ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

«Παράθυρο» ΔΝΤ για χρηματοδότηση της Ελλάδας

int1382516_25137238

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ανακαλεί την εξαίρεση που εισήγαγε το 2010 στους κανόνες του, βάσει της οποίας αποφάσισε να χορηγήσει στην Ελλάδα δάνειο ύψους περίπου 30 δισ. ευρώ, επικαλούμενο τον «συστημικό κίνδυνο» από μια πτώχευση της χώρας μας. Την αντικαθιστά, όμως, με μια ευελιξία στον τρόπο με τον οποίο θα χειρίζεται δύο θεμελιώδεις όρους για τη δανειοδότηση χώρας: τη βιωσιμότητα του χρέους της και την πρόσβασή της στις αγορές. Αφήνει, έτσι, ανοικτό ένα παράθυρο για συμμετοχή του στη δανειοδότηση της Ελλάδας, υπό τον όρο ότι θα υπάρξει επιμήκυνση στην αποπληρωμή του ελληνικού χρέους.

Η πρόβλεψη που μπορεί να σχετισθεί με την ελληνική περίπτωση είναι εκείνη στην οποία το Ταμείο αναφέρει ότι, όταν χρέος μιας χώρας είναι βιώσιμο, δεν πρέπει να γίνεται πλήρης αναδιάρθρωση του χρέους της ακόμη και αν υπάρχουν επιφυλάξεις για τη βιωσιμότητά του. Εξηγεί ότι, στην περίπτωση αυτή, μια πλήρης αναδιάρθρωση επιφέρει περιττό κόστος. Θεωρεί, όμως, ότι μπορεί να παρέχει έκτακτη χρηματοδότηση στη χώρα αυτή αν τη δανειοδοτούν και άλλες πηγές (χώρες ή μεγάλοι οργανισμοί), έτσι ώστε οι πολιτικές που εφαρμόζει να βελτιώνουν τη βιωσιμότητα του χρέους της και να διασφαλίζουν περισσότερο τους πόρους του Ταμείου.

Αφήνει, άλλωστε, γενικότερα περιθώρια ελιγμών, καθώς αναφέρει πως, όταν είναι βιώσιμο το χρέος μιας χώρας, ακόμη και αν δεν είναι κατηγορηματικά βέβαιο για τη βιωσιμότητά του, θα κρίνει κατά περίπτωση πώς θα χειρίζεται την κατάσταση. Αν, για παράδειγμα, η χώρα έχει χάσει την πρόσβαση στις αγορές και είναι μεγάλες οι υποχρεώσεις αποπληρωμής προς τους ιδιώτες πιστωτές ενώ η χώρα βρίσκεται σε πρόγραμμα, το Ταμείο θα μπορεί να της προσφέρει έκτακτη χρηματοδότηση, αλλά και πάλι αναφέρει ότι καλύτερη λύση θα είναι μια τροποποίηση στους όρους αποπληρωμής του χρέους χωρίς μια κυριολεκτική αναδιάρθρωσή του.

Επισημαίνει, μάλιστα, πως μια επιμήκυνση ή άλλη αλλαγή στους όρους αποπληρωμής αποτελεί ένα είδος αναδιάρθρωσης χρέους, αλλά είναι σίγουρα λιγότερο επιζήμια τόσο για την ίδια τη χώρα όσο και για τους πιστωτές της, από μια πλήρη αναδιάρθρωση χρέους.

Εξακολουθεί, ωστόσο, να θεωρεί την αναδιάρθρωση του χρέους μιας χώρας την κάλλιστη δυνατή λύση με το μικρότερο δυνατό κόστος για τις περιπτώσεις που το χρέος μιας χώρας κρίνεται σαφέστατα μη βιώσιμο.

Σε περιπτώσεις που κρίνεται ότι το χρέος μιας χώρας είναι βιώσιμο, το Ταμείο θα τη χρηματοδοτεί εάν και εφόσον η χώρα εφαρμόζει πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης που προβλέπει την έγκαιρη αποπληρωμή των χρεών της. Θα ισχύει, όμως, το ίδιο ακόμη και όταν μια χώρα έχει χάσει την πρόσβαση στις αγορές, αλλά το Ταμείο κρίνει πως πρόκειται για παροδικό πρόβλημα, καθώς θεωρεί βιώσιμο το χρέος της.

Σε ό,τι αφορά τον τρόπο με τον οποίο θα υπολογίζει το Ταμείο κατά πόσον είναι βιώσιμο το χρέος μιας χώρας, τονίζει ότι θα εξακολουθήσει να βασίζεται στην ενημέρωση για τις πολιτικές που εφαρμόζει η χώρα, τις προοπτικές της για ανάπτυξη, τις υποχρεώσεις της και τη σύνθεση των πιστωτών της, αλλά και δείκτες σχετικούς με την εμπιστοσύνη των επενδυτών, όπως επίσης και το διεθνές οικονομικό περιβάλλον.