ΑΠΟΨΕΙΣ

Πολιτική λιποταξία από 27 βουλευτές

Είκοσι επτά βουλευτές, περίπου το 1/10 του Κοινοβουλίου, απουσίασαν αναιτιολόγητα από τη συνεδρίαση, στην οποία αποφασίσθηκε «σχεδόν ομόφωνα» η άρση της ασυλίας των έξι βουλευτών της Χ.Α., κατόπιν αιτήματος της εισαγγελικής αρχής. Πιστεύω πως το γεγονός αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι σχετίζεται άμεσα με την ποιότητα μιας διόλου ευκαταφρόνητης μερίδας του πολιτικού μας δυναμικού. Κατ’ αρχάς, να επισημάνουμε πως η απόφαση έχει θεσμική βαρύτητα. Πρώτον, διότι αφορά τη δικαστική έρευνα για κακουργηματικές πράξεις ενός κόμματος. Δεύτερον, διότι στην άρση της ασυλίας των έξι συμφωνούσαν όλα τα κόμματα του περιώνυμου «συνταγματικού τόξου». Και τρίτον, διότι το ζήτημα ήταν υπεράνω κάθε νοσηρής αλληλεγγύης και συντεχνιακής αντίληψης, με την οποία οι βουλευτές μας αντιμετωπίζουν, κατά κανόνα, την άρση της ασυλίας «συναδέλφων» τους. Το «απεριόριστο δικαίωμα γνώμης και ψήφου των βουλευτών», που καθορίζει το Σύνταγμα, ταυτίζεται και με την υποχρέωση «των εκπροσώπων του Εθνους» να βουλεύονται. Δηλαδή να σκέπτονται και να αποφασίζουν. Να έχουν βουλή, που σημαίνει οριστική και τελεσίδικη κρίση. Τους παρέχεται, επιπλέον, η δυνατότητα να ουδετεροποιούνται σε κάποιο θέμα, ψηφίζοντας «παρών» ή ρίχνοντας λευκή ψήφο· ακόμη και να απέχουν μιας ψηφοφορίας, αιτιολογώντας τη στάση τους. Ολα αυτά, όμως, προϋποθέτουν παρουσία στο Κοινοβούλιο, διαβούλευση και διατύπωση ξεκάθαρης θέσης.

Με τα δεδομένα αυτά, η απουσία των 27 βουλευτών και μάλιστα σ’ ένα θέμα θεσμικής, όπως σημειώσαμε, βαρύτητας, είναι παντελώς απαράδεκτη. Δηλώνει φυγομαχία, ανευθυνότητα και ευτελέστατο καιροσκοπισμό. Οι βουλευτές αυτοί προφανώς γνώριζαν ότι η απόφαση θα ψηφιζόταν με συντριπτική πλειοψηφία. Επομένως, η ψήφος τους δεν είχε την κρισιμότητα της απόρριψης, οπότε και οι συνέπειες θα καταλογίζονταν επιμέρους και ονομαστικά. (Απόδειξη τούτου είναι ότι ελάχιστα μέσα ενημέρωσης θεώρησαν επιβεβλημένο να αναφέρουν ονομαστικά τους αναιτιολόγητα απόντες.) Μετέθεσαν, λοιπόν, την ευθύνη της απόφασης στους παρόντες συναδέλφους τους, ενώ εκείνοι επέλεξαν την πολιτική λούφα και παραλλαγή. Μια στάση που ίσως αύριο αποδειχθεί χρήσιμη, για την προσέλκυση ψηφοφόρων της Χ.Α. ή ακόμη και γέφυρα με τα τυχόν απομεινάρια του κόμματος αυτού. Με τον τρόπο αυτόν υπονόμευσαν –και μάλιστα πιο ύπουλα από τους βουλευτές της Χ.Α., που αποχώρησαν «αιτιολογημένα»– τη «σχεδόν ομόφωνη» απόφαση. Διότι, με τη στάση τους, πιθανώς προκάλεσαν αμφιβολίες για τη σοβαρότητα και την επαρκή στοιχειοθέτηση της βαρύτατης καταγγελίας εναντίον της Χ.Α. στους 425.000 ψηφοφόρους της. Οπως δε κατ’ επανάληψη έχει υποστηριχθεί, από τη θέση αυτή, η δίωξη της Χ.Α. πρέπει πρωτίστως να προβληματίσει και να πείσει τους ψηφοφόρους της για τη βαρύτητά της και δευτερευόντως να αποβλέπει στη συνακόλουθη τιμωρία και πολιτική εξουδετέρωση των κακέκτυπων του χιτλερισμού, που την ίδρυσαν και τη διευθύνουν.

Για όλους αυτούς τους λόγους, το κρούσμα των 27 απουσιών εντάσσεται στο πρόβλημα πολιτικής ποιότητος, το οποίο, αριθμητικά, έχει σαφώς μεγαλύτερες διαστάσεις στους Τριακόσιους της Βουλής. Δυστυχώς, οι κομματικές ηγεσίες εξακολουθούν να ανέχονται, ή και να καλύπτουν, στους χώρους τους άτομα τα οποία όχι μόνον εκφράζουν, αλλά και διαιωνίζουν την πολιτική φαυλότητα του προσφάτου παρελθόντος. Πιθανότατα, γι’ αυτό προτίμησαν να τηρήσουν σιγήν ιχθύος για την πολιτική λιποταξία των συγκεκριμένων βουλευτών τους. Εστω και αν η δίωξη της Χ.Α. αφορά την προστασία και περιφρούρηση του δημοκρατικού μας πολιτεύματος (!).