Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Οταν άνοιξα και διάβασα το γράμμα για την Γκρέτα

Κύριε διευθυντά
Με την παρούσα θα ήθελα να σχολιάσω την επιστολή του κ. Δημ. Χατζηδάκη της 31ης/10 σχετικά με την Γκρέτα και το μήνυμά της. Κατ’ αρχήν συμφωνώ απολύτως με τον επιστολογράφο σας ότι το ενδιαφέρον και ουσιώδες είναι το γράμμα και όχι ο ταχυδρόμος του, αλλά, όπως είπε και ο μεγάλος Οσκαρ, «όλες οι γενικεύσεις είναι γελοίες... αυτής συμπεριλαμβανομένης!»

Εξηγούμαι:

– Αλλο είδος «ταχυδρόμου» είναι ο Γιάννος της κυρα-Μαριώς, που μεταφέρει ένα «γράμμα» στο καφενείο της Παλαιοκαστρίτσας, και άλλο ένα «γράμμα» που μεταφέρει π.χ. ο Πλάτων.

– Και ο ταχυδρόμος και το γράμμα, για να έχουν αξία και βαρύτητα για όλους εμάς τους θνητούς, πρέπει να είναι απαλλαγμένα από οποιαδήποτε υποψία οικονομικού ή προσωπικού ωφελήματος.
Δηλαδή, με το γράμμα να μην περιμένει ο ταχυδρόμος δωρεάν κρουαζιέρες ή και επιταγές, σε ανταμοιβή για «αγώνες» που δεν του κοστίζουν τίποτε, αλλά αντίθετα τον απαλλάσσουν από το βάσανο του σχολείου της μάθησης και της παιδείας...

– Το γράμμα, για να γίνεται αποδεκτό από την υγιώς σκεπτόμενη παγκόσμια κοινότητα, πρέπει να είναι επιστημονικά, φιλοσοφικά και αντικειμενικά τεκμηριωμένο. Στον συγκεκριμένο αγώνα της Γκρέτα (και των χιλιάδων ΜΚΟ που ζουν μακάρια ζωή πίνοντας στην υγεία των κορόιδων όλης της οικουμένης), η απόδειξη της επερχόμενης κλιματικής καταστροφής είναι μακράν από το να απολαμβάνει ομοφωνίας της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας.

Και δυο λόγια για τους λόγους του φαινομένου Γκρέτα. Είναι Σουηδή, δηλαδή το έθνος με τη μεγαλύτερη ευαισθησία σε περιβαλλοντικά θέματα. Εχει πρόβλημα υγείας και έτσι η παγκόσμια κοινωνία είναι ευαίσθητη για το κορίτσι. Εχει γονείς με φιλοσοφία χίπις του ’60 (στο 2019, αν είναι δυνατόν), που την εκπαίδευσαν ανάλογα. Μιλάει αγγλικά, άρα γίνεται κατανοητή. Εχει και άγριο βλέμμα άμα λάχει...

Κωνσταντινος Λυκας


Αλέξανδρος  Παπαδιαμάντης: «...Ητο ανήρ σοφώτατος και πολυμαθέστατος. Ητο τόσον ανώτερος του χρόνου καθ’ ον έζη, όσον η αρχαία εποχή ήτο ανωτέρα της τότε αθλίας εποχής». Νίκος Καζαντζάκης: «Ισκιος που τριγύριζε τις πέτρες με λυτά μαλλιά, πρόσωπο χλωμό και ραβδί στο χέρι...». Πρόσωπο αναφοράς, ο  Γεώργιος Γεμιστός, αυτοπροσδιορισθείς ως Πλήθων, κορυφαία πνευματική μορφή όταν το Βυζάντιο έδυε, που βρήκε καταφύγιο στον Μυστρά, διάπυρος επανατροφοδότης του πλατωνισμού στη Δύση. Τόσο ισχυρή ήταν η επίδρασή του, ώστε θαυμαστές έσκαψαν κληρονομώντας αυθαίρετα τα οστά του σοφού ανδρός, μεταφέροντάς τα ως πολύτιμα κειμήλια στον οίκο των Μαλατέστα στο Ρίμινι. Στη φωτογραφία, μαχητές της 3ης Ορεινής Ταξιαρχίας, με την αύρα της νίκης, παρελαύνουν στην οδό Πανεπιστημίου την 9η Νοεμβρίου 1944, ημερολογιακό προθάλαμο του Δεκεμβρίου, μήνα σηματοδότη της δραματικής, πολυετούς ελληνικής συνέχειας. 

Ο Σιγισμούνδος Μαλατέστα, η αρπαγή των οστών του Πλήθωνα και η Ταξιαρχία του Ρίμινι

Κύριε διευθυντά
Η ολοσέλιδη αναφορά της «Κ» της 22.9.2019 στη μάχη και κατάληψη της μικρής πόλης του Ρίμινι της Ιταλίας που κατείχαν οι Γερμανοί, από τους Ελληνες μαχητές της Γ΄ Ορεινής Ταξιαρχίας, με διοικητή τον συνταγματάρχη Θρασύβουλο Τσακαλώτο, τον Σεπτέμβριο του 1944, μου δίνει την αφορμή να αναφερθώ σε ένα ασυνήθιστο, θα έλεγα, άγνωστο περιστατικό, το οποίο αλίευσα από το μηνιαίο, ιστορικής ύλης, περιοδικό «ΤΟΤΕ», τχ. Σεπτ. 2004, το οποίο εξέδιδε ο Δημοσθένης Κούκουνας.

Το 1464 μ.Χ. ο άρχοντας του Ρίμινι Σιγισμούνδος Μαλατέστα, θαυμαστής και πιστός οπαδός του μεγάλου Ελληνα φιλοσόφου Πλήθωνα Γεμιστού, έφθασε στον Μυστρά, όπου είχε ενταφιασθεί λίγο πριν από την Αλωση της Κωνσταντινουπόλεως ο Πλήθων Γεμιστός, και μετέφερε τα οστά του στο Ρίμινι. Τα τοποθέτησε σε ωραία σαρκοφάγο, η οποία εντοιχίστηκε στο εξωτερικό μέρος τού εκεί καθεδρικού ναού. Τα ελληνικά βλήματα έπληξαν το μαυσωλείο όπου εφυλάσσοντο τα λείψανα του Γεωργίου Γεμιστού - Πλήθωνα, το οποίο μεταπολεμικά αποκαταστάθηκε. Αυτό εξόργισε τον μεγάλο Αμερικανό ποιητή Εζρα Πάουντ (1885-1972), που παρακολουθούσε την εξέλιξη της μάχης, και κατέγραψε το γεγονός με παράπονο, αλλά και επιθετικά σχόλια για τους σύγχρονους Νεοέλληνες, σε ένα από τα (απαγορευμένα) «Κάντος». Είναι βεβαίως γνωστό ότι ο κορυφαίος  ποιητής του 20ού αιώνα υπήρξε ένθερμος θαυμαστής του Μουσολίνι. Γι’ αυτό το παρακάτω Κάντο, μέρος του οποίου παραθέτω, πρωτογράφτηκε σ’ ένα φασιστικό έντυπο, που υποστήριζε τη μουσολινική Δημοκρατία του Σαλό.

«Το Ρίμινι καμένο και ρημαγμένο το Φορλί, ποιος θα δει τώρα το μνήμα του Γεμιστού, που τόσο σοφός υπήρξε αν και Ελληνας;» (...)

Τέλος, στο βιβλίο του Παν. Κανελλόπουλου «Τα χρόνια του μεγάλου πολέμου 1939-1944», αναφέρονται όλοι οι αξιωματικοί της Ταξιαρχίας του Ρίμινι, μεταξύ των οποίων: ο συνταγματάρχης Κων. Παπαδόπουλος (παππούς), ο λοχαγός Κων. Λιάνης, ο ταγματάρχης Σοφοκλής Τζανετής, ο συνταγματάρχης Στ. Μανιδάκης, ο αντισυνταγματάρχης Αθ. Λασπιάς, ο λοχαγός Ι. Στεφανάκης (φονευθείς).

Ακόμα σημειώνω ότι ο ποιητής Εζρα Πάουντ επεσκέφθη την Αθήνα τον Νοέμβριο το 1965 και συναντήθηκε με τον Γεώργιο Σεφέρη και τον Ζήσιμο Λορεντζάτο.

Σχετικό κείμενο, αναφερόμενος στην παραμονή του ποιητή στην Αθήνα, γράφτηκε από τον Σ.Ι. Αρτεμάκη στην «Κ» της 3.11.1965.

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος

Η αμφιβολία είναι το ζώπυρον της γνώσεως

Κύριε διευθυντά
Παρά την ειρωνική απόχρωση της περί «φυτωρίου καλλωπιστικών φυτών» απάντησης του κοσμήτορα της Φιλοσοφικής ΑΠΘ στην ομάδα των ανεξαρτήτων φοιτητών. Επίσης, παρά την αποφθεγματική αποκλειστικότητα του περί πολιτικής ετέρου σκέλους της, ότι δηλαδή «είναι παντού», πρέπει να θεωρηθεί ευπρόσδεκτη πρωτοβουλία εκ μέρους του. Πρωτοβουλία που διδάσκει και παρακινεί τους φοιτητές όλων των «συστημικών» και «αντισυστημικών» παρατάξεων να προτιμήσουν τις έδρες και τα έδρανα του ακαδημαϊκού διαλόγου από τα εργαστήρια γόμωσης εκρηκτικών φιαλών και τα στιλβωτήρια των επαναστατικών τσιτάτων του παρελθόντος. Τσιτάτων τα οποία προετοιμάζουν τις μελλοντικές μεγάλες απογοητεύσεις των παιδιών που καλόπιστα τα ενστερνίζονται και τα «επιτοιχίζουν», όπως άλλωστε συνέβη κάποτε να «εντοιχίσουν» και τους καθηγητές τους.

Είναι δε εν τοις πράγμασι διδακτική η πρωτοβουλία, διότι τα όσα είπε είναι πλήρη νοήματος, υποκείμενου βέβαια σε έλεγχο και πιθανή αναίρεση, αλλά, επιτέλους, είναι λόγος και ο λόγος ην προς την λογικήν και η λογική ην ο λόγος. Και τούτο, ενώ η κυριαρχία του παραλόγου ήταν το χαρακτηριστικό στοιχείο της κατάστασης στα πανεπιστήμια εδώ και πολλά χρόνια. Βεβαίως, η απάντηση του κ. κοσμήτορα εμπεριέχει και προκαταβολική απόρριψη της ιδέας περί του παραλόγου αυτού. Επειδή, ίσως, η καθαριότητα, η ευρυθμία και η προσαρμογή των μέσων στους σκοπούς της πανεπιστημιακής φοίτησης αποτελούν μέρος της περί τους κήπους και τις πρασιές παρέκκλισης των ευνοούντων την κοσμιότητα φοιτητών... Αλλά ακόμη και επειδή, όταν ανάγονται τα πάντα σε μια αιτία –όπως το έκαμναν οι Ιωνες φιλόσοφοι–, όταν δηλαδή συντελείται η πληρότητα της ύπαρξης (όπως συμβαίνει, άλλωστε με τη θρησκευτική πίστη) με την οριστική ανακάλυψη της απόλυτης αλήθειας και την αποκρυστάλλωσή της σε λίγες λέξεις, όλα γίνονται πιο εύκολα. Μακριά από οποιαδήποτε πρόθεση του γράφοντος να παραστήσει τον διδάσκοντα σε κατά τα άλλα (και καθ’ όλα) άξιους διδασκάλους. Ομως δεν μπορεί να λησμονήσει τα λόγια που άκουσε, σε καιρούς αλαζονικής νεότητας, από χείλη γεροντικής σοφίας: «Η αμφιβολία είναι το ζώπυρον της γνώσεως».

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Ο αείμνηστος Σκαλκέας και η κληρονομιά του

Κύριε διευθυντά
Στις 14-10-2019 έγινε στον χώρο του Ιδρύματος Ιατροβιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών (ΙΙΒΕΑΑ) η αποκάλυψη της προτομής του ιδρυτή του, ακαδημαϊκού - καθηγητή Γρηγόρη Σκαλκέα. Ας αποτελέσει αυτό αφορμή να ξεφύγουμε από τις διαμαρτυρίες, τα παράπονα και τις καταγγελίες που μας κατατρύχουν, για να γνωρίσουμε ένα σημαντικό επίτευγμα, πλήρως ελληνικό, σε όλες του (όσο γίνεται) τις μορφές και τις διαστάσεις.

Το ΙΙΒΕΑΑ θεωρήθηκε το μεγαλύτερο από τα επιτεύγματα του Σκαλκέα, καθ’ ολοκληρίαν δικό του σε όραμα, τόλμη συλλήψεως, σχεδιασμό, προώθηση ιδέας και εκτέλεση. Κανένας άλλος πλην του Σκαλκέα δεν θα είχε τόση εμπιστοσύνη στους νεαρούς Eλληνες ερευνητές και δεν θα τολμούσε τον συναγωνισμό με άλλα διεθνή, ονομαστά, φτασμένα κέντρα ερεύνης, σε πρωτοποριακά προγράμματα επιλύσεως προβλημάτων υγείας. Κανένας άλλος πλην του Σκαλκέα δεν θα μπορούσε να εξασφαλίσει τη χρηματοδότηση, από ελληνικές και ευρωπαϊκές πηγές, για ένα κτίριο-κόσμημα 30.000 τ.μ., εξοπλισμένο με σύγχρονο ερευνητικό εξοπλισμό, μονάδα πειραματοζώων, μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας και ό,τι άλλο χρειάζεται για την εκπλήρωση του σκοπού του.

Το έργο εγκαινιάστηκε το 2002, στελεχώθηκε και στελεχώνεται έκτοτε με ερευνητικό προσωπικό, και παράγει γνώση και καινοτομία ήδη από το 2004. Και συγχρόνως συνδυάζει τη βασική με την κλινική έρευνα, προσφέροντας την ιδεώδη βάση για την άμεση αξιοποίηση των αποτελεσμάτων της βιολογικής έρευνας σε ιατρικές εφαρμογές. 

Τον Γρηγόρη Σκαλκέα διαδέχθηκε ως πρόεδρος του Δ.Σ. του Ιδρύματος, και συνεχίζει «τον αγώνα τον καλόν», ο ακαδημαϊκός - καθηγητής ΕΜΠ Αντώνης Κουνάδης (τον οποίον ο Σκαλκέας ονόμαζε «μικρότερο αδελφό» του), ύστερα από πολυετή θητεία του στο Συμβούλιο, ως παραστάτης και «πρώτο βιολί» του μαέστρου. Σήμερα το ΙΙΒΕΑΑ ασχολείται με πρωτοποριακές έρευνες, από τις οποίες θα προκύψουν νέα φάρμακα για την αντιμετώπιση νευροεκφυλιστικών νοσημάτων (όπως το Πάρκινσον), σοβαρών αναπνευστικών νόσων, καρκινικών όγκων, καρδιοπαθειών, αποβολών, φλεγμονών, δερματοπαθειών και, γενικότερα, τη «χαρτογράφηση» του ανθρωπίνου εγκεφάλου.

Λειτουργεί υπό την αιγίδα του η Δημόσια Τράπεζα Ομφαλοπλακουντιακού Αίματος, που συμβάλλει με τη χορήγηση βλαστοκυττάρων σε επιτυχείς μεταμοσχεύσεις στο Νοσοκομείο Παίδων και στο εξωτερικό.

Συγχρόνως εκπαιδεύει μεταπτυχιακούς σπουδαστές και συντρέχει υποψήφιους διδάκτορες και μεταδιδακτορικούς επιστήμονες, προετοιμάζοντας ερευνητές και χρησιμοποιώντας ή απασχολώντας ή στεγάζοντας περίπου 500 άτομα.

Από το σύνολο των δαπανών του ΙΙΒΕΑΑ η κρατική χρηματοδότηση καλύπτει μόνον το 9%, ενώ οι υπόλοιπες δαπάνες καλύπτονται από εθνικά, ευρωπαϊκά και διεθνή, επιστημονικά, ανταγωνιστικά προγράμματα, από χορηγίες και από έσοδα παροχής εξειδικευμένων υπηρεσιών υγείας. Υπάρχει λοιπόν και αυτή, «μια άλλη Ελλάδα», που περιμένει να την ανακαλύψουμε, να την αναδείξουμε και να τη συνδράμουμε. Και πριν απ’ όλα να της επιτρέψουμε να συνεχίσει την προσπάθεια, να μην ενοχλήσουμε. Αυτό το τελευταίο μοιάζει, εκ πρώτης όψεως, να είναι το ευκολότερο – δεν αποκλείεται όμως να είναι το δυσκολότερο. Το έτοιμο, ώριμο, φανταχτερό φρούτο επιθυμούν όλοι να το δείχνουν ως δικό τους.

Θ.Γ. Βουδικλάρης, Πολιτικός Μηχανικός

Το αντιγριπικό και ένα κουίζ για τις αλλεργίες

Κύριε διευθυντά
Ανήκων στις ευπαθείς ομάδες, λόγω ηλικίας και λόγω καπνίσματος, σκέφθηκα ότι καλό θα είναι να κάνω το εμβόλιο της γρίπης. Ο γιατρός το συνταγογράφησε χωρίς καμία ερώτηση και ο φαρμακοποιός μού τρύπησε το μπράτσο.
Ζήτησα από τον φαρμακοποιό και μου έδωσε το «φύλλο οδηγιών χρήσης και πληροφοριών για τον χρήστη», για να το διαβάσω με την ησυχία μου στο σπίτι. Διαβάζοντάς το, είδα ότι δεν θα έπρεπε να έχω κάνει το εμβόλιο αν ήμουν αλλεργικός στις δραστικές ουσίες ή σε οποιοδήποτε άλλο από τα συστατικά αυτού του εμβολίου. Επίσης, σε οποιοδήποτε συστατικό το οποίο μπορεί να είναι «παρόν» σε πολύ μικρές ποσότητες όπως: ωαλβουμίνη, πρωτεΐνες ορνίθων, νεομυκίνη, φορμαλδεΰδη και οκτοξινόλη-9. Δηλαδή πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το. Πού να ξέρω, ο ταλαίπωρος, αν είμαι αλλεργικός σ’ αυτά τα συστατικά του εμβολίου και ειδικά στην ωαλβουμίνη και στην οκτοξινόλη-9;

Οι δραστικές ουσίες του εμβολίου είναι: Ιοί γρίπης (αδρανοποιημένοι σε τμήματα) από τα ακόλουθα στελέχη Α/Brisbane/02/2018 (Η1Ν1), Α/Kansas 14/2017 (Η3Ν2), Β/Colorado 06/2017, B/Phuket/3073/2013. Ούτε σ’ αυτές δεν έπρεπε να είμαι αλλεργικός. Δηλαδή να μην είμαι αλλεργικός στους ιούς της γρίπης! Αρχισα να ζαλίζομαι. Τέλος τα άλλα συστατικά του εμβολίου, που και σ’ αυτά δεν έπρεπε να είμαι αλλεργικός, είναι ένα ρυθμιστικό διάλυμα που περιέχει: χλωριούχο νάτριο, χλωριούχο κάλιο, διυδρικό φωσφορικό δινάτριο, δισόξινο φωσφορικό κάλιο και ύδωρ για ενέσιμα. Και ερωτώ: Αφού κανείς γιατρός δεν σε ρωτά ή δεν ελέγχει, πριν κάνεις το εμβόλιο, αν είσαι αλλεργικός σε όλα τα παραπάνω, γιατί μας τα γράφουν; Σίγουρα για να είναι καλυμμένοι σε περίπτωση που κάτι στραβώσει. Εμείς πρέπει να τα διαβάζουμε; Μάλλον όχι, αφού δεν ενδιαφέρεται ο καθ’ ύλην αρμόδιος, ο οποίος το συνταγογραφεί, δηλαδή ο γιατρός.

Διαβάζοντάς τα μας πνίγει το άγχος και οι αμφιβολίες και θα καταλήξουμε να ζητήσουμε βοήθεια από αγχολυτικά και ηρεμιστικά. Και εκεί να δείτε προειδοποιητικά, απαγορεύσεις και παρενέργειες. Δύο ημέρες μετά τον εμβολιασμό δεν υπήρξε καμία αλλεργική εκδήλωση. Ευτυχώς τη γλίτωσα και ξέρω τώρα 15 ενώσεις και ουσίες στις οποίες δεν είμαι αλλεργικός. Του χρόνου, αν είμαι καλά, θα το κάνω χωρίς άγχος.

Ματθαιος Μ. Δημητριου, Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α.

Ερευνα και πατέντες στα πανεπιστήμια

Kύριε διευθυντά
Η ανακοίνωση της Συγκλήτου του ΕΚΠΑ, απάντηση σε σχόλια των ΜΜΕ και υπουργείων για τη σχέση βασικής και εφαρμοσμένης έρευνας και για τον προσανατολισμό των ερευνών στα πανεπιστήμια, είναι (όσο και εάν διάφοροι δυσαρεστηθούν) πολύ σωστή.

Η βασική έρευνα μπορεί να μην έχει αποτελέσματα άμεσα μετρήσιμα, να μην οδηγεί σε «πατέντες» και να μην προσελκύει «επενδυτές», αλλά αποτελεί «θεμέλιο». Ως θεμέλιο μπορεί να φαίνεται (όπως όλα τα θεμέλια) άχαρο και ανιαρό, αλλά σιγά σιγά και ανεπαίσθητα οδηγεί προοδευτικά σε άθροιση της γνώσης και σε τελικά μεγάλα, έστω και αναπάντεχα οφέλη.

Τη σημερινή εποχή ίσως μας έχει παρασύρει το «επιχειρηματικό πνεύμα» που δυστυχώς καλλιεργούν με κοντόθωρο στόχο το άμεσο κέρδος τόσο το κράτος όσο και το οργανωμένο κεφάλαιο (τράπεζες - βιομηχανία). Στον συρμό αυτό θέλουν να παρασύρουν τα πνευματικά ιδρύματα (πανεπιστήμια και πολυτεχνεία) της χώρας και του εξωτερικού. Και αυτό το έχουν σε μεγάλη έκταση κατορθώσει.

Μάλιστα, όσο περισσότερο «αβαθής» είναι η παράδοση ενός ιδρύματος τόσο μεγαλύτερες οι επιρροές και κατευθύνσεις προς την «έρευνα και την επιστήμη της αγοράς». Ολα αντιμετωπίζονται με ένα πνεύμα στενά «οικονομικό», που θυμίζει έντονα τους στόχους και τη λειτουργία των πανεπιστημίων τού «προ καταρρεύσεως» υπαρκτού σοσιαλισμού, με την πραγματική ακαδημαϊκή αποστολή σε δεύτερη μοίρα και με πρώτη την «κατάρτιση» για «ανάπτυξη». Η κερδοσκοπούσα σκοπιμότητα, μάλιστα, έχει διαβρώσει όχι μόνον την ερευνητική δράση και μεθοδολογία, αλλά και το ίδιο το πρόγραμμα σπουδών. Η διάρκεια σπουδών ακούμε ότι πρέπει να είναι σύντομη, τα μαθήματα «πρακτικά», οι γνώσεις να «απαλλαγούν από άχρηστες» και να είναι «σε σύνδεση με την παραγωγή». Και τελικά παράγεται κάποιο πτυχίο ικανό να ανταποκριθεί μόνο στις τρέχουσες (και προσωρινές) απαιτήσεις της αγοράς. Δυστυχώς, δεν πάνε πίσω σε αυτή την τάση ούτε άλλες χώρες ούτε πανεπιστήμια άλλων χωρών (δεν είναι καθόλου τυχαίο πράγμα η «μόδα» για εξωπανεπιστημιακές διοικήσεις...).

Η απάντηση μιας συγκροτημένης πανεπιστημιακής κοινωνίας πρέπει να είναι μία και μοναδική, με τρόπο νηφάλιο και χωρίς φανατισμούς και δογματισμούς: πανεπιστήμια προσανατολισμένα στη σύγχρονη επιστήμη, σε πλήρη σύνδεση με τις σημερινές της τάσεις και με ευέλικτες στην υλοποίησή τους έρευνες, είτε «βασικές» είτε «εφαρμοσμένες». Οσο για την περίφημη «σύνδεση με την αγορά», η καλύτερη υλοποίησή της είναι η παραγωγή πτυχίων ικανών να καλύψουν με τον βέλτιστο τρόπο τις συνεχώς μεταβαλλόμενες ανάγκες της ίδιας της αγοράς και της κοινωνίας.

Κωστας Κωνσταντοπουλος, Καθηγητής στο ΕΚΠΑ, Ιατρική Σχολή

Μετά θάνατον ζωή και αποτέφρωση

Κύριε διευθυντά
Ο κ. Στ. Κασιμάτης (Happy ending, 8/11/2019) σπεύδει να υποδεχθεί το πρώτο εν Ελλάδι αποτεφρωτήριο με εγκώμια για την… αρχιτεκτονική του κομψότητα, και με την ευκαιρία αυτή δεν παραλείπει να αναπτύξει τη «μεταφυσική» του τοποθέτηση για το τέλος της ζωής: στάχτη, καπνός, και τίποτε περισσότερο.

Είναι κρίμα που ένας κατά τεκμήριο ευφυής αρθρογράφος ευτελίζει τόσο την ανθρώπινη φύση, αλλά αυτή είναι η προσωπική του άποψη. Ωστόσο οφείλει στοιχειωδώς να σέβεται τις πεποιθήσεις των περισσοτέρων συμπατριωτών του που συνάδουν με την πίστη και τη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας για τη μετά θάνατον ζωή, και να μην κάνει χαριτωμένα αστειάκια με άκρως σοβαρά θέματα όπως ο θάνατος.

Θα χρησιμοποιούσε άραγε ποτέ προς εβραϊκό κοινό τη λέξη Αουσβιτς με τόση ελαφρότητα; Και επιτέλους, ας σταματήσει να διαιωνίζει το παραμύθι ότι κύρια πηγή προσόδων της Εκκλησίας είναι οι κηδείες. Αν επιτρέπεται το λογοπαίγνιο (pun στην προσφιλή του αγγλική γλώσσα), είναι πολύ φτηνό επιχείρημα.

Αντωνης Παπαγιαννης, Ιατρός, Θεσσαλονίκη
 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ