ΑΠΟΨΕΙΣ

Συμπαιγμόνων αντιμαχία

Κάθε συνεδρία του Κοινοβουλίου παρέχει (υποθέτουμε οι εκτός) άφθονο υλικό για τη μελέτη και αξιολόγηση της ποιότητας των ανθρώπων που διαχειρίζονται τη ζωή μας, τις τύχες μας. Υπάρχουν όμως κατά καιρούς και κάποιες συνεδρίες ξεχωριστά αποκαλυπτικές: Για λίγες ώρες ή για λίγα λεπτά όλα φανερώνονται γυμνά και τετραχηλισμένα – αποβάλλονται τα προσωπεία, ακυρώνονται οι συμβατικές συμπεριφορές, μειώνονται στο ελάχιστο οι λογικές αντιστάσεις του ναρκισσιστικού εγώ. Ξεγυμνώνεται τότε ανεπίγνωστα ο πραγματικός ανθρώπινος χαρακτήρας και ψυχισμός, το πραγματικό επίπεδο καλλιέργειας, ωριμότητας, ευφυΐας. Καταρρέουν οι προσχηματικές άμυνες και προβάλλει απροκάλυπτα η ειλικρίνεια ή ο καιροσκοπισμός, η ανιδιοτέλεια και η μεγαθυμία ή η εγωπάθεια και εξουσιολαγνεία.

Περιττό να προστεθεί ότι στις συνεδρίες αυτές, τηλεοπτικά μεταδιδόμενες, ο κάθε νοήμων και (κυρίως) απροκατάληπτος πολίτης έχει τη ρεαλιστικότερη δυνατή εικόνα του πολιτικού βίου της χώρας. Τότε, όταν οι βουλευόμενοι του βουλευτηρίου χάνουν τον έλεγχο των αντιδράσεών τους και λειτουργούν με αυθορμητισμό ενστικτώδη, ο πολίτης βρίσκεται μπροστά στα αυθεντικά, αφτιασίδωτα δεδομένα προκειμένου να αποφασίσει τί στις προσεχείς εκλογές να ψηφίσει ή να μην ψηφίσει.

Μια τέτοια, ξεγυμνωτική της πολιτικής μας πραγματικότητας συνεδρία του Κοινοβουλίου ήταν σίγουρα και αυτή της 17ης Ιανουαρίου, όταν κρίθηκε ποιοι να παραπεμφθούν σε προανακριτική επιτροπή για το τεταρτοκοσμικό σκάνδαλο διαχείρισης της διαβόητης «λίστας Λαγκάρντ». Επρόκειτο για παραπομπή σε προανακριτική, όχι σε εξεταστική-ανακριτική επιτροπή. Οπότε η απλή λογική θα δικαιολογούσε, οι φερόμενοι ως ενεχόμενοι στο σκάνδαλο, αν πίστευαν πως είναι αθώοι και ήθελαν να αποδειχθεί τεκμηριωμένα η αθωότητά τους, να απαιτούν επιτατικά την παραπομπή τους, τη διερεύνηση τυχόν ευθυνών τους, προκειμένου να λάμψει ακαταμάχητη η αλήθεια.

Συνέβη ακριβώς το αντίθετο: O κυρίως ενεχόμενος κομματικός αρχηγός, ολοφάνερα πανικόβλητος, με χαμένη την ψυχραιμία του και σπασμωδική τη σωματική εκφραστική του, έχασε και τον έλεγχο συνοχής των λεγομένων του. Ωρυόταν καταγγέλλοντας σκευωρία για πολιτική του εξόντωση, αυτό μόνο. Του ήταν αδύνατο να διαψεύσει τα αποδεικτικά στοιχεία που παρέθεταν οι κατήγοροι, να δικαιολογήσει την απόκρυψη της «λίστας», να απολογηθεί για την ενδεχόμενη συγκάλυψη φοροδιαφυγής.

Ο πανικός του βεβαίωνε τον τηλεθεατή ότι το κόμμα του εναγόμενου αρχηγού, κόμμα της μεταπολιτευτικής «σοσιαλιστικής» φενάκης, έχει πια οριστικά τελειώσει. H συντριπτική πλειονότητα των στελεχών του το έχει εγκαταλείψει, οι δημοσκοπήσεις το έχουν καθηλώσει σε μονοψήφιο ποσοστό προτίμησης των ψηφοφόρων, η εγκατοίκηση στον Κορυδαλλό «πάλαι ποτέ διαλαμψάντων» επιτελών έχει εγκαινιαστεί και μάλλον θα συμπληρωθεί αθρόως. Κάποιοι αδυσώπητοι νόμοι μοιάζει να διέπουν «ανεπαισθήτως» την οργανωμένη συμβίωση και λειτουργούν τη νέμεση.

Η δεύτερη περίπου αποκάλυψη, εκείνη τη «νύχτα της λίστας Λαγκάρντ», ήταν το «κλίμα», η αίσθηση ότι στον μικρόκοσμο της ελλαδικής πολιτικής σκηνής, η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Ολα θύμιζαν το ξεκίνημα του ΠΑΣΟΚ: Ενα πολιτικό σύστημα φανερά χρεοκοπημένο, κραυγαλέα ανίκανο και σάπιο ώς το μεδούλι, αφού οδήγησε τη χώρα στη δικτατορία ή στα «Μνημόνια», γεννάει νομοτελειακά και τον προσοντούχο που, κατακεραυνώνοντας το σύστημα, αξιοποιεί στο έπακρο, ιδιοφυώς, τον αμοραλισμό του συστήματος.

Ο νεαρός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης σήμερα έχει εξαιρετικά φυσικά προσόντα πολιτικού αγορητή. Και ο συγκυβερνών εναγόμενος έχει, αλλά αυτός δεν πείθει πια κανέναν. Συνέπαιξε με όλους και με όλα, υπούργησε, προπαγάνδισε, υπηρέτησε μύριες αντιφάσεις, έχει τελειώσει. H κατάφωρη υπεροχή τού ανατέλλοντος ηγέτη αντλείται από τον ρεαλισμό του πολιτικού του λόγου και ο ρεαλισμός από την τραγωδία της ανικανότητας και σήψης του κομματικού συστήματος. Δεν έχει τίποτα να προτείνει, εκμεταλλεύεται τη συντελεσμένη (με τη συνέργεια και του δικού του κόμματος) καταστροφή. Επαγγέλλεται λεονταρισμούς, ανάλογους με τον αντιαμερικανισμό του Ανδρέα, για ψυχολογική κατανάλωση. Ούτε καν υποψία για επιτελικό σχεδιασμό κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, πώς να νεκραναστηθεί η χαρά της δημιουργικότητας, η αταπείνωτη από την κερδομανία παραγωγικότητα, το οραματικό πείσμα του Ελληνα, ο αυτοσεβασμός του.

Είναι εντυπωσιακός ο νεαρός χαρισματικός αγορητής. H ψυχραιμία του, η άνεση κινήσεων και εκφραστικής, η λογική συγκρότηση και στιβαρότητα του λόγου του, τα σαρωτικά επιχειρήματά του, ήταν εκείνο το βράδυ θέαμα που το ελλαδικό κοινοβούλιο είχε πολλά χρόνια να αντικρίσει. Βέβαια, την άλλη μέρα, μία από τις «σοβαρές», τις ιστορικές εφημερίδες της Αθήνας, στην ηλεκτρονική της έκδοση, παρουσίαζε την ακριβώς αντίστροφη εικόνα – το άσπρο μαύρο: Εξωράιζε τον εναγόμενο, απαξίωνε ολοκληρωτικά τον ενάγοντα. Δυστυχώς και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, τα δελτία ειδήσεων στα κρατικά και στα ιδιωτικά κανάλια, οι βουλευτές της συγκυβέρνησης, είναι αδύνατο να κρύψουν τον πανικό τους με κάθε εμφάνιση ή δήλωση του συνονθυλευματικού δήθεν κόμματος της πολυσυλλεκτικής (όλες οι σέκτες στο ίδιο γουδί) τάχα Αριστεράς. Τρόμος, πανικός και φτηνή επιθετικότητα όπως κάποτε και με το επερχόμενο ΠΑΣΟΚ του ηροστράτειου δημεγέρτη Ανδρέα.

Ολα είναι σχετικά στις κριτικές αποτιμήσεις (όταν βέβαια δεν είναι εξαγορασμένες). Το απολύτως αναγκαίο παραμένει να λειτουργήσουν οι πολίτες κριτικά προς όλες τις κατευθύνσεις. Ακόμα και όσοι αταβιστικά συμμερίζονται τον πανικό της συγκυβέρνησης, ας ελέγξουν (για τη ζωή τους πρόκειται) ένα και μόνο ερώτημα: O Ιστορικός Υλισμός των μαρξιστικών καθεστώτων σε τι διέφερε από τον Ιστορικό Υλισμό των «Αγορών» και της E. E. σήμερα; Ποια ποιότητα ζωής, ποιαν ανθρωπιά, δικαιοσύνη, ελπίδα υπηρετεί στην Ελλάδα η συγκυβέρνηση, και ποιαν εγγυάται ο καριερισμός και μηδενισμός της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Την καταστροφή της ζωής εκατομμυρίων Ελλήνων τη διαχειρίζονται οι υπαίτιοι και αυτουργοί της καταστροφής, και τους αντιπολιτεύεται ένα τυπικό έκγονο του συστήματος αξιοποιώντας στο έπακρο, ιδιοφυώς, τον αμοραλισμό του συστήματος.

Τουλάχιστον, ας λειτουργήσουν τα διδάγματα της πικρής πείρας: Οποιος πανικοβάλλεται από αντίπαλο, του στρώνει το χαλί για να κυριαρχήσει. Οποιος πολεμάει από ιδιοτέλεια, είναι κιόλας νικημένος. Οταν ανίκανοι και διεφθαρμένοι ιστορικο-υλιστές αντιμάχονται καιροσκόπους ιστορικο-υλιστές, η ενασχόλησή μας με τον καβγά και η ανοχή σημαίνει δική μας αυτοκαταδίκη.