ΑΠΟΨΕΙΣ

Ενα απόγευμα στο Πολυτεχνείο

Την περασμένη Πέμπτη ήταν προγραμματισμένες για το απόγευμα δύο διαλέξεις στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.

Δεν πραγματοποιήθηκε καμία εκ των δύο. Λίγο νωρίτερα σημειώθηκε επίθεση κουκουλοφόρων στη διμοιρία των ΜΑΤ που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Πατησίων και Τοσίτσα, με αποτέλεσμα να διαταχθεί άρον άρον το κλείσιμο του χώρου.

Η επίθεση δεν σχετιζόταν φυσικά με τις αρχιτεκτονικές διαλέξεις. Είχε προηγηθεί το ίδιο πρωί επιχείρηση της Ελληνικής Αστυνομίας σε υπό κατάληψη κτίρια στην οδό Τζαβέλλα, στη διάρκεια της οποίας συνελήφθη η γυναίκα η οποία είχε διαφύγει στο επεισόδιο με τους άνδρες του Λιμενικού Σώματος. Η απογευματινή επίθεση εντασσόταν προφανώς στο πλαίσιο «αντιποίνων».

Αλλά αν βρισκόσουν στο προαύλιο του Πολυτεχνείου, δεν ήξερες με τι να «σοκαριστείς» περισσότερο: με το σχεδόν ατάραχο βλέμμα καθηγητών και φοιτητών οι οποίοι παρακολουθούσαν συμβιβασμένοι το νιοστό επεισόδιο μιας ιλαροτραγωδίας χωρίς τέλος; Με την εικόνα του αριστουργηματικού κτιρίου Αβέρωφ που είχε βραβευθεί πριν από έξι χρόνια με Grand Prix από την Europa Nostra για την αποκατάστασή του και σήμερα μοιάζει όλο και περισσότερο με την αποτρόπαια εικόνα τού «τότε»; Ή με την πηγαία αλλά και τόσο χαρακτηριστική αποστροφή ενός φίλου ο οποίος αναρωτήθηκε μεγαλοφώνως: «Μα είναι δυνατόν να διοργανώνονται ακόμα διαλέξεις στο Πολυτεχνείο; Χάθηκαν οι αίθουσες σε ολόκληρη την Αθήνα…». Κανείς δεν κοίταξε περίεργα.

Αν όμως έφτανες στο Πολυτεχνείο από τα στενάκια των Εξαρχείων, τίποτα από όλα αυτά δεν σε ξένιζε ή (πολύ περισσότερο) δεν σε ξάφνιαζε.

Αντίθετα, όλα «κούμπωναν» αρμονικά το ένα με το άλλο: οι εξαθλιωμένοι χρήστες ναρκωτικών στις εισόδους των πολυκατοικιών της πλατείας με τη ρημαγμένη εμπορικά οδό Στουρνάρη· οι αλλεπάλληλες στρώσεις μουντζούρας σε κάθε πιθανή και απίθανη επιφάνεια τοίχου με τις διαλυμένες αστικές υποδομές· και το αναπόφευκτο αίσθημα ανασφάλειας με τον κλεφτοπόλεμο στην Τοσίτσα, το άτακτο κλείσιμο της σχολής και την αναβολή των διαλέξεων.

Βαρεθήκαμε και να τα γράφουμε πια· αυτό κι αν είναι ήττα ολκής.