ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Κάποιες ίσες αποστάσεις μάλλον είναι… πιο ίσες

Κύριε διευθυντά 
Διαβάζοντας το άρθρο – ρεπορτάζ του κ. Βασίλη Νέδου στην «Κ» την Τετάρτη 27/1/2021 με τίτλο «Ισες αποστάσεις επιλέγει το Βερολίνο στα ελληνοτουρκικά» διαπίστωσα πλήρη αναντιστοιχία του κυρίως «σώματος» του άρθρου με τον τίτλο του. Αρχικά, αναφέρεται σε συνέντευξη του πρέσβη της Γερμανίας στην Αγκυρα, ενός επαγγελματία διπλωμάτη δηλαδή, που μιλάει σε ένα από τα μεγαλύτερα έντυπα μέσα της γείτονος, τη «Χουριέτ», και προφανώς απευθύνεται πρωτίστως στο κοινό της Τουρκίας. Εκ των πραγμάτων, δηλαδή, τα λεγόμενά του επιβάλλεται να είναι στην κυριολεξία διπλωματικά. 

Και ενώ σημειώνεται από τον αρθογράφο η δήλωση του πρέσβη της Γερμανίας ότι η Τουρκία είναι σημαντικός εταίρος της χώρας του και είναι προς το συμφέρον τους να έχουν καλές σχέσεις βασισμένες στην αμοιβαία εμπιστοσύνη, όπως άλλωστε θα έπρεπε να ισχύει και για τη σχέση της Ελλάδας με την Τουρκία, πόσο μάλλον όταν είναι χώρες που γειτνιάζουν, στη συνέχεια αναφέρει ότι παρ’ όλα αυτά μοιράζεται (όχι απλώς συμμερίζεται) τις ανησυχίες με τους εταίρους της Γερμανίας, δηλαδή την Ελλάδα και την Κύπρο, ως κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Και αναρωτιέμαι: εδώ εδράζεται το «ίσες αποστάσεις»; Γιατί στη συνέχεια μάλιστα της συνέντευξης επισημαίνει ο κ. Σουλτς, πρέσβης της Γερμανίας στην Αγκυρα, ότι «πρέπει να ξαναχτιστεί η εμπιστοσύνη που έχει χαθεί προτού καταστεί δυνατό να γίνουν αυθεντικά εποικοδομητικές συνομιλίες», κάτι που αποτελεί ελληνική θέση την οποία επικοινωνεί διαρκώς ο κ. Δένδιας σε όλες τις επαφές με τους ομολόγους του άλλων κρατών. Στη συνέχεια, από την Τουρκία ζητάει «συνέπεια και αξιοπιστία στη διαδικασία ακολουθώντας το μονοπάτι της βιώσιμης αποκλιμάκωσης» (αναρωτιέμαι πώς θα αντιδρούσαμε στη χώρα μας σε μια αντίστοιχη προτροπή κάποιου πρέσβη άλλης χώρας εγκατεστημένου στην Αθήνα για ευαίσθητα μάλιστα εθνικά μας θέματα). Τέλος, ζήτησε από την Αγκυρα να απέχει από προκλήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και εξέφρασε και την ανησυχία μέχρι και για την κατάσταση στο Βαρώσι. 

Για όλους αυτούς τους λόγους θεωρώ τουλάχιστον ατυχή τον τίτλο του συγκεκριμένου άρθρου.