ΠΟΛΗ

Το λιμάνι του Πειραιά και οι ευκαιρίες που χάνονται

to-limani-toy-peiraia-kai-oi-eykairies-poy-chanontai-2086630

Ο χάρτης που συνθέτει την Ελλάδα είναι κατά τα δύο τρίτα του γαλάζιος. Χιλιάδες πλοία οργώνουν μια θάλασσα διάσπαρτη με μοναδικά νησιά, σαν πλανήτες μέσα σε ένα καταγάλανο σύμπαν, μικροί κόσμοι που περιμένουν τους ταξιδευτές του καλοκαιριού για να αποκαλύψουν την ξεχωριστή ομορφιά τους.

Το λιμάνι του Πειραιά είναι η πύλη που συνδέει την υπόλοιπη ηπειρωτική Ελλάδα, την Ευρώπη, τον κόσμο όλο με αυτό το μαγευτικό σύμπλεγμα της νησιωτικής Ελλάδας, μοναδικό σε όλο τον πλανήτη, και σαν τέτοιο οι απαιτήσεις μιας άρτιας και ολοκληρωμένης θαλάσσιας συγκοινωνιακής υποδομής αποτελούν έναν διακαή και δυστυχώς ανεκπλήρωτο πόθο.

Το ελληνικό αρχιπέλαγος, ένα από τα μεγαλύτερα διεθνώς, συνιστά τον κυριότερο πόλο έλξης μας, τη ναυαρχίδα του τουρισμού μας, και για την εξυπηρέτησή του ο Πειραιάς αποτελεί τον κεντρικό κόμβο συγκοινωνίας. Είναι πραγματική απορία μου, όμως, το γεγονός ότι αυτό το λιμάνι δεν αντικατοπτρίζει αυτήν ακριβώς την τουριστική θέση στο παγκόσμιο στερέωμα, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το καλύτερο λιμάνι παγκοσμίως και παράδειγμα προς μίμηση. Υστερα από μια τόσο μακρά ιστορία, το λιμάνι του Πειραιά, στον 21ο αιώνα, θα μπορούσε να είναι ένα τεράστιο πολυδυναμικό λιμάνι, άξονας συγκοινωνίας, κατά τα πρότυπα ενός σύγχρονου αεροδρομίου, γιατί μην ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα η θάλασσα είναι ο ουρανός μας. Ο αριθμός των επιβατικών πλοίων που αναχωρούν καθημερινά για τους εκατοντάδες προορισμούς θα έπρεπε να είναι τουλάχιστο ο διπλάσιος, ειδικότερα το καλοκαίρι, και όχι να συγκεντρώνουν τη μερίδα του λέοντος η Σαντορίνη και η Μύκονος. Η πληροφόρηση είναι αρκετά ελλιπής, όπως και η σηματοδότηση, ενώ μερικές φορές πρέπει να σταθείς τυχερός για να φτάσεις στη σωστή πύλη αναχώρησης. Οι φωτεινές ενδείξεις θα έπρεπε να είναι παντού με ακριβή ώρα αναχώρησης και διαρκή ανανέωση, υποστηριζόμενες από συστήματα μεγαφωνίας, ρόλο που προς στιγμήν αναλαμβάνουν οι κουρασμένοι λιμενικοί. Παράλληλα, η συγκοινωνία των επιβατών μέσα στο λιμάνι θα έπρεπε να είναι συνεχής και αδιάκοπη, με έναν σταθερό ρου προς όλες τις πύλες και τα ανάλογα πλοία. Ηλεκτρονικοί διάδρομοι ή shuttle bus θα μπορούσαν να μπουν σε λειτουργία ώστε να μην παρουσιάζεται ένα διαρκές κομφούζιο με ταξί και επιβατικά Ι.Χ. που αναζητούν διέξοδο. Ακόμη και η πρόσβαση στο λιμάνι είναι εξαιρετικά προβληματική, αφού εξυπηρετείται μόνο με τον ηλεκτρικό και κάποια λεωφορεία -τραμ σε «αέναη» επέκταση και μετρό άφαντο!- ενώ υπάρχει μόνο μία πεζογέφυρα της οποίας οι ηλεκτρικές σκάλες το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου δεν λειτουργούν.

Εκτός αυτών των συνθηκών, οι ναύλοι των εισιτηρίων σε μια κατ’ εξοχήν θαλασσινή χώρα είναι αδικαιολόγητα υψηλοί, φτάνοντας σχεδόν τα 60 ευρώ για εισιτήριο απλής διαδρομής με το Sea jet για παράδειγμα, όσο δηλαδή ένα αεροπορικό εισιτήριο! Αν αυτό συνδυαστεί με την τραγική έλλειψη διαδρομών εξυπηρέτησης του επιβατικού κοινού, που δυστυχώς ο προορισμός του δεν είναι η Σαντορίνη και δεν ταξιδεύει τον Αύγουστο, τότε ο ΟΛΠ αποδεικνύεται πολύ κατώτερος των προσδοκιών. Πρέπει να προσθέσουμε επίσης την τραγελαφική κατάσταση που κυριαρχεί στις στάσεις των ταξί. Οπως μία οδηγός ταξί μού εκμυστηρεύτηκε στη διαδρομή από τον Πειραιά προς το κέντρο της Αθήνας, φανερά απογοητευμένη, οι οδηγοί ταξί προτιμούν τις κούρσες με ξένους τουρίστες, ώστε να μπορέσουν να παζαρέψουν μια ταρίφα υψηλή, χωρίς καν ταξίμετρο αναμμένο! Οπως μου ανέφερε, κάποιοι ξεφορτώνουν Ελληνες επιβάτες ακριβώς έξω από το λιμάνι, προτρέποντάς τους να πάρουν από εκεί ταξί, ώστε να μπορέσουν να πετύχουν μια κούρσα με ξένους τουρίστες. Ο έλεγχος σε όλη αυτή τη διαδικασία είναι μηδαμινός, όπως τελικά μηδαμινή είναι η διάθεση για πραγματική βελτίωση και εξέλιξη του ΟΛΠ σε έναν σύγχρονο κόμβο συγκοινωνίας από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, στελέχη των οποίων αρκούνται με κάποιες επισκέψεις στη Μύκονο απ’ ό,τι φαίνεται.