ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Αμεσα μέτρα για την ελάφρυνση του χρέους ζητεί το ΔΝΤ

dntt-thumb-large

Τη δική του έκθεση βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους (DSA) έδωσε στη δημοσιότητα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) μία ημέρα πριν από το κρίσιμο Eurogroup. Σε αυτή περιγράφει τα «ισχυρά» μέτρα που προτείνει να υιοθετηθούν εμπροσθοβαρώς και χωρίς όρους σε πρώτη φάση και στη συνέχεια με την προϋπόθεση της εφαρμογής του προγράμματος. Οπως εκτιμά, τα μέτρα αυτά μπορούν να οδηγήσουν σε έως 50% του ΑΕΠ ελάφρυνσή του έως το 2060 (σε όρους καθαρής παρούσας αξίας), ενώ καθιστά σαφές ότι οι στόχοι του ελληνικού προγράμματος ως έχουν σήμερα δεν μπορούν να επιτευχθούν, επειδή η Ελλάδα δεν θέλει να εφαρμόσει τα απαραίτητα μέτρα λιτότητας και να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται.

Το Ταμείο αμφισβητεί ευθέως την ικανότητα της χώρας να διατηρήσει για πολλές δεκαετίες πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ. «Ακόμα κι αν μέσω μιας ηρωικής προσπάθειας καταφέρει προσωρινά ένα πλεόνασμα κοντά στο 3,5% του ΑΕΠ», λίγες χώρες έχουν καταφέρει να το διατηρήσουν για δεκαετίες, σύμφωνα με το DSA. Και το Ταμείο προσθέτει πως η Ελλάδα είναι απίθανο να πετύχει κάτι τέτοιο. Γι’ αυτό και επιμένει στην αλλαγή του στόχου στο 1,5% του ΑΕΠ.

Επίσης, το ΔΝΤ υποστηρίζει ότι για να μπορέσει να χαρακτηριστεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος, θα πρέπει οι χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας για την εξυπηρέτησή του σε σχέση με το ΑΕΠ να είναι χαμηλότερες του 10% του ΑΕΠ έως το 2040 και να μην ξεπερνούν το 20% του ΑΕΠ έως το 2060. Υπενθυμίζεται ότι η Ευρωζώνη έχει θέσει ως άτυπο κανόνα, οι χρηματοδοτικές ανάγκες να είναι χαμηλότερες του 15% του ΑΕΠ.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ για την πορεία του χρέους, αυτό θα φθάσει στο 250% του ΑΕΠ το 2060, ενώ οι χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας στο 60% του ΑΕΠ έως το 2060. Για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, προτείνει τρία μέτρα:

• Επέκταση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων από τον EFSF, τον ESM και των διμερών δανείων (GLF) έως 14 έτη, 10 έτη και 30 έτη, αντιστοίχως. Αυτό θα μείωνε τον λόγο των χρηματοδοτικών αναγκών της χώρας προς το ΑΕΠ της (GFN) κατά 7 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ και τον λόγο του χρέους προς το ΑΕΠ κατά 25 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ, έως το 2060.

• Παράταση της περιόδου χάριτος στην αποπληρωμή των δανείων του ESM κατά 6 χρόνια και κατά 17 έτη και 20 έτη στα δάνεια του EFSF και GLF, αντίστοιχα. Επίσης, να δοθεί μεγαλύτερη περίοδος χάριτος για την καταβολή τόκων κατά 17 χρόνια για τα δάνεια του ESM και του EFSF και κατά 24 χρόνια για τα GLF δάνεια. Κάτι τέτοιο θα μείωνε τον λόγο GFN προς ΑΕΠ κατά 17 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ έως το 2040 και κατά 24 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ έως το 2060, ενώ τον λόγο του χρέους προς το ΑΕΠ κατά 84% του ΑΕΠ έως το 2060.

• Σταθεροποίηση των επιτοκίων δανεισμού στο 1,5% –το πολύ– έως το 2040 για τα δάνεια από τον EFSF και τον ESM και εξάλειψη του επιπλέον του Euribor επιτοκίου που καταβάλλει η Ελλάδα για τα GLF δάνεια. Ωστόσο, το ΔΝΤ παραδέχεται ότι κάτι τέτοιο θα δημιουργήσει ζημίες στον ESM τις οποίες θα πρέπει να καλύψουν με κάποιο τρόπο οι χώρες της Ευρωζώνης.

Βάσει των υπολογισμών του Ταμείου, η εφαρμογή των μέτρων αυτών θα οδηγούσε σε μείωση του χρέους 53% του ΑΕΠ έως το 2040 και κατά 151% του ΑΕΠ έως το 2060, ενώ θα μείωναν τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας κατά 22% έως το 2040 και κατά 39% έως το 2060. Επίσης, σύμφωνα με το ΔΝΤ τα προτεινόμενα μέτρα δημιουργούν εξοικονομήσεις της τάξης του 50% του ΑΕΠ σε όρους καθαρής παρούσας αξίας (NPV).

Επιπλέον, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ΔΝΤ, η ανάπτυξη της Ελλάδας θα είναι της τάξης του 1,75% μακροπρόθεσμα, τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις μόλις 5 δισ. ευρώ έως το 2030 και θα πρέπει να δημιουργηθεί «μαξιλάρι» ύψους 10 δισ. ευρώ για πιθανή ανάγκη νέας ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών.

Παράλληλα, το Ταμείο θεωρεί ότι θα πρέπει να υπάρξει εμπροσθοβαρής εφαρμογή κάποιων μέτρων και εφαρμογή των υπόλοιπων κατά τη διάρκεια του προγράμματος. Επίσης, προτείνει τη δημιουργία ενός αυτόματου μηχανισμού εφαρμογής περαιτέρω μέτρων ελάφρυνσης του χρέους για μετά το πρόγραμμα.