαν ομόγλωσσοι που είναι, να λύνουν τις διαφορές τους χρησιμοποιούντες κήρυκας και αγγελειοφόρους και με κάθε άλλο τρόπο, παρά με μάχες». Το ίδιο επισημαίνει αργότερα και ο Ισοκράτης: «Οι Ελληνες δεν θα κάμουν κάτι αξιόλογο, εάν προηγουμένως δεν συμφωνήσουν οι διευθύνοντες αυτούς». (Πανηγ. 16). Εχθροί μας και «οι προστάτιδες δυνάμεις» μας έτσι μας κατανοούν, όπως ο Μαρδόνιος περιγράφει και ο Ισοκράτης επισημαίνει. Ανάλογη και η συμπεριφορά τους, για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους.

Η αναφορά «από την αρχαιότητα στην επικαιρότητα» δεν αποτελεί, τρόπον τινά, νέο στοιχείο «συγκριτικής πολιτικής». Το ίδιο έκαμαν και οι πρόγονοί μας, προκειμένου να ερμηνεύσουν γεγονότα της εποχής τους και να συμβουλεύσουν «ίνα ταύτα επανορθωσάμενοι την επί τοις πεπραγμένοις αδοξίαν αποτριψώμεθα». Παράδειγμα, οι συγγραφείς των αρχαίων τραγωδιών. Από τον κύκλο των θηβαϊκών μύθων αντλούν παραδείγματα προκειμένου να ερμηνεύσουν γεγονότα της εποχής τους και συμβουλεύσουν τον λαό, από θεάτρου, με έναν διάλογο καθαρό, νοητό, όπως στις τραγωδίες διαμορφώνεται. Οι «Φοίνισσαι» του Ευριπίδη γράφτηκαν στα τέλη του Πελοποννησιακού Πολέμου. Σκοπός της διδασκαλίας, η ανάγκη της ενότητας των Ελλήνων και η αποφυγή της διχόνοιας για την κατάκτηση της εξουσίας. Διχόνοια, που οδηγεί στον αλληλοσκοτωμό των αδελφών Ελλήνων. Ο κ. Τάκης Θεοδωρόπουλος σε δημοσίευμά του αναφέρθηκε στο «Τι μας χρειάζονται οι κλασικοί». Μήπως πρέπει να επανέλθει, με θέμα: «Γιατί χρειάζεται οι πολιτικοί να διαβάζουν τους αρχαίους κλασικούς».

Χαραλαμπος Π. Παναγιωταρεας, Τξχος (ΜΧ) ε.α.

Εμένα σαν νέο κυκλώπειο τείχος μού μοιάζει

Κύριε διευθυντά
Οι εκτελεστικές ηγεσίες (κυβέρνηση ή περιφέρεια) της τελευταίας 40ετίας μάλλον κινούνται αποκλειστικά μέσα  στο πλαίσιο των μπακαλίστικων υπολογισμών. Ως το πλέον απτό παράδειγμα σας φέρνω αυτό που βλέπετε και εσείς από τα παράθυρα της «Καθημερινής», τη δήθεν «ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΤΟΥ ΦΑΛΗΡΙΚΟΥ ΟΡΜΟΥ», όπου εδώ και δύο χρόνια κατασκευάζεται ένα πολυδιαφημισμένο έργο με άγνωστο τελικό κόστος και χωρίς καμία πρακτική χρησιμότητα –μέχρι στιγμής– έναντι της πρότερης κατάστασης.

Ετσι καταλήξαμε στο να κτισθεί ένα νέο κυκλώπειο τείχος μεταξύ πόλης και θάλασσας, τελικού ύψους 10 μέτρων από το επίπεδο δόμησης του Μοσχάτου και των Τζιτζιφιών – με απρόβλεπτες περιβαλλοντικές επιπτώσεις στην καθημερινή ζωή των κατοίκων...

Εδώ έχουμε ένα μοναδικό έργο σε παγκόσμιο επίπεδο στοχευμένης επιδείνωσης του οικιστικού περιβάλλοντος και συνάμα πρωτοφανούς σπατάλης του κρατικού χρήματος. Ολα αυτά με τυμπανοκρουσίες περί ένωσης πόλης - θάλασσας και «Αθηναϊκής Ριβιέρας» και άλλων φαιδρών και παντελώς ψευδών ισχυρισμών, που θα ζήλευαν ο Γκέμπελς και οι διάδοχοί του...

Ε. Μπαγανης, Διπλ. Μηχανικός ΕΜΠ, Κάτοικος παραλίας Μοσχάτου

Ο ασφαλισμένος και το εμβαλάγιο

Κύριε διευθυντά
Διάβασα κάτω από κάθε φάρμακο στις ηλεκτρονικές συνταγές, που μας γράφει ο γιατρός, τη φράση: «Πληρωτέο ποσό για τον ασφαλισμένο ΑΝΑ ΕΜΒΑΛΑΓΙΟ... Χ ευρώ»!

Αναρωτήθηκα, τι να σημαίνει αυτή η... κινέζικη λέξη «εμβαλάγιο»; Κατέληξα ότι θα πρόκειται για ελληνοποίηση της γαλλικής λέξης emballage, που σημαίνει συσκευασία. Την ώρα όμως που υπάρχει η γνωστή ελληνική λέξη «συσκευασία», γιατί χρησιμοποιούν αυτή την άγνωστη και ακατάληπτη ελληνογαλλική λέξη «εμβαλάγιο»;

Αθελά μου θυμήθηκα τον καθηγητή που έλεγε: «Ομιλώ εις τον υπηρέτην μου εις άπταιστον καθαρεύουσαν διότι τότε δεν με αντιλαμβάνεται και με σέβεται»! Μήπως με τη χρήση της κακότεχνης, κακόηχης λέξης «εμβαλάγιο», νομίζουν ότι θα σεβαστούμε και εμείς το φάρμακο; Αν είναι ποτέ δυνατόν. Μήπως λοιπόν είναι καιρός οι κύριοι αρμόδιοι να την αντικαταστήσουν με την ελληνική λέξη «συσκευασία»;

Νικος Δυοβουνιωτης, Πολιτικός Μηχανικός, Κηφισιά

Πόλεμος, ειρήνη και... περί φύλων

Κύριε διευθυντά
Οι πόλεμοι ανά τους αιώνες διεξάγονταν (και διεξάγονται) μεταξύ ανδρών. Φαίνεται, ως εκ τούτου, λογικό η λέξη πόλεμος να είναι αρσενικού γένους (ελληνικά: πόλεμος, γερμανικά: Krieg) ή το πολύ, ουδετέρου γένους (λατινικά: Bellum). Στη λατινική γλώσσα η λέξη ειρήνη (Pax) είναι θηλυκού γένους. Παρά ταύτα, στις λατινογενείς γλώσσες η λέξη πόλεμος είναι θηλυκού γένους (ιταλικά, ισπανικά: Guerra, γαλλικά: Guerre), όπως θηλυκού γένους είναι και η λέξη ειρήνη (ιταλικά: Pace, γαλλικά: Paix, ισπανικά: Paz).

Ηχεί περίεργο το γεγονός ότι στις λατινογενείς γλώσσες οι λέξεις πόλεμος και ειρήνη είναι αμφότερες θηλυκού γένους. Δεν κατανοώ, επίσης, πώς στη γερμανική γλώσσα οι λέξεις πόλεμος (Krieg) και ειρήνη (Frieden) είναι αρσενικού γένους. Τελικώς, αυτό που φαίνεται ως κάτι «παρά φύσιν» συμβαίνει στη ρωσική γλώσσα: Η λέξη πόλεμος (Βοηνά) είναι θηλυκού γένους και η λέξη ειρήνη (Μηρ) είναι αρσενικού γένους! Αντανακλούν οι ανωτέρω «παραδοξότητες» στην ψυχοσύνθεση των αντιστοίχων λαών;

Γεωργιος Τολης, Καρδιοχειρουργός

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ