ΣΤΙΛ

Been there, done that

photo106_960
kelly

Σήμερα θα μιλήσουμε για δουλειές… Είναι που συζητάω μόνο αυτό το θέμα από την στιγμή που πέρασαν οι γιορτές. Είναι που όλοι συζητάνε μόνο αυτό το θέμα. Είναι που επέστρεψα μετά από έναν χρόνο στο γραφείο…

Στο δικό μου μυαλό υπάρχουν τα πράγματα που κάνουμε για να βγάλουμε χρήματα και τα πράγματα που κάνουμε γιατί μας αρέσουν. Αυτά που, αν δεν τα κάνουμε, θα σκάσουμε.
Η Μανίνα Ζουμπουλάκη μου είχε πει πριν αρκετά χρόνια, όταν άρχισα να δουλεύω στα περιοδικά, ότι θα επιβιώσω σ’ αυτόν τον χώρο μόνο αν το γράψιμο είναι το καλύτερο πράγμα που ξέρω να κάνω. Μόνο αν ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που αν δεν γράψουν αυτό που αισθάνονται σ’ ένα χαρτί, νιώθουν να τρελλαίνονται. Επίσης θυμάμαι τον πρώτο μου διευθυντή, τον Τάκη Τσιρτσώνη, που μ’ έβλεπε να ξενυχτάω και μου έλεγε να μην ξεχάσω ποτέ ότι η ζωή είναι έξω από το γραφείο και ότι, αν δεν το καταλάβω εγκαίρως, θα γίνω μια εμμονική δημοσιογραφίνα με μεγάλα οπίσθια και σπυριά στο πρόσωπο. Και βέβαια θυμάμαι και τον Νίκο Πιπέρη που μου φώναζε όλη μέρα. Μου έλεγε να πετάξω στα σκουπίδια το «βουπουδάκι» που έχω μέσα μου, να σταματήσω επιτέλους να κάνω παρέα με mainstream σαχλαμάρες και να γράφω επιθετικά. Δεν δημοσίευε κείμενο μου αν δεν το ξανάγραφα τρεις φορές τουλάχιστον. Και έβαζε τον Δημήτρη Πάντσο να με δασκαλεύει. Ο οποίος με τη σειρά του διάβαζε φωναχτά τα κείμενα μου μπροστά σε όλους και σχολίαζε με αβρότητα: «Συναίσθημα αγάπη μου. Πού είναι το συναίσθημα σου; Δεν το βλέπω πουθενά…». Τα έπαιρνα τόσο σοβαρά όλα αυτά που άκουγα τότε. Κάθε φράση, κάθε συμβουλή, κάθε παρότρυνση, για μένα ήταν το παν. Επεξεργαζόμουν με τις ώρες ό,τι έβλεπα, ό,τι άκουγα γύρω μου και προσπαθούσα να τα αφομοιώσω όλα, να τα κατακτήσω, να τα κάνω δικά μου. Νομίζω ότι αυτή ήταν η πιο εποικοδομητική περίοδος της ζωής μου. Γιατί δεν έχτιζα απλώς την καριέρα μου, έχτιζα την ίδια την προσωπικότητά μου. Είναι βέβαιο ότι δεν υπήρχε διαχωρισμός ανάμεσα στα δύο. Ηταν ένα πράγμα. Κι αυτό ήταν, και ίσως είναι ακόμη, το πιο γοητευτικό πράγμα σ' αυτή τη δουλειά.

been-there-done-that0
Σ' εκείνη την εποχή βρίσκονται και οι καλύτερες αναμνήσεις που έχω από τα media. Γιατί όσο πιο αληθινό και ζωντανό είναι κάτι, τόσο περισσότερο γράφει μέσα μας. Ακόμη κι αν είναι δύσκολο.
Σήμερα είναι πιο ήπια τα πράγματα… Δεν έχουμε κάτι να χωρίσουμε πια. Υπάρχει μια σιωπηλή κατανόηση στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Του ενός προς τον άλλον. Ούτε μαθητευόμενοι υπάρχουν πια. Είναι ένα πράγμα του στυλ όποιος έμαθε έμαθε…
Και μετά είναι η ζωή στο γραφείο… Ζωή πατίνι! Εγώ πάντα αργώ να έρθω. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό. Ο,τι ώρα κι αν ξυπνήσω, φτάνω στο γραφείο τελευταία και καταϊδρωμένη. Επίσης όταν δουλεύεις σε γραφείο, αποκλείεται να πας κάποια Δευτέρα βόλτα στη θάλασσα. Αποκλείεται να φτιάξεις στις τρεις το πρωί μακαρόνια με κιμά. Τέτοια ώρα πρέπει απαραίτητα να κοιμάσαι ή, έστω, να νυστάζεις. Και μετά είναι το χειρότερο απ' όλα τα άλλα. Πρέπει να γράφεις τα κείμενα σου καθισμένος σ' ένα γραφείο Neoset. Με λάμπες φθορίου να σε βαράνε στη μούρη και το κλιματιστικό στην πλάτη. Με τηλέφωνα να χτυπάνε για ηλίθιους συνήθως λόγους. Και με ένα σωρό λάθος συνθήκες για να γραφτεί ένα σωστό κείμενο. Καλή ώρα…
Γελάω μ’ αυτά που γράφω τώρα. Εδώ στο γραφείο. Αλλά και για γέλια να είναι, τουλάχιστον παραμένω συνεπής στη δέσμευση μου προς το περιοδικό να είμαι ειλικρινής και αυθόρμητη σ' αυτή τη στήλη. Είμαι λοιπόν σε περίοδο προσαρμογής. Υπόσχομαι την επόμενη εβδομάδα, αν δεν έχω απολυθεί μετά από αυτό, να γράψω για κάτι από τα συναρπαστικά πράγματα που βλέπω και κάνω τις ώρες που είμαι εκτός γραφείου… Μέχρι τότε… καλή δουλειά σε όλους!

been-there-done-that1