ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Βανδαλισμοί και ευτελισμός

vandalismoi-amp-nbsp-kai-eytelismos-2191557

Κύριε διευθυντά
Οταν ο Δημήτριος Υψηλάντης, Φεβρουάριο του 1822, πήγε πρώτη φορά στην Ανατολική Ελλάδα και έσμιξε με τον Ανδρούτσο, του είπε: «Καπετάν Οδυσσέα, θαυμάζω την επιρροήν σου, και όταν γίνη το Εθνος θα σε κάμω στρατηγόν». Ο Οδυσσέας αποκρίθηκε: «Πρίγκηπα, εδώ δεν ήρθαμε να μοιράσουμε γαλόνια. Οταν εμείς οι Καπεταναίοι φκειάσουμε το Ρωμαίικο, εγώ θα σε κάνω υπασπιστή μου» (περ. «Χρυσαλλίς, 1865, σελ. 258). Είναι ιστορικό ανέκδοτο του χθες, πλην όμως, σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, έχει εφαρμογή, λαμβάνει σάρκα και οστά, φωνασκεί και κωφεύει, ανάλογα με την περίσταση. Είναι μία ανέστια παραλλαγή όσων βανδαλισμών συνέβαιναν και συμβαίνουν γύρω μας και ανάμεσά μας. Βανδαλισμοί σε όσα ιερά και όσια της πίστεως και της πατρίδας μας. Βανδαλισμοί επί των άμοιρων και νιρβανικών συνθηκολογημένων ψυχών μας. Δεν είναι υπερβολή να σημειώσω ότι οι ως άνω βανδαλισμοί, μάρτυρες των οποίων γίναμε και πάλι τις προηγούμενες ημέρες στο κέντρο των Αθηνών, έχουν χαρακτήρα οξύμωρο. Πρωτίστως, έχουν και εμφορούνται από μία ανθελληνική και απάνθρωπη απόρροια και μυρωδιά. Αντίδραση δήθεν στην απουσία δράσης, ευτελής αντίλογος σε έναν παρανοϊκό και χαμερπή λόγο. Κατά δεύτερον, «τιμη και δόξα» σε όσους από εμάς διδάξαμε, γαλουχήσαμε, ανδρώσαμε και κατευθύναμε τα παιδιά αυτά στον απόλυτο ευτελισμό του εαυτού τους, στον απόλυτο ευτελισμό των προσώπων μας. Κάθε βανδαλισμός, κάθε ασχημοσύνη είναι η αποτύπωσή μας, ο καθρέφτης μας, το «αίμα» μας. Γιατί, ακόμη και αν δεν, ομολογουμένως, διδάξαμε στα παιδιά μας τους βανδαλισμούς, παρά ταύτα δεν εφροντίσαμε να τους εμφυσήσουμε ορθόπρακτα τον αντικείμενο σεβασμό του προσώπου, την καθολική αποδοχή της ετερότητας, την αρμονική και δη ειρηνική, ως αρμόζει σε αληθινά ανθρώπινα πρόσωπα, συνύπαρξη και συνοδοιπορία.

»…Η ακοή αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών ταράττεται. Η μυστική βοή τούς έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων. Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί» (Κ. Π. Καβάφη, «Απαντα Ποιητικά», Αθήνα 2004, σελ. 69).  Σε άλλους ανήκουν οι βανδαλισμοί, λοιπόν, και σε άλλους πρέπει ο τίτλος των «βανδάλων». Και αναζητούν οι νέοι, τα παιδιά μας νωχελικά, εγκλωβισμένα διέξοδο! Αναζητούν ορόσημο να δουν, «παράθυρο» ζητούν να φτιάξουν, ιδανικά ορέγονται γύρω από το μνημείο του «αγνώστου στρατιώτη»!..

Δημητριος Λυκουδης, Θεολόγος – φιλόλογος, υπ. δρ Παν/μίου Αθηνών

Εκπαίδευση και απολύσεις

Κύριε διευθυντά
Από το πέρας της ψηφοφορίας του πολυνομοσχεδίου μέχρι σήμερα υιοθετήθηκαν πολλές υποκειμενικές απόψεις σχετικά με τη διαφορετική στάση που κράτησε βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος ψηφίζοντας «παρών» στις διατάξεις του άρθρου 56 του πολυνομοσχεδίου, οι οποίες ρυθμίζουν τη διαδικασία απόλυσης των εκπαιδευτικών στα ιδιωτικά σχολεία. Η αφοριστική στάση του Τύπου έσπευσε να στηλιτεύσει την πράξη αυτή ως αριστερή υποκρισία και εσκεμμένο αποσυντονισμό από τα προβλήματα, που θα προκύψουν και από τα υπόλοιπα άρθρα, σε άλλους επαγγελματικούς κλάδους.  Γνωρίζουν άραγε οι επιφανέστεροι οικονομικά πολίτες, των οποίων τα τέκνα φοιτούν σε αυτά, υπό ποιες συμβασιακές – μισθολογικές – ασφαλιστικές συνθήκες δραστηριοποιούνται εκεί κυρίως καθηγητές ειδικοτήτων; Μπορούν να κατανοήσουν τη διαφορά του «εργάζομαι» και «υποαπασχολούμαι»; Εχουν ποτέ αναρωτηθεί, αν τυχόν αυτά τα υπέρογκα ποσά διδάκτρων που καλούνται να καταβάλουν κατανέμονται νόμιμα και αξιοκρατικά στους σημαντικότερους αποδέκτες αυτών, στους εκπαιδευτικούς των παιδιών τους; Θα τους ενδιέφερε να πληροφορηθούν σχετικά με την πιστοποιημένη μορφωτικά βιογραφική ανομοιομορφία όσων διατείνονται πως διδάσκουν σε αυτά, την ανύπαρκτη σε αρκετές περιπτώσεις επιμόρφωση από επίσημους φορείς των «κατεστημένων» καθηγητών σε αντίθεση με τους εκπαιδευτικούς «νέας κοπής», με εξειδίκευση και ερευνητική δράση, οι οποίοι όμως καθίστανται όμηροι συμβάσεων πενίας και αναξιοπρέπειας για μια χούφτα ένσημα και μισθούς-«χαρτζιλίκι»;  Μήπως έχει απασχολήσει ποτέ κανέναν προνομιούχο γονέα εκείνο το χαραγμένο σαν του Τζόκερ χαμόγελο στους νεότερους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς των μειωμένων ωραρίων και συνάμα δικαιωμάτων, διεκδικήσεων και οφελών, στα ατέλειωτα εκείνα απογεύματα επικοινωνίας, ενημέρωσης και ελέγχων προόδου; Το «εκ θεσμών ορμώμενο και επικαιροποιημένο» άρθρο 56 καθιστά πολυπλοκότερη μα ακόμα υπαρκτή τη δυνατότητα απομάκρυνσης οποιουδήποτε ιδιωτικού εκπαιδευτικού. Σύμφωνα με τη νέα διάταξη, συγκροτείται τριμελής επιτροπή πρωτοδικών, που θα πρέπει να αποφαίνεται για την καταχρηστικότητα ή μη των απολύσεων.  Αυτό θα πρέπει να συμβαίνει εντός 90 ημερών, αλλιώς η απόλυση θα θεωρείται νόμιμη.

Δρ Δαμιανος Νεραντζης, Εισηγητής, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών