ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Ποιων «φρονίμων» και ποια «παιδιά»;

Κύριε διευθυντά
Συντήρηση: Η λέξη αυτή είναι άγνωστη στο λεξιλόγιο του κράτους, των δήμων, γενικά των Ελλήνων, τουλάχιστον από την αρχή των 200 χρόνων που υπάρχουμε. Το Δημόσιο προτιμά να αφήσει ένα ακίνητο, που τυχόν απέκτησε, να καταρρεύσει τελείως και τότε να περάσει νόμο ότι η επισκευή θα κοστίσει τόσα. Χωρίς βέβαια να ξέρει από πριν τι θα το κάνει μετά την επισκευή. Παραδείγματα αμέτρητα και λογική ατράνταχτη! Το ίδιο ισχύει, π.χ., για τα λεωφορεία. Αντί να τα συντηρεί κάθε εβδομάδα ή κάθε μήνα, τα αφήνει να καταρρεύσουν και τότε αγοράζει καινούργια. Βέβαια κανείς δεν ενδιαφέρεται για το ότι μια τακτική συντήρηση είναι πολύ πιο φθηνή από την αγορά νέων!

Η λύση, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι πολύ απλή. Κάθε δήμος να έχει έναν υπάλληλο, του οποίου η δουλειά θα είναι να περνάει, π.χ., κάθε έξι μήνες από κάθε δρόμο και δρομάκι του δήμου του και να σημειώνει την κατάσταση των δένδρων, ώστε εάν ένα του φανεί ότι στο μέλλον θα γίνει επικίνδυνο, να ειδοποιεί τους τεχνικούς του δήμου να κάνουν ό,τι πρέπει. Το ίδιο ισχύει για την κατάσταση των δρόμων και των πεζοδρομίων. Ούτε συμβούλια, ούτε επιτροπές, ούτε περιφέρεια, ούτε υπουργεία, ούτε ο ίδιος ο πρωθυπουργός (τι ντροπή!) δεν έχουν καμιά δουλειά με όλη αυτή τη διαδικασία. Ετσι, ο υπάλληλος αυτός θα αισθανθεί σιγά σιγά υπερήφανος ότι κάνει μια υπεύθυνη δουλειά και βέβαια εφόσον κάποιος επιθεωρητής βεβαιώνεται για το ότι όλα βαίνουν καλώς. Θα δούμε όμως ποτέ μια τέτοια Ελλάδα;

Στο Χάμστεντ του Λονδίνου ένας φίλος μου είχε προ ετών ένα ωραίο σπίτι μέσα σε μεγάλο κήπο, όπου υπήρχε ένα αιωνόβιο δένδρο. Κάθε 6 μήνες ερχόταν ένας υπάλληλος και σημείωνε ότι το δένδρο έχει καλώς!