Στέφανος Κασιμάτης ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

Old taxi drivers dont fade away

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Το είχε ανακοινώσει ο ίδιος προ δεκαπενθημέρου ότι αποσύρεται τον ερχόμενο Νοέμβριο. Η ανακοίνωση είχε αντίκτυπο στην κοινή γνώμη, διότι ο Θύμιος Λυμπερόπουλος, ο πρόεδρος των ταξιτζήδων, εκτός από αιώνιος και αμετακίνητος ήταν επίσης χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της «Ελλαδάρας» που χρεοκόπησε. Ηταν εκφραστής του αδυσώπητου συντεχνιακού πνεύματος, που ανταγωνίζεται την υπόλοιπη κοινωνία, χωρίς να διστάζει καθόλου να χρησιμοποιήσει τα όπλα του εκβιασμού (οι περίφημες απεργίες) ή ακόμη και της βίας (οι ξυλοδαρμοί όσων δεν απεργούσαν).

Ηταν όμως και ξεχωριστή προσωπικότητα. Διέφερε, γιατί βαριόταν να κρύψει τον κυνισμό του και εκφραζόταν με τον αυθορμητισμό της αυθάδειας και της φυσικής επιθετικότητας του χαρακτήρα του. Ολο αυτό, όμως, το αντιστάθμιζε τόσο χαριτωμένα με τα εφαρμοστά ροζ πουκάμισα και το (συχνά) πορτοκαλί μαλλί, ώστε το σύνολο, παρότι άκρως δυσάρεστο και ακαλαίσθητο, να γίνεται αποδεκτό (passable) ως γραφικό. Δεν ντρεπόταν ούτε για το γελοιωδώς νεανικό πουκάμισό του ούτε για τον κυνισμό του και ίσως αυτό να του προσέδιδε και κάποια γοητεία στα μάτια των οπαδών του.

Ηταν φυσικό, λοιπόν, οι θαυμαστές του να ανησυχήσουν και να κινητοποιηθούν. Ειδικότερα το ΙΕΜΕΒ (Ινστιτούτο Εντοπισμού και Μελέτης Βαψομαλλιάδων), του οποίου, όπως φημολογείται,  ο Θ. Λυμπερόπουλος είναι senior fellow, πραγματοποίησε διαβήματα στον ίδιο τον πρωθυπουργό, μήπως εκείνος με το κύρος του τον μεταπείσει. Τα νέα είναι όμως χειρότερα από όσο φανταζόμασταν. Οχι μόνον δεν απέδωσαν οι εκκλήσεις υπέρ της παραμονής του Θύμιου, αλλά, όπως με πληροφόρησε κυβερνητικό στέλεχος, η αποχώρησή του επισπεύδεται και θα γίνει μέσα στην εβδομάδα που ξεκίνησε σήμερα.

Με την επέκταση της Ν.Δ. στο κέντρο και την αξιωματική αντιπολίτευση σε αφασία (το έδειξε η προ ημερησίας στη Βουλή την Παρασκευή), το πολιτικό τοπίο και οι συσχετισμοί δυνάμεων αλλάζουν. Δεν υπάρχει χώρος πια για τα υβρίδια της συνεύρεσης του δεξιού με τον αριστερό λαϊκισμό, που κυριάρχησαν κατά την περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Παυλόπουλοι, Παπαγγελόπουλοι, Λυμπερόπουλοι κ.ά. φεύγουν, καθώς μένουν χωρίς ρόλο στον νέο δικομματισμό που είναι φανερό ότι διαμορφώνεται. Το παρατηρούμε στην τροχιά των μικρών κομμάτων στη Βουλή, όπου τα μεν αριστερά (ΠΑΣΟΚ και Βαρουφάκης) κινούνται γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ ως δορυφόροι, ο δε Βελόπουλος αντιστοίχως γύρω από τη Ν.Δ. (Το ΚΚΕ δεν το υπολογίζουμε: είναι μόνο του, στον κόσμο του, σαν μια κολόνα ή ένας τοίχος της Βουλής...) Ολα αυτά πρέπει να μέτρησαν, αν και ακούω –και το μεταδίδω με πολλή επιφύλαξη– ότι του έχει προταθεί θέση ειδικού συμβούλου στην πολυεθνική L’ Oreal και γι’ αυτό επισπεύδει την αποχώρηση. Μακάρι.

Αποχαιρετώντας τον, πάντως, δεν μπορούμε να επαναλάβουμε τους στίχους από την παλιά μπαλάντα, που χρησιμοποίησε ο στρατηγός Μακάρθουρ στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του προς το Κογκρέσο: «Οld soldiers never die, they simply fade away». Δεν ξέρω τι κάνουν οι στρατιώτες όταν γερνούν, πάντως, ο Θύμιος ποτέ δεν ξεθώριασε! Χρώμα, ναι, το άλλαζε και μάλιστα συχνά, εμπνεόμενος πότε από το τεχνητό περιβάλλον (το χρώμα του κομοδίνου, της κομόντας κ.ά.), όπως και από το φυσικό (το χρώμα της αλεπούς – και της ουράς και της ράχης). Τη λάμψη του όμως δεν την έχασε ποτέ, με γκρίζους κροτάφους και άσπρες ρίζες δεν τον είδαμε ποτέ! Σε τελευταία ανάλυση, αποχωρεί εν μέρει δικαιωμένος. Μπορεί το πολιτικό είδος του να εκλείπει, το παράδειγμα όμως που έδωσε με τη φροντίδα του μαλλιού του σε δύσκολες εποχές σήμερα τείνει να γίνει κανονικότητα...

Ο υποκλοπέας

Η οξεία αντίληψη του προέδρου της Βουλής απέτρεψε εν τη γενέσει της την απόπειρα του Βαρουφάκη να πλασάρει στη Βουλή το προϊόν της υποκλοπής των συνεδριάσεων του Eurogroup, με άλλα λόγια, την απόπειρα να μεταθέσει την ευθύνη της απαράδεκτης πράξης του στη Βουλή. Το χιούμορ του Κ. Τασούλα, όμως, ήταν εκείνο που εξέθεσε τη γελοιότητα της απόπειρας, καθώς στην ομιλία, με την οποία απέρριψε την προσφορά του Βαρουφάκη (το στικάκι με την ηχογράφηση), επανέλαβε τουλάχιστον τέσσερις φορές τον λόγο που είχε επικαλεστεί ο Βαρουφάκης για την αποχώρησή του από την αίθουσα: είχε να πάει στην κηδεία του καλύτερού του φίλου.

Το πρώτο που σκέπτεσαι, όταν το ακούς, είναι πώς γίνεται αυτό. Αφού ο καλύτερος φίλος του δεν είναι ο εαυτός του; Πώς γίνεται να πρέπει να πάει στην κηδεία του; Στην πραγματικότητα, ήθελε η δραματική χειρονομία του με το στικάκι να συμπέσει με τα μεσημβρινά δελτία, αλλά ο Δ. Κουτσούμπας, που αρνήθηκε να του παραχωρήσει τη σειρά του στις ομιλίες, του χάλασε τα σχέδια. Ανευθυνότητα και γελοιότητα πολύ συχνά πηγαίνουν μαζί. Μας το θυμίζει πάντα ο υποκλοπέας...

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ