ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Τα Νησιά Φερόε είναι ο… ναός της Λίβερπουλ

Τα Νησιά Φερόε είναι ο… ναός της Λίβερπουλ

Τα Νησιά Φερόε διεκδικούν ιδιαίτερη θέση στην καρδιά των φίλων της Λίβερπουλ. Κι αυτό διότι, σύμφωνα με ισπανικό ντοκιμαντέρ, το νησιωτικό σύμπλεγμα βορείως της Βρετανίας, που ανήκει στην επικράτεια του βασιλείου της Δανίας, μπορεί να καυχιέται ότι το 6% ολόκληρου του πληθυσμού του ανήκει στον τοπικό σύνδεσμο φίλων της θρυλικής ομάδας της βόρειας Αγγλίας, μακράν το υψηλότερο ποσοστό στον κόσμο.

Το ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη Δανιέλ Σάντσεθ Αρέβαλο αναδεικνύει την τρέλα των κατοίκων των Νησιών Φερόε με το ποδόσφαιρο, που απέδειξαν και τη δυναμική τους σε εμάς με τις νίκες τους επί της Eθνικής Ελλάδος το 2014 και το 2015.

Τα 18 ηφαιστειογενή νησιά που έχουν συνολικό πληθυσμό 50.000 ανθρώπων (αλλά και… 70.000 προβάτων, όπως συμπληρώνει το ισπανικό ντοκιμαντέρ, εξ ου και η ονομασία), έχουν πολύ μεγάλη αγάπη για το ποδόσφαιρο και υπολογίζεται ότι περίπου ένας στους 10 κατοίκους πηγαίνει κάθε Κυριακή να δει αγώνες πρωταθλήματος.

Βεβαίως το πρωτάθλημα των 10 ομάδων διεξάγεται μόνο το καλοκαίρι, λόγω δυσχερών κλιματολογικών συνθηκών. Σε αυτό το φίλαθλο πλαίσιο, η Λίβερπουλ είναι μακράν ο δημοφιλέστερος σύλλογος, με τον τοπικό σύνδεσμο οπαδών των «Ρεντς» να αριθμεί περί τις 3.000 μέλη, σπάζοντας κάθε ρεκόρ διείσδυσης συλλόγου σε ξένη χώρα με βάση την πληθυσμιακή αναλογία.

Επίκεντρο της λατρείας της φιναλίστ του Τσάμπιονς Λιγκ στο Τόρσχαβν, την πρωτεύουσα του αυτόνομου δανέζικου συμπλέγματος νήσων, είναι η καφετέρια-μπαρ Χατ Τρικ, που βρίσκεται σε κέντρο μπόουλινγκ της πόλης. Σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ (που ακολουθεί μια 10χρονη φίλη της Λίβερπουλ), η καφετέρια αυτή αποτελεί ναό για τους ντόπιους φίλους της Λίβερπουλ. Εκεί μαζεύονται μικροί και μεγάλοι (με μεγάλο αριθμό γυναικών) για να δουν τη Λίβερπουλ, σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη Πέτουρ Ολσεν. Ο ίδιος εξομολογείται ότι έγινε Λίβερπουλ από έναν θείο του ψαρά που άκουγε στη βάρκα του τους αγώνες της αγγλικής ομάδας στο BBC.

Συμπέρασμα; Υπάρχει κάτι… «Ρεντ» στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας, όπως θα έλεγε και ο Αμλετ.