ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Το ποδόσφαιρο των φτωχών

Κύριε διευθυντά
Οταν ανοίγω τη 2η σελίδα της αγαπητής «Καθημερινής», νιώθω ένα τσίμπημα στην καρδιά και στον νου μου, που δεν βλέπω, δυστυχώς, άρθρο του Κασιμάτη, εδώ και μήνες.

Οφείλω, πάντως, να ομολογήσω ότι ο «διάδοχός» του, κ. Τσιντσίνης, είναι άξιος συνεχιστής και με ικανοποιεί πλήρως με τα εμπεριστατωμένα, ακριβή και πλήρως στοχευμένα άρθρα του.

Αγνοούσα, όμως, ότι είναι και πλήρως ενημερωμένος αναλυτής του ποδοσφαιρικού γίγνεσθαι (και ικανός γλωσσοπλάστης=footflix!), όπως διαπίστωσα με το άρθρο του, στην έκδοση της 25/4. Τα συγχαρητήριά μου.

Με το δικαίωμα που μου δίνει η με πάθος καθημερινή ενασχόλησή μου με τα ποδοσφαιρικά, παγκοσμίως, επιτρέψατέ μου να προσθέσω τα ακόλουθα στο άρθρο:

– Η γελοία προσπάθεια δημιουργίας της European League έγινε απλά για οικονομικό όφελος, ακολουθώντας όμως, αποκλειστικά, το αμερικανικό μοντέλο, τύπου ΝΒΑ.

Δηλαδή, αντί του υγιούς ανταγωνισμού στα γήπεδα, όπου ο χαμένος δεν κερδίζει τίποτε και κινδυνεύει με υποβιβασμούς, ο κερδισμένος παίρνει βαθμούς, ανεβαίνει κατηγορίες, συμμετέχει σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, αυξάνει τα εισοδήματά του, κ.λπ. Αντίθετα, δηλαδή, με το ΝΒΑ, όπου είτε χάσεις είτε κερδίσεις, δεν χάνει ούτε ένα σεντ ούτε υποβιβασμοί ούτε προαγωγές Win Win.

Εξεπλάγην, επίσης, από την πλήρη άγνοια εκ μέρους των πρωταγωνιστών, Πέρεθ και Ανιέλι, της βασικής ψυχολογίας και γενεσιουργού αιτίας, του πάθους για την ομάδα τους, των δισεκατομμυρίων οπαδών παγκοσμίως: Πηγαίνοντας στο γήπεδο ή πληρώνοντας τη συνδρομή στην TV, ελπίζουν και παθιάζονται για να κερδίσει η ομάδα τους και να μπορούν μετά, στην ταβέρνα ή στο παμπ, με τους φίλους τους, να φωνάξουν κερδίσαμε… 

Φυσικά, οι καημένοι, δεν κέρδισαν τίποτε αλλά, ακριβώς, αυτή η ψευδαίσθηση δίνει κάποια χαρά στη μίζερη ζωή τους. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο το ποδόσφαιρο είναι ιδιοκτησία των φτωχών και λαϊκών μαζών, που ζουν με το όνειρο να κερδίσουν κάτι στην άχαρη ζωή τους.