ΑΠΟΨΕΙΣ

Η ιστορία της είδησης «Πάσχα στο χωριό»

«Καλώς εχόντων των πραγμάτων, εάν δεν έχουμε κάποια μεγάλη επιδημιολογική επιβάρυνση, είναι λογικό να επιτραπεί η υπερτοπική μετακίνηση κατά τη διάρκεια του Πάσχα, όχι σε περιοχές όμως που θα είναι εξαιρετικά επιβαρυμένες. Το λογικό είναι περιοχές που βρίσκονται στο ίδιο επιδημιολογικό επίπεδο να είναι σχετικώς προσβάσιμες». Τάδε έφη Γιώργος Γεραπετρίτης, υπουργός Επικρατείας, στις 6 Απριλίου. Τα ΜΜΕ θεωρούν ότι η δήλωση ισοδυναμεί με την εκπλήρωση του εθνικού οράματος για «Πάσχα στο χωριό». Η είδηση γίνεται τίτλος. Οι αναγνώστες εφημερίδων και ιστοσελίδων χαίρονται. Κλείνουν εισιτήρια και δωμάτια. Ενημερώνουν τους συγγενείς. Οι ξενοδόχοι προετοιμάζονται. Δέχονται κρατήσεις, προσλαμβάνουν προσωπικό και κάνουν παραγγελίες. 

Δύο εβδομάδες αργότερα «έχουμε επιδημιολογική επιβάρυνση», το Πάσχα στο χωριό ματαιώνεται, ο υπουργός Επικρατείας τα γυρίζει: «Κρίμα να σκοντάψουμε στο τελευταίο εμπόδιο». Οι πολίτες ακυρώνουν τα εισιτήρια και τα δωμάτια, οι συγγενείς απογοητεύονται, οι ξενοδόχοι και οι υπάλληλοι των τουριστικών επιχειρήσεων είναι σε απελπισία. Κι όλο αυτό γιατί; Για να ικανοποιήσουν ορισμένοι πολιτικοί τη ματαιοδοξία να είναι οι πρώτοι που θα ανακοινώσουν ένα καλό νέο. Μόνο που ο συλλογικός θυμός, όταν αναιρούνται οι υποσχέσεις, είναι πολλαπλάσιος από την ανακούφιση που προκαλούν οι υποσχέσεις καθαυτές. 

Αντί να βγαίνουν όλοι οι υπουργοί στα ΜΜΕ και να μαντεύουν ο καθένας για τον εαυτό του πού θα κάνει Ανάσταση («εγώ ψυχολογικά προετοιμάζομαι για Πάσχα στο χωριό», είχε πει ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Στέλιος Πέτσας στα τέλη Μαρτίου), θα ήταν σαφώς προτιμότερο να υπάρχει μια συντονισμένη εκστρατεία υπέρ των εμβολίων, αφού μετά την –πανευρωπαϊκή είναι η αλήθεια– δυσφήμηση των εμβολίων AstraZeneca και J&J καταγράφεται μια γενικευμένη άρνηση πολλών και κρίσιμων πληθυσμιακών ομάδων να εμβολιαστούν. Παρ’ όλα αυτά μαθαίνουμε ότι επίκεινται πολυήμερες διακοπές στη διαδικασία εμβολιασμού, τα τεστ ούτως ή άλλως φθίνουν στη διάρκεια των αργιών, ενώ τα self tests, τα οποία υποτίθεται ότι θα αποτελούσαν μια δικλίδα ασφαλείας, είτε κρίνονται αφερέγγυα είτε καθυστερούν λόγω προσφυγών των ανταγωνιστριών εταιρειών. 

Kαθ’ όλη τη διάρκεια της πανδημίας έχει καταστεί σαφές, πρώτον, ότι η πολιτική πρέπει να ακούει πάνω από όλα την επιστήμη, δεύτερον, ότι ο ιός κινείται με ιλιγγιώδεις ταχύτητες και δεν επιτρέπει προβλέψεις και, τρίτον, ότι το «κλειδί» για την υπέρβαση της υγειονομικής κρίσης είναι οι μαζικοί εμβολιασμοί και τα tests. Οι πολιτικοί μοιάζουν να μην έμαθαν τίποτα από όλα αυτά, αλλά επιμένουν να ζητούν από τους πολίτες ατομική ευθύνη και υπομονή.