ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Κουίζ: Σε ποια ηλικία απεβίωσε ο Νώε;

koyiz-se-poia-ilikia-apeviose-o-noe-2274155

Κύριε διευθυντά
Ποιος ισχυρίστηκε ότι οι 70ρηδες ξόφλησαν και ετοιμάζονται ήδη για το μεγάλο ταξίδι στο επέκεινα; Γιατί εγώ διάβασα ότι μια έρευνα του ιατρικού κολεγίου Albert Einstein έδειξε ότι το προσδόκιμο όριο της ζωής των ανθρώπων πολύ σύντομα θα φτάσει μέχρι τα 115 χρόνια! Κάποια Τζιν Κάλμες από τις ΗΠΑ πέθανε το 1997 σε ηλικία 123 ετών αποδεδειγμένα. Αλλωστε από το 1980 μέχρι το 2015 ο παγκόσμιος πληθυσμός έχει κερδίσει, κατά τους ειδικούς, ακόμα μια δεκαετία ζωής. Η αύξηση αυτή αποδίδεται στη μείωση των θανάτων από λοιμώδη νοσήματα και καρδιαγγειακά προβλήματα και τούτο, βέβαια, χάρις στα φάρμακα και στην έγκαιρη πρόληψη.

Οι υπερήλικες, όμως, είναι και πολύ παραγωγικοί. Ο Ανατόλ Φρανς π.χ. έγραψε το αριστούργημά του «Οι θεοί διψούν» σε ηλικία 66 ετών. Ο Τζουζέπε Βέρντι συνέθεσε τον «Οθέλλο» στα 74 και τον «Φάλσταφ» στα 80 του. Ο Λέοπολντ φον Ράνκε ξεκίνησε τη συγγραφή της «Παγκόσμιας Ιστορίας» του σε ηλικία 80 ετών, για να την ολοκληρώσει λίγο πριν από τον θάνατό του στα 91 του. Και εγώ τώρα στα 82 μου προτίθεμαι να αρχίσω να γράφω (και να το ολοκληρώσω) το… magnum opus μου! Να μνημονεύσω επίσης, ότι ο Ευαγγελιστής Ιωάννης έγραψε το θεόπνευστο έργο του, την «Αποκάλυψη», όταν ήταν ήδη 110 ετών.

Στο Ιντερνετ είδα επίσης ότι κάποιος Ιάπωνας ονόματι Shigechito Izumi πέθανε στα 120, ένας Ρώσος βοσκός, ο Shirabi Muslimor, στα 168 και μια Γαλλίδα, η Jeanne Calmeth, στα 122 κ.ά. Πάντως, από όσα γνωρίζω, το ρεκόρ κατέχει ακόμα ο γνωστός μας Μαθουσάλας, γιος του Ενώχ και παππούς του Νώε, που πέθανε σε ηλικία 969 ετών, αλλά και ο Νώε, που εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο στα 950 του.  Κατόπιν όλων αυτών, γιατί να μην ελπίζω κι εγώ –μαζί με πολλούς άλλους– κύριε Τσίπρα μου ότι θα πιάσω τα 100 της «Καθημερινής»; Με 940 ευρώ τον μήνα σύνταξη και πάνω από 50 χρόνια εργασίας όλα είναι πιθανά, δυνατά και ενδεχόμενα… «Κ…» νεκροθάφτη, δεν λέω ότι δεν θα πεθάνουμε ποτέ, αλλά αυτό θα το αποφασίσουμε εμείς και όχι ο κ. πρωθυπουργός… Αμήν.

Γιωργος Α. Κουρμουσης, Διπλ/χος Οικονομολόγος

koyiz-se-poia-ilikia-apeviose-o-noe0
Το μελάνι για το καλαμάρι το έφτιαχνε από παπαρούνες, το διάβασμα γινόταν με λάμπα πετρελαίου, όλοι οι μαθητές έφεραν διακριτικά του σχολείου και τον «ατομικό» αριθμό, ενώ το άγρυπνο μάτι του παιδονόμου ήταν εξασκημένο να συλλαμβάνει τα όποια παραστρατήματα των παιδιών, συμπεριφορές ασύμβατες με το ηθικό αλφαβητάρι της εποχής. Ο επιστολογράφος της «Κ» θυμάται τους ξυπόλυτους –όπως και ο ίδιος– συμμαθητές του, το κούρεμα γουλί τότε που έπεσε ψείρα, τη δίψα για γράμματα, τους σπουδαίους δασκάλους – άνθρωποι φωτεινοί. «Πώς να ξεχάσω κείνη την πρώτη μέρα, φοβισμένος, που μ’ αγκάλιασε, μιλώντας στοργικά, δίνοντάς μου ένα πενηνταράκι ν’ αγοράσω πλάκα και κοντύλι». Στη φωτογραφία, καθηγητές και μαθήτριες του Γυμνασίου Ναυπάκτου, εν έτει 1945.