Νίκος Ανδρουλάκης: Ξεβόλεμα

Νίκος Ανδρουλάκης: Ξεβόλεμα

2' 9" χρόνος ανάγνωσης

Νίκος Ανδρουλάκης: Ξεβόλεμα-1Η μομφή είναι σωσίβιο στον Μητσοτάκη. Αλλά το ΚΙΝΑΛ θα την ψηφίσει. Η μομφή είναι ο θεσμικός τρόπος για να ζητήσει η αντιπολίτευση εκλογές. Αλλά το ΚΙΝΑΛ που θα την ψηφίσει δεν θέλει εκλογές μέσα στην πανδημία. Η μομφή είναι «μικροκομματικό παιχνίδι» του Τσίπρα, για τις εντυπώσεις. Το ΚΙΝΑΛ καταγγέλλει το μικροκομματικό παιχνίδι, αλλά δικαιολογεί τη συμμετοχή του σε αυτό ως μονόδρομο.

Εντάξει, η αντιπολίτευση είναι αντιπολίτευση. Για να μην αυτοακυρωθεί, στη δυσπιστία οφείλει να πει «ναι». Το πρόβλημα όμως είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Ανδρουλάκης επιχείρησε να δικαιολογήσει το «ναι μεν, αλλά» του στην πρωτοβουλία Τσίπρα.

Αργά ή γρήγορα ο ΣΥΡΙΖΑ θα δοκίμαζε να βάλει στον νέο του ανταγωνιστή το δοκιμασμένο δίλημμα, που βραχυκύκλωνε με την προηγούμενη ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Είσαι κανονική αντιπολίτευση, αντιδεξιά και αντιμητσοτακική, ή γιαλαντζί; Από την άλλη, την κυβερνητική, όχθη, ασκείται στο ΚΙΝΑΛ ομόλογη πίεση: Είσαι αντισύριζα ή στοιχίζεσαι με τους αποτυχημένους;

Το ΠΑΣΟΚ επιστρέφει στις παλιές συμπληγάδες.

Ο Ανδρουλάκης δεν μπορεί να μην περίμενε το στρίμωγμα. Κι όμως. Φάνηκε να αντέδρασε σαν αιφνιδιασμένος – χωρίς να καταφέρει να υπερβεί τους μανιχαϊκούς όρους που του επιβάλλουν οι δύο μεγάλοι. Ηταν μια δυσκολία που είχε κοστίσει και στην προκάτοχό του: Προσπαθώντας να μη δυσαρεστήσει κανένα ακροατήριο –ούτε το αντιδεξιό ούτε το αντισύριζα–, κατέληγε να τα ξενερώνει αμφότερα.

Ακόμη και η κομματική αντίδραση στην επισήμανση των αντιφάσεων θυμίζει την προηγούμενη περίοδο: Μας βαράνε, λένε, γιατί ανεβαίνουμε. Ισχύει. Αλλά δεν είναι αθέμιτο. Η ίδια η αναβάθμιση του ρόλου του τρίτου κόμματος, που διαφαίνεται από τις δημοσκοπικές προβολές, συνεπάγεται και την πιο αυστηρή κριτική. Μακραίνει ο ίσκιος, βαραίνει και το κόστος των επιλογών.

Ο πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ έδειξε να κινήθηκε με την πεποίθηση ότι στο δίλημμα της μομφής υπήρχε διέξοδος χωρίς κόστος. Ακόμη και η προσπάθειά του να αρθεί υπεράνω της δικομματικής αντιπαράθεσης, με «προγραμματικό» λόγο, έδειξε προσφυγή στην ίδια μέθοδο της ευκολίας: Θέλουμε, είπε, «στόχους ανθεκτικότητας» για τις υποδομές που πρέπει να λειτουργούν με κάθε καιρό. Δηλαδή; Για να μην κλείνουν οι δρόμοι πρέπει να έχουν στόχο να μένουν ανοιχτοί. Θέλουμε, είπε επίσης, όχι μόνο τα 100 εκατ. που σκοπεύει η κυβέρνηση να αντλήσει από το Ταμείο Ανάκαμψης για το ενεργειακό δίκτυο. Θέλουμε περισσότερα. Δηλαδή; Ο,τι λέει ήδη σε κάθε περίσταση η αξιωματική αντιπολίτευση: Περισσότερα λεφτά, περισσότερες προσλήψεις, περισσότερες ΜΕΘ.

Ο Ανδρουλάκης μπορεί και να πίστεψε αυτό που του λένε: Οτι του αρκεί η απουσία. Οτι τον βολεύει που δεν θα λερωθεί από την κοινοβουλευτική πάλη των δύο. Οτι του φτάνει να μείνει στον εξώστη και να δίνει συνεντεύξεις επιτήδειας ασάφειας. Η μομφή έδειξε τα στενά όρια αυτής της τακτικής. Ηταν μόνο η αρχή του ξεβολέματος.

Λάβετε μέρος στη συζήτηση 0 Εγγραφείτε για να διαβάσετε τα σχόλια ή
βρείτε τη συνδρομή που σας ταιριάζει για να σχολιάσετε.
Για να σχολιάσετε, επιλέξτε τη συνδρομή που σας ταιριάζει. Παρακαλούμε σχολιάστε με σεβασμό προς την δημοσιογραφική ομάδα και την κοινότητα της «Κ».
Σχολιάζοντας συμφωνείτε με τους όρους χρήσης.
Εγγραφή Συνδρομή
MHT