ΑΠΟΨΕΙΣ

Επιθέσεις μίσους χωρίς χιούμορ

Ο​​ μεγάλος Ελληνας σκιτσογράφος Αρκάς μοιραζόταν μέχρι πρότινος τους κόπους της δουλειάς του με χιλιάδες χρήστες του Facebook και χωρίς αμοιβή. Αναρτούσε αιρετικά σκίτσα επί παντός: για το σεξ, την τρίτη ηλικία, τη μετά θάνατον ζωή κ.ά. Εσχάτως, άρχισε να δημοσιοποιεί και σκίτσα που άπτονται της πολιτικοκοινωνικής επικαιρότητας, όπως εκείνο που έδειχνε ένα Ελληνα να μονολογεί «Τώρα που θα φύγουμε από την Ευρώπη, μην ξεχάσουμε να σβήσουμε τα φώτα του πολιτισμού. Δεν είναι καιρός για ψηλούς λογαριασμούς ρεύματος». Κάποια άλλα ήταν πιο πολιτικά: «Εχω εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση. Είναι άνθρωποι που πατάνε γερά στον αέρα», ή «Σήμερα το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε την κατάργηση του θαυμαστικού μετά τη διαπίστωση ότι τίποτε δεν μας εκπλήσσει πια», ή «Ηγέτης είναι αυτός που μπορεί να αποτρέψει μια καταστροφή, η οποία δεν θα ερχόταν αν δεν κυβερνούσε». Δυστυχώς, γι’ αυτόν στην κυβέρνηση τώρα είναι οι ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, οι οποίοι έχουν ορδές τρολ στην υπηρεσία τους. Αυτά τα τρολ με μαζικές (υβριστικές κατά κύριο λόγο) αναρτήσεις επιτίθενται σε συγγραφείς, δημοσιογράφους, πολιτικούς που δεν είναι της αρεσκείας των κυβερνώντων.

Η τακτική είναι απλή και την είχε περιγράψει εναργώς ο διεθνολόγος-δημοσιογράφος και εξαιρετικός βαθύς γνώστης της επικοινωνιακής διαχείρισης του Διαδικτύου κ. Απόστολος Φωτιάδης σε ένα συνέδριο στη Θεσσαλονίκη. Αποκάλυψε ότι στις εκλογές του 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ επιστράτευσε «μια ομάδα καμιά 15αριά Συριζαίων ιδεολόγων (ηλικίας 25 – 35 ετών), μετατρέποντας σε ιντερνετική “γιάφκα” τα γραφεία του κόμματος, που έκανε ακριβώς αυτή τη δουλειά. Εντόπιζε, π.χ., ένα “εχθρικό” δημοσιογραφικό άρθρο ή μια προκλητική δήλωση της Ν.Δ. και στέλνοντας ένα απλό μέιλ σε φίλους – πολλαπλασιαστές αναλάμβαναν μαζικά την αποδόμησή του. Μάλιστα, όπως είπε ο κ. Φωτιάδης, ήταν τέτοια η επιτυχία της ομάδας που ακόμη και ο Ολλανδός επικεφαλής της επικοινωνιακής καμπάνιας του Μπαράκ Ομπάμα ενδιαφέρθηκε να μάθει “ποια εταιρεία κρύβεται πίσω από τον ιντερνετικό θρίαμβο του ΣΥΡΙΖΑ”» («Καθημερινή» 3.2.2013).

Η παράδοση αυτή προφανώς συνεχίζεται. Υπάρχουν τρεις κύκλοι αποδόμησης και απαξίωσης οποιουδήποτε δεν συμφωνεί με τον καθεστωτικό λόγο των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ. Υπάρχει ο στενός κύκλος των καθοδηγητών στα κομματικά γραφεία, ένας ευρύτερος κύκλος αναπαραγωγών (που παίρνει με email τους «στόχους») κι ένας ακόμη πιο ευρύς κύκλος «χρήσιμων ηλιθίων» που θεωρούν επαναστατικό καθήκον να βρίζουν και να απειλούν τους «εχθρούς του λαού».

Αυτό έπαθε και ο σεμνός σκιτσογράφος με το ψευδώνυμο Αρκάς. Εκανε το θανάσιμο αμάρτημα να δημοσιεύσει ένα σκίτσο με τη λεζάντα: «Τέλος θεσπίζεται ειδικός φόρος για όσους έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν τους φόρους τους», και, όπως πικρά χαριτολόγησε ο χρήστης @Anestis στο τουίτερ, «τον τσάκωσαν τα περίπολα του ΣΥΡΙΖΑ». Ετσι δέχθηκε συντονισμένη επίθεση από δεκάδες (συνήθως ψευδώνυμους λογαριασμούς) με κατηγορίες ότι είναι «γερμανοτσολιάς», «μίσθαρνο των δανειστών», «πουλημένος» κ.λπ. Ας μη μας προκαλούν έκπληξη η βιαιότητα και η χυδαιότητα των χαρακτηρισμών. Ιδια είναι η επιχειρηματολογία των βουλευτών ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ στα κανάλια για όσους διαφωνούν με την κυβερνητική τακτική. Οι αντίπαλοί τους είναι «με τον Σόιμπλε» ή «με τους δανειστές», και φυσικά «ενάντια στα εθνικά συμφέροντα» που μόνο οι ίδιοι –άντε και τα τρολ του Διαδικτύου– προασπίζονται.

Ο ιδιοφυής, αλλά και απόκοσμος, σκιτσογράφος θορυβήθηκε από τη βιαιότητα των επιθέσεων. Ετσι την Παρασκευή (26.6.2015) οι διαχειριστές της σελίδας ανάρτησαν μια λιγόλογη ανακοίνωση αναστολής (ελπίζουμε προσωρινής) δημοσιοποίησης των σκίτσων του: «Στο κλίμα της πολιτικής βαρβαρότητας κάποιοι παρεξήγησαν κάποιες αναρτήσεις και έκαναν κακοήθη σχόλια. Εφτασαν σε σημείο να υπαινιχθούν ότι ο Αρκάς χρηματίζεται από συγκεκριμένα κέντρα για τα σκίτσα που αναρτήσαμε. Δεν συμφωνούμε με την απόφαση του Αρκά, αλλά καταλαβαίνουμε απόλυτα έναν άνθρωπο, που σε όλη του τη ζωή απέφυγε τη δημοσιότητα, να διασύρεται από ανεγκέφαλους επειδή, χωρίς κανένα κέρδος, έδωσε την άδεια να δημοσιεύονται σκίτσα του στο FB».

Οι Μακάρθι

Οι Μακάρθι της «πρώτης φοράς» πέτυχαν για μία ακόμη φορά τον στόχο τους. Και ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης εγκατέλειψε τα κοινωνικά δίκτυα, επειδή το συριζότσουρμο (κατά κύριο λόγο) ήταν διαρκώς πίσω του να τον χλευάσει και να τον βρίσει. Χειρότερη ήταν η εμπειρία της συγγραφέως Λένας Διβάνη, η οποία με αφορμή ένα δυστύχημα (όταν ένας νεαρός σκοτώθηκε πηδώντας από τρόλεϊ εν κινήσει για να αποφύγει τον έλεγχο εισιτηρίων) έγραψε: «Συμπέρασμα: οι ελεγκτές δεν πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους γιατί κάποιος τζαμπατζής μπορεί να πηδήξει έξω από το όχημα. Λογικό». Σχεδόν αμέσως οι προσωπικοί της λογαριασμοί στο Twitter και στο Facebook κατακλύστηκαν από ύβρεις και κατάρες του στυλ «κακό ψόφο από καρκίνο» κι άλλα τέτοια «προοδευτικά». Η κ. Διβάνη έκανε διευκρινιστική δήλωση: «Είναι απίστευτο ότι μια φράση που στην ουσία έλεγε ότι το τραγικό αυτό ατύχημα δεν σημαίνει ότι το επάγγελμα του ελεγκτή (που υπάρχει σε όλο τον κόσμο χωρίς εξαίρεση) είναι ρουφιανιά, κατέληξε σ’ αυτό το παραλήρημα μίσους. Λυπάμαι πολύ». Ομως το «ανθρωποφαγικό λιντσάρισμα σε βάρος της» (όπως χαρακτήρισε τον οχετό ύβρεων και απειλών, ο κ. Χρήστος Χωμενίδης) συνεχίστηκε παρά την παρέμβαση του τότε βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και συγγραφέα Πέτρου Τατσόπουλου, ο οποίος έγραψε στον λογαριασμό του στο Facebook: «Η Λένα Διβάνη χρησιμοποίησε μια λάθος λέξη τη λάθος στιγμή. Οι αγαπημένοι μας συμπολίτες, που δεν κάνουν ποτέ λάθος, άτεγκτοι και αψεγάδιαστοι, έσπευσαν να τη λιντσάρουν. Εδώ και μερικές ώρες δεν είναι ούτε συγγραφέας, ούτε πανεπιστημιακός, ούτε τίποτε. Είναι η Λάθος Λέξη. Ελλάδα 2013. Το πανηγύρι της μοχθηρίας…».

Ολοι όσοι έχουν δημόσιο λόγο μη αρεστό στους συριζανέλους υφίστανται έναν καταιγισμό ύβρεων και απειλών για τη σωματική τους ακεραιότητα από ψευδώνυμους συνήθως λογαριασμούς. Το πρόβλημα όμως στην ελευθερολογία δεν προέρχεται αποκλειστικά από τα συριζανελικά τρολ, αν και όπως έγινε στην περίπτωση του Αρκά, πολλάκις πετυχαίνουν τον στόχο τους.

Επίσημες απειλές

Οι απειλές κατά των μη αρεστών είναι πιο επίσημες. Εφτασε κοτζάμ υπουργός Επικρατείας να στείλει επιστολή στη διεύθυνση της «Κ» προτρέποντας τον διευθυντή της να λάβει μέτρα κατά ενοχλητικού αρθρογράφου: «Αν ζούσε η κ. Βλάχου, τέτοια λιβελλογραφήματα του “αρθρογράφου” της δεύτερης σελίδας, που επιτίθεται σε προσωπικό επίπεδο και όχι πολιτικό και με μια απίστευτα αρρωστημένη φαντασία, όχι μόνο δεν θα περνούσαν στην “Καθημερινή”, αλλά και οι φορείς τους (δημοσιογράφοι;) δεν θα περνούσαν ούτε έξω από την πόρτα της εφημερίδας. Κύριε Παπαχελά, σταθείτε στο ύψος που απαιτούν οι καιροί, γιατί με τέτοια και με τέτοιους κινδυνεύει ένας τόσο δημοκρατικός θεσμός, δηλαδή η δημοσιογραφία. Αλεκος Φλαμπουραρης» (Καθημερινή, 24.6.2015).

Βεβαίως, στην περίπτωση του συγκεκριμένου υπουργού μπορεί να πει κανείς ότι τα λόγια του είναι «αέρας», σαν αυτόν που θα αποπληρώσει το χρέος, αλλά υπάρχουν ταυτόχρονα οι καθαρές απειλές κατά δημοσιογράφων της κ. Ζωής Κωνσταντοπούλου, «όποιος θέλει να συστρατευθεί σε αυτό τον σκοπό και να επικουρήσει την κοινωνία, να γνωρίζει την αλήθεια, είναι απολύτως ευπρόσδεκτος. Οποιος θέλει να ρίχνει λάσπη, να συγκαλύπτει την αλήθεια, να παραπληροφορεί και να αποπροσανατολίζει, θα με βρει απέναντι». Να σημειώσουμε ότι «αλήθεια» είναι για την πρόεδρο της Βουλής είναι ό,τι πει η ίδια. Υπάρχουν οι απειλές του κ. Νίκου Βούτση, «το μακρύ σας χέρι στην επικοινωνία και την κατασυκοφάντηση που γίνεται θα κοπεί από τη ρίζα του», του κ. Νίκου Φίλη που διαπίστωνε ότι ο ΣΚΑΪ πρέπει να προσέχει, διότι «είναι απελπιστικά εκτός της εθνικής αγωνίας», του κ. Πάνου Καμμένου που προέβλεπε ότι θα κάνει Κούγκι κάποια κανάλια του Φαλήρου κ.λπ.

Δεν διακρίνονται οι κυβερνώντες για τη δημοκρατική της ευαισθησία, ούτε από την ανοχή στον διαφορετικό λόγο. Ευτυχώς για τη Δημοκρατία, η κυβέρνηση διακρίνεται και από την ανικανότητά της· τουλάχιστον σε όλα τα άλλα. Πλην της επικοινωνίας, με όλα –μα όλα!– τα μέσα…