ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

O Χρήστος Στυλιανίδης στο Πολυτεχνείο

Κύριε διευθυντά 
Μάιος 2019 και λαμβάνω πρόσκληση από τον επιβλέποντα καθηγητή της διπλωματικής μου στο ΕΜΠ για μια εκδήλωση με προσκεκλημένο τον Ευρωπαίο επίτροπο της Κύπρου Χρήστο Στυλιανίδη. Στην αρχή απόρησα αν διάβαζα σωστά. Τι λόγο έχει, λέω, ένας Ευρωπαίος επίτροπος να έρθει στο ΕΜΠ;

Το περιεχόμενο και το ύφος, όμως, της εκδήλωσης με ξάφνιασαν περισσότερο και από τον ίδιο τον προσκεκλημένο. Κάποιοι καθηγητές, λίγοι φοιτητές, απουσία μεγαλεπήβολων και βαρύγδουπων λόγων, όχι κάμερες και όλα αυτά σε μια αδιάφορη αίθουσα του Πολυτεχνείου. Ο κ. Στυλιανίδης μας είπε ότι αντί για μια μεγάλη, αστραφτερή εκδήλωση προτίμησε αυτήν την ευέλικτη συζήτηση προκειμένου να μας ενημερώσει για τις δράσεις του που αφορούσαν την αντιμετώπιση των πυρκαγιών και να διερευνήσει πώς η επιστημονική κοινότητα του ΕΜΠ μπορούσε να προσφέρει στις δράσεις αυτές μέσω της τεχνογνωσίας και της ερευνητικής της δραστηριότητας. Μεγαλωμένος στα χρόνια της πλήρους απαξίωσης της πολιτικής, εντυπωσιάστηκα βλέποντας έναν πολιτικό να εστιάζει στην ουσία και όχι στις εντυπώσεις και να βρίσκει χρόνο για φοιτητές ανάμεσα σε συναντήσεις με την ανώτατη πολιτική ηγεσία στις μόλις δύο μέρες που είχε στη διάθεσή του στην Αθήνα.

Εκτοτε, τον παρακολουθούσα συνεχώς στις ειδήσεις. Οταν είδα ότι λόγω μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων βρέθηκε εκτός Ευρωπαϊκής Επιτροπής, είπα ότι «αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ».

Πριν από ένα μήνα, τον θυμήθηκα πάλι με το ξέσπασμα των πυρκαγιών ανά την Ελλάδα. Σκεφτόμουν πόσο δίκιο είχε όταν μας έλεγε ότι καμία χώρα μόνη της δεν μπορεί να αντέξει επιχειρησιακά τις πυρκαγιές της κλιματικής κρίσης και ότι η λύση είναι η συγκρότηση μιας πανευρωπαϊκής δύναμης, η οποία θα παρεμβαίνει σε όποιο κομμάτι της Ε.Ε. αντιμετωπίζει πρόβλημα.

Η υπουργοποίηση Στυλιανίδη, λοιπόν, με χαροποίησε για δύο λόγους. Πρώτον, διότι η χώρα κατάφερε να διαθέτει τον καλύτερο που μπορούσε να βρει για την αντιμετώπιση ενός τόσο κρίσιμου ζητήματος. Δεύτερον, γιατί μου έδωσε την ελπίδα ότι στις δύσκολες στιγμές θα αναδεικνύονται, ευτυχώς, οι «Στυλιανίδηδες» αυτού του κόσμου έναντι των κενών και επιφανειακών «πολιτικάντηδων».