ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Γιατί απέτυχε το «πράσινο» πείραμα

«Ενας κούκκος δεν φέρνει την άνοιξη» -πόσο μάλλον όταν του έχεις κόψει τα φτερά- είναι εν ολίγοις η άποψη δύο εκ των πρώην συναδέλφων του Ηλία Ευθυμιόπουλου. Δύο στελέχη περιβαλλοντικών οργανώσεων, μια εκ των οποίων αυτή στην οποία υπήρξε διευθυντής για έξι χρόνια ο τέως υφυπουργός, ο κ. Νίκος Χαραλαμπίδης, υπεύθυνος εκστρατειών της Greenpeace, και ο κ. Δημήτρης Καραβέλλας, διευθυντής του WWF, κλήθηκαν από την «K» να πουν τη γνώμη τους για το «πείραμα Ευθυμιόπουλου». Κι οι δύο, αν και διατηρούν διαφορετική στάση στα επιμέρους και οι οργανώσεις του ασχολούνται με διαφορετικά ζητήματα, συμφωνούν πως η λεγόμενη «αποτυχία» του πειράματος δεν σχετίζεται με το πρόσωπο ή το πόστο, όσο με τη στάση της κυβέρνησης απέναντι στο θέμα «περιβάλλον» και με το γεγονός ότι το τελευταίο δεν αποτελεί προτεραιότητα. «Αυτό που απέδειξε το πείραμα Ευθυμιόπουλου», λέει ο κ. Καραβέλλας, «είναι πως όσο το περιβάλλον δεν υφίσταται στην ατζέντα της κυβέρνησης, οποιοσδήποτε θα αντιμετωπίσει εξαιρετικές δυσκολίες στο να προχωρήσει οποιοδήποτε περιβαλλοντικό θέμα. Μπορεί σε αυτόν τον ενάμισι χρόνο να έγιναν προσπάθειες, αλλά επί της ουσίας υπήρξε μικρό απτό αποτέλεσμα, κι αυτό δεν πρέπει να το χρεωθεί ένας».

Ας δούμε αναλυτικά τι είπε στην «K» ο κ. Δημήτρης Καραβέλλας, διευθυντής του WWF.

O κ. Καραβέλλας έχει συνεργαστεί επίσης στενά με τον κ. Ευθυμιόπουλο, πριν γίνει υφυπουργός. Παρόλα αυτά, το WWF ήρθε σε έντονη σύγκρουση μαζί του αυτόν τον ενάμισι χρόνο. «Το κυριότερο σημείο σύγκρουσης ήταν το Κωπηλατοδρόμιο. Τέσσερα χρόνια πριν, είχαμε προτείνει λύσεις. H σύγκρουση ακολούθησε όταν είδαμε ότι όχι μόνο δεν υπήρχε πρόθεση για συνεργασία, αλλά η στάση ορισμένων ήταν μια στάση κοροϊδίας».

– Αυτό περιλαμβάνει και τον κ. Ευθυμιόπουλο;

– Νομίζω ναι.

– Υπήρξαν θέματα που προχώρησε;

– Ναι, και μάλιστα με προσωπική συμβολή και πίεση. Στήθηκε ο πρώτος φορέας διαχείρισης στη Ζάκυνθο, παρουσιάστηκε μια στρατηγική προστασίας της Φύσης και προχώρησαν θέματα διαχείρισης νερών. Αν ψάξεις, όμως, το απτό αποτέλεσμα, δεν νιώθεις υπερήφανος. Δεν αμφιβάλλω ότι προσπάθησε όσο μπορούσε, βάσει των λιγοστών αρμοδιοτήτων του. Γνωρίζοντας, όμως, ότι έτσι θα είναι τα πράγματα, είναι θέμα προσωπικής επιλογής να το τολμήσεις.

– Πίστεψε πως θα τα καταφέρει ή απλώς ήθελε να υπουργοποιηθεί;

– Δύσκολο να πω. Ισως θεώρησε πως μπορεί να πετύχει κάποια πράγματα και να αφήσει μια παρακαταθήκη για τον επόμενο.

– Αφησε;

-.. . Εγώ περίμενα περισσότερα.

– Μήπως οι οργανώσεις υπήρξαν ιδιαίτερα σκληρές μαζί του;

– Πιστεύω ότι εκείνος περίμενε πιο ευνοϊκή μεταχείριση. Παρεξήγησε την κριτική που ασκούσαν. Αυτό που οι οργανώσεις ζητούν είναι να υπάρχει απτή πρόοδος. Τη στιγμή που εκείνες καλύπτουν σε καθημερινή βάση κενά τα οποία υφίστανται, επειδή το κράτος είναι απών, είναι φυσικό να ζητούν τουλάχιστον στις περιοχές που έχει γίνει μια δουλειά υποδομής από την πλευρά τους, το κράτος να κάνει το ελάχιστο που οφείλει.

«Περιμέναμε περισσότερα απ’ ό,τι έπρεπε»

Οταν ο Νίκος Χαραλαμπίδης, πριν από δύο περίπου χρόνια, έμαθε πως το τέως «αφεντικό» του στην Greenpeace επρόκειτο να γίνει υφυπουργός ΠΕΧΩΔΕ ξαφνιάστηκε, αλλά του ευχήθηκε καλή επιτυχία. «Ηλπιζα ότι έπειτα από αυτό το πείραμα, ο πρωθυπουργός θα τολμούσε κι άλλα ανοίγματα στην περιβαλλοντική πολιτική. Δεν το έκανε. Μοιάζει τελικά περισσότερο μια κίνηση βιτρίνας», λέει τώρα.

– Το πείραμα Ευθυμιόπουλου ήταν αποτυχημένο;

– Πρέπει να κρίνουμε τον Ηλία όχι με βάση το τι θέλαμε να κάνει, αλλά με βάση τις πετσοκομμένες αρμοδιότητες που του δόθηκαν και έχοντας υπ’ όψιν τις αγκυλώσεις που υπήρξαν, δεδομένου ότι επρόκετο για έναν άνθρωπο άσχετο με τον μηχανισμό που προσπάθησε να λειτουργήσει χωρίς ιδιαίτερη πολιτική στήριξη. Πιστεύω ότι περιμέναμε περισσότερα από ό,τι έπρεπε. Βάλαμε ένα άλογο κούρσας να τρέξει σε έναν καρόδρομο με πατερίτσες και μετά του είπαμε ότι άργησε. Ετσι, τον αδικήσαμε και παρ’ ολίγον τον «κάψαμε».

-Σε αυτή τη διαδρομή κατάφερε πράγματα;

– Στο θέμα των μεταλλαγμένων, με πρωτοβουλία του δημιουργήθηκε ένα νομοθετικό πλαίσιο πρωτοποριακό. Συνολικά, όμως, ζήσαμε το θέατρο του παραλόγου, αφού από την άλλη ο κ. Ανωμερίτης έλεγε κι έκανε άλλα. Το εύκολο είναι να πεις ότι ο «οικολόγος» δεν τα κατάφερε. Είναι δυνατόν όμως να περιμένεις ένας πολιτικά αλεξιπτωτιστής να σταθεί δίπλα σε ένα στέλεχος τόσων ετών; Ουσιαστικά, ο Ευθυμιόπουλος στην περίπτωση μεταλλαγμένων εκτέθηκε για κάτι του οποίου δεν είχε τον έλεγχο.

-Τον είδες να αλλάζει ως υφυπουργός;

– Παρέμεινε μη επικοινωνιακός. Δεν κατάφερε να επικοινωνήσει τα όποια καλά έκανε, δεν φρόντισε να χτίσει σχέσεις με τα μίντια, που θα τον «προστάτευαν». Αυτό που προσπάθησε να κάνει ήταν να παρέμβει στις γωνίες και στα περιθώρια που τον είχαν αφήσει να κινείται.