ΑΠΟΨΕΙΣ

«Ρυπογόνος κατάσταση»

Στην προσπάθειά τους να ενισχύσουν την επιχειρηματολογία τους εναντίον της δημιουργίας κέντρων μετεγκατάστασης ή και hotspots, κάποιοι δημοτικοί άρχοντες έχουν ξεπεράσει κάθε όριο, παραλογίζονται επικίνδυνα. Για παράδειγμα, ο Δήμος Δέλτα, στη δυτική Θεσσαλονίκη, όπως μας πληροφορεί δελτίο Τύπου του (6-2-2016), αρνείται να συναινέσει στην αξιοποίηση του ανενεργού Στρατοπέδου Αναγνωστοπούλου, μεταξύ άλλων, και για το…«γεγονός ότι στην περιοχή μας αναπτύσσονται υπερπληθυσμοί κουνουπιών, οι οποίοι είναι οι πλέον κατάλληλοι φορείς μετάδοσης λοιμωδών νοσημάτων». Κατά τον κ. δήμαρχο και τους συμβούλους του, όλοι αυτοί οι άνθρωποι κουβαλούν τις ασθένειες όλου του πλανήτη, τις οποίες θα μεταδώσουν μέσω των κουνουπιών στους δημότες του (!).

Αλλά και ο έτερος ανεβασμένος στα «κάγκελα», κατά δήλωσή του «όχι ρατσιστής», δήμαρχος, αυτός του Ωραιοκάστρου, δεν πάει πίσω, για το ίδιο θέμα. «Εχουμε εδώ τον βιολογικό καθαρισμό, έχουμε τους Ρομά, τους Ρωσοπόντιους, δεν χωράει η περιοχή μας άλλη ρυπογόνο κατάσταση…».

«Διπλωμάτης» ο συνάδελφός τους στη Θέρμη της ανατολικής Θεσσαλονίκης, αποφάνθηκε, στο άκουσμα και μόνο ότι θα χρειαστεί να φιλοξενηθούν μερικοί άνθρωποι στο «βασίλειό» του, αυτός ο ίδιος (με ποια κριτήρια άραγε;), ότι το στρατόπεδο είναι ακατάλληλο, ενώ ο δήμαρχος της Κω καλεί περίπου «στα όπλα» για να μην του μαγαρίσουν μερικά στρέμματα του νησιού που προορίζονται για τους πρόσφυγες.

Ωστε λοιπόν τα παιδάκια, οι νεαρές μανάδες τους, οι έφηβοι από τη Συρία και το Ιράκ δεν είναι για τους ξεχειλίζοντες –κατά τα άλλα– ευαισθησία για τον συνάνθρωπο απελπισμένα πλάσματα που γλίτωσαν από τις φλόγες του πολέμου και στον Γολγοθά τους αναζητούν προσωρινά, για κάποιες μέρες, έστω εβδομάδες, λίγη ανθρωπιά σ’ έναν τόπο που γνώρισε καλά στο παρελθόν τι σημαίνει προσφυγιά, αλλά «ρυπογόνος κατάσταση», φορείς ασθενειών, επίδοξοι βιαστές και δεν ξέρω τι άλλο.

Κάνουν και κάτι πολύ χειρότερο οι τοπικοί ηγέτες που ενεργούν στον όνομα της προστασίας των δημοτών «τους»: ποτίζουν μίσος, δηλητηριάζουν τις παιδικές ψυχές. Τι άλλο να υποθέσει κανείς βλέποντας μαθητές να καταλαμβάνουν τα σχολεία τους, να απέχουν από τα μαθήματα για να συμμετάσχουν δυναμικά σε συγκεντρώσεις και πορείες που οργανώνουν οι δήμαρχοί τους για να κρατήσουν «καθαρό» τον δήμο τους; Ποια εικόνα θα σχηματίσουν για τους κατατρεγμένους συνανθρώπους τους τα βλαστάρια των τοπικών κοινωνιών και για να αντιμετωπίσουν ποιον εθνικό εχθρό τα εφοδιάζουν με εθνικές σημαίες στις διαδηλώσεις;

Αυτή η φαρσοκωμωδία «δεν είμαστε ρατσιστές, αλλά πάρτε τους μακριά από εμάς» πρέπει να σταματήσει. Εκτός και αν νομίζουν ότι υποτιμούν τη νοημοσύνη μας.