ΚΟΣΜΟΣ

SOS, Πεντάγωνο καλεί… Κύρο Γρανάζη

«Συμπατριώτες μου, μη ρωτάτε τι μπορεί να κάνει η χώρα σας για εσάς, αλλά τι μπορείτε να κάνετε εσείς για τη χώρα σας»: η ιστορική ρήση του Τζον Φ. Κένεντι, από τον λόγο της ορκωμοσίας του στις 20 Ιανουαρίου του ’61, αποδεικνύει τη διαχρονικότητά της με τον πλέον απρόβλεπτο τρόπο, στον καιρό του πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Μέχρι σήμερα είδαμε τους Αμερικανούς να επιδεικνύουν την ενότητά τους στον θρήνο για τους νεκρούς, να συμμετέχουν σε εράνους, να στηρίζουν τις αποφάσεις της ηγεσίας τους, να υψώνουν σημαίες στα σπίτια τους και να… ενισχύουν τα εστιατόρια και τα καταστήματά τους, όμως το Πεντάγωνο ζητεί το «κάτι παραπάνω»: Αν κάποιος έχει μια καλή, πρωτότυπη ιδέα για «μια φορητή και εύχρηστη συσκευή ακτίνων Χ που θα καθιστά δυνατή την όραση πίσω από τοίχους» ή για μία «ελαφριά ολόσωμη πανοπλία που θα αποκρούει επιθέσεις τόσο με πυροβόλα όπλα όσο και με αιχμηρά αντικείμενα», καλείται να την υποβάλει στις αρμόδιες υπηρεσίες ώς τις 23 Δεκεμβρίου, σε περίληψη μιας δακτυλογραφημένης σελίδας!

Σε πρώτη ανάγνωση, το γεγονός ότι η ηγεσία του ισχυρότερου και αρτιότερα εξοπλισμένου στρατού στον κόσμο απευθύνεται στην εφευρετικότητα του απλού πολίτη, ακόμη και αν αυτός είναι ένας πολυμήχανος έφηβος που πειραματίζεται στο υπόγειο εργαστήριο του σχολείου του, εγείρει εύλογα ερωτήματα. Μήπως ξέμεινε το Πεντάγωνο από «κοφτερά» μυαλά; Τι γίνονται τα δισεκατομμύρια που διατίθενται για την έρευνα στις νέες τεχνολογίες; Πώς είναι δυνατόν την ώρα της κρίσεως οι «ιέρακες» της Ουάσιγκτον να χρειάζονται τη βοήθεια κάθε επίδοξου «Κύρου Γρανάζη» που ξημεροβραδιάζεται μαστορεύοντας στο γκαράζ του σπιτιού του; «Διαβάζεις τον κατάλογο των προβλημάτων που χρειάζονται άμεση λύση και αναρωτιέσαι, τι έκαναν όλο αυτόν τον καιρό;», έλεγε στην «WashingtoPost» ο Ραλφ Πίτερς, απόστρατος αξιωματικός και συγγραφέας δυσοίωνου πονήματος με τον τίτλο «Ο Πόλεμος για το Μέλλον».

Ο συγκεκριμένος κατάλογος, που συνοδεύει την ανακοίνωση-έκκληση του Πενταγώνου προς τους πολίτες για ιδέες και λύσεις στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, αριθμεί 38 «κωδικούς», καθένας από τους οποίους περιγράφει και μία πολύπλοκη τεχνική πρόκληση. Μεταξύ άλλων, ζητούνται: Μέσα προστασίας από όπλα μαζικής καταστροφής, όπως συσκευές που εντοπίζουν την ύπαρξη επικίνδυνων μικροβίων στον αέρα ή φορητοί ανιχνευτές πυρηνικών και συμβατικών βομβών, οι οποίοι θα σημαίνουν συναγερμό όταν ένα παγιδευμένο όχημα πλησιάζει. Λογισμικά αλγορίθμων που θα αναγνωρίζουν και θα αναλύουν τον προφορικό λόγο σε Παστού, Ουρντού, Φαρσί και άλλες διαλέκτους των αραβικών χωρών και της Κεντρικής Ασίας. Πρωτότυπα συστήματα αναγνώρισης δύσβατων εδαφών, ικανά να εντοπίζουν και να χαρτογραφούν ακόμη και υπόγεια κρησφύγετα τρομοκρατών. Φορητοί, στιγμιαίοι ανιχνευτές ψεύδους, που θα χρησιμοποιούνται μέσα σε κινούμενα οχήματα ή και στα αεροδρόμια, ώστε να εξακριβώνεται κατά πόσον ένας «ύποπτος» επιβάτης απαντά με ειλικρίνεια στο ερώτημα «Αποχωριστήκατε, έστω και για μια στιγμή, τις αποσκευές σας;».

Η κοινή λογική λέει ότι μόνο το υπουργείο Αμυνας των ΗΠΑ θα έπρεπε να έχει τη δυνατότητα αναπτύξεως τεχνολογίας αυτού του επιπέδου, φαίνεται όμως ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι. «Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου το Πεντάγωνο έχασε τη συντριπτική τεχνολογική υπεροχή του», εξηγεί ο Πολ Τάιμπλ, αντιπρόεδρος ιδιωτικού οργανισμού που ασχολείται με την εθνική ασφάλεια. Σε καιρούς που η τεχνολογία έχει μπει σε κάθε σπίτι και νεαροί χάκερς μπορούν να «ξεκλειδώνουν» απόρρητα ηλεκτρονικά δίκτυα, οι εφευρέτες της διπλανής πόρτας μοιάζουν με ανεκμετάλλευτη πηγή τεχνογνωσίας και φαντασίας. «Θέλουμε να εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα, να εξετάσουμε οποιαδήποτε ιδέα που θα μπορούσε να βοηθήσει το προσωπικό μας», έλεγε εκπρόσωπος του Πενταγώνου. «Οι νέες εφευρέσεις θα βοηθήσουν την Αμερική να διατηρήσει το τεχνολογικό προβάδισμά της έναντι των κακών». Το υπουργείο Αμυνας βιάζεται: σκοπός είναι οι ιδέες να μελετηθούν, να υλοποιηθούν και να δοκιμασθούν σε διάστημα 12 έως 18 μηνών. Οσο για τα θέματα τακτικής… ουδέν πρόβλημα: έχει ζητηθεί, ως γνωστόν, η συνδρομή σεναριογράφων του Χόλιγουντ.

Ολα αυτά, ΤΕΣΣΕΡΑ χρόνια αφ’ ότου ξεκίνησε η οργάνωση του όλου έργου!…