ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Ο Ντάισελμπλουμ στην κούρσα για το ΔΝΤ

ΕΛΕΝΗ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗ

Στην Ολλανδία υποστηρίζουν ότι ως επικεφαλής του Eurogroup έκανε ό,τι μπορούσε για να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη, όταν όλες οι δυνάμεις ήταν έτοιμες να τη διώξουν.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ-ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ. Ο ιδιαιτέρως γνώριμος στη χώρα μας Γερούν Ντάισελμπλουμ θα μπορούσε να είναι ο επόμενος επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, κάτι που μπορεί να αποτελέσει θετική εξέλιξη και για την Ελλάδα. O πρωθυπουργός της Ολλανδίας Μ. Ρούτε έχει ήδη αρχίσει τα τηλεφωνήματα σε ηγέτες της Ε.Ε. για να εξασφαλίσει τη στήριξή τους –παρόλο που δεν ανήκει στο κόμμα του– έτσι ώστε ο τέως πρόεδρος του Εurogroup να αποτελέσει τη μοναδική ευρωπαϊκή υποψηφιότητα που θα εξασφαλίσει και το πράσινο φως από τα υπόλοιπα μέλη του Ταμείου. Η υποψηφιότητα όμως δεν είναι τόσο σίγουρη, καθώς οι ενδιαφερόμενοι είναι πολλοί και στη συνάντηση σε επίπεδο G7 στη Γαλλία, την προηγούμενη εβδομάδα, οι υπουργοί Οικονομικών έφυγαν χωρίς να έχουν καταλήξει σε κάποιο φαβορί αφήνοντας όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά.

Για αυτό και, στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο, για τον Ντάισελμπλουμ η στήριξη της Ελλάδας έχει ιδιαίτερη σημασία. Πολύ καλά ενημερωμένος Ολλανδός αξιωματούχος έλεγε στην «Κ» ότι η ελληνική ψήφος στην υποψηφιότητα Ντάισελμπλουμ θα ήταν μία «από τις σημαντικότερες ψήφους εμπιστοσύνης» στο πρόσωπο του Ολλανδού πολιτικού και «ιδιαιτέρως καλοδεχούμενη»,  καθώς η Ελλάδα έχει σημαδέψει την καριέρα του όπως καμία άλλη χώρα.

«Ο ίδιος έκανε ό,τι μπορούσε για να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη, όταν όλες οι δυνάμεις ήταν έτοιμες να τη διώξουν», έλεγε ο ίδιος αξιωματούχος, αναφερόμενος στο πρώτο επτάμηνο του 2015, όταν οι διαπραγματεύσεις με τη νέα τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είχαν οδηγήσει τις σχέσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και στους Ευρωπαίους εταίρους στο ναδίρ, τονίζοντας τον θετικό ρόλο του μεσολαβητή που είχε τότε ο Ντάισελμπλουμ.

Ομως, πέρα από την ιδιαίτερη σχέση που έχει με την Ελλάδα, ο ίδιος είναι αναμφίβολα βετεράνος της ευρωπαϊκής οικονομίας, έχοντας διαχειριστεί την κρίση της Ευρωζώνης από το 2013 έως 2018 από την θέση του προέδρου της πανίσχυρης ομάδας των υπουργών Οικονομικών, με βασικό χαρακτηριστικό του την ικανότητα να φθάνει σε δύσκολους συμβιβασμούς. Η εμπειρία του στην κορυφή του ΔΝΤ τη στιγμή που η παγκόσμια οικονομία είναι αδύναμη και το μέλλον της αβέβαιο, καθώς οι εντάσεις ανάμεσα στην Ε.Ε., στις ΗΠΑ και στην Κίνα αυξάνονται, θα είναι πολύτιμη.

Ο Ντάισελμπλουμ όμως δεν είναι ο μόνος που θέλει να διεκδικήσει τη θέση αυτή. Μέχρι πρόσφατα, το όνομα του κεντρικού τραπεζίτη της Αγγλίας Μαρκ Κάρνεϊ ήταν αυτό που ακουγόταν στους διαδρόμους των Βρυξελλών ως το πιο πιθανό για το αξίωμα του επικεφαλής του ΔΝΤ. Αλλά ο Κάρνεϊ έχει γεννηθεί και έχει μεγαλώσει στον Καναδά και «πρόσφατα θυμήθηκε το βρετανικό και ιρλανδικό διαβατήριο που είχε κρυμμένο στο συρτάρι του», έλεγε καυστικά Ευρωπαίος αξιωματούχος, τονίζοντας ότι η υποψηφιότητά του δεν είναι αρκετά ισχυρή, καθώς ο ίδιος «δεν είναι αρκετά Ευρωπαίος». Συγχρόνως, το Παρίσι δεν δείχνει να είναι διατεθειμένο να στηρίξει τη συγκεκριμένη υποψηφιότητα, αλλά ούτε και το Βερολίνο φαίνεται θερμό, ενώ μάλλον ο γαλλογερμανικός άξονας προτιμάει τον γνώριμό του Ολλανδό.

Το βασικό πρόβλημα της υποψηφιότητας Ντάισελμπλουμ είναι η αντίσταση που αντιμετωπίζει από τις χώρες του Νότου, οι οποίες δεν θέλουν τον Ολλανδό πολιτικό σε τέτοια υψηλόβαθμη θέση. Εχει μείνει ανεξίτηλη στο μυαλό τους η ατυχής του δήλωση σε γερμανική εφημερίδα πριν από περίπου δύο χρόνια ότι οι μνημονιακές χώρες είχαν ξοδέψει πολλά σε «αλκοόλ και γυναίκες», με την ιταλική κυρίως κυβέρνηση να αντιτάσσεται σθεναρά στην υποψηφιότητά του.

Παράλληλα, ο ίδιος έχει και ανταγωνιστές από τον ευρωπαϊκό Νότο, όπως ο τωρινός επικεφαλής του Eurogroup Πορτογάλος Μάριο Σεντένο. Ομως η υποψηφιότητα του Πορτογάλου οικονομολόγου έχει δύο βασικά προβλήματα: πρώτον, οι ικανότητές του στην ηγεσία της πανίσχυρης ομάδας δεν φαίνεται να έχουν εντυπωσιάσει τους ομολόγους του, με αποτέλεσμα να μη θεωρείται ότι έχει τα κατάλληλες προϋποθέσεις για τη θέση αυτή και, δεύτερον, η Πορτογαλία έχει ήδη μία διεθνή θέση, αυτή του επικεφαλής στα Ηνωμένα Εθνη Αντόνιο Γκουτιέρες.

Αλλη υποψηφιότητα που συζητείται είναι αυτή της υπουργού Οικονομικών της Ισπανίας Νάντια Καλβίνο, την οποία προωθεί ο Σοσιαλιστής πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ, αλλά δεν φαίνεται να έχει τη στήριξη άλλων εκτός Μαδρίτης. Τέλος, υποψήφιος για τη θέση θα είναι και ο Φινλανδός πρώην επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Ολι Ρεν και κεντρικός τραπεζίτης της χώρας του, αλλά και αυτός αντιμετωπίζει το πρόβλημα ότι επικοινωνιακά δεν είναι πολύ ισχυρός, και μετά την ιδιαίτερα χαρισματική όσον αφορά την επικοινωνία Κριστίν Λαγκαρντ θα είναι δύσκολο να πείσει για το όραμά του στον διεθνή οργανισμό. 

H παράδοση 

Αν η Ευρώπη παρουσιάσει έναν και μόνο υποψήφιο, τότε είναι βέβαιο ότι θα λάβει και τη θέση, συνεχίζοντας την παράδοση από την ίδρυση του Ταμείου το 1951 όπου στην κορυφή του βρίσκεται Ευρωπαίος, και αυτό παρά τις αλλαγές στον παγκόσμιο οικονομικό χάρτη και την ισχυροποίηση των ασιατικών οικονομιών.  Ο Ευρωπαίος υποψήφιος αναμένεται να λάβει και τη στήριξη των ΗΠΑ, σε αντάλλαγμα στη στήριξη που έδωσαν οι Ευρωπαίοι στον Αμερικανό υποψήφιο στην Παγκόσμια Τράπεζα. Συνολικά ΗΠΑ και Ε.Ε. στο διοικητικό συμβούλιο του ΔΝΤ έχουν το 45,9% των ψήφων, ενώ οι υπόλοιπες οικονομίες διαθέτουν πολύ μικρότερα ποσοστά. Η ψηφοφορία αναμένεται πριν από τις 12 Σεπτεμβρίου που επίσημα παραιτείται από τη θέση η Κριστίν Λαγκάρντ. Για την ευρωπαϊκή υποψηφιότητα θα παίξει σημαντικό ρόλο η σύνοδος των ηγετών των χωρών του G7 στη Νότια Γαλλία τέλος Αυγούστου, ενώ ένα ECOFIN θα πρέπει να κανονιστεί τουλάχιστον μέσω τηλεδιάσκεψης για να επικυρώσει την τελική ευρωπαϊκή πρόταση αρχές Σεπτεμβρίου.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ