THE NEW YORK TIMES

Ανακούφιση από εμβολιασμό των παιδιών

Ατομα με προβλήματα υγείας –των οποίων τα παιδιά ή τα εγγόνια δεν μπορούσαν έως τώρα να εμβολιαστούν– ζούσαν με φόβο και ανασφάλεια

anakoyfisi-apo-emvoliasmo-ton-paidion-561603430

Σύμφωνα με στοιχεία από το αμερικανικό Κέντρο Πρόληψης Ασθενειών (CDC), τον τελευταίο μήνα –από τότε που δόθηκε το πράσινο φως για τον εμβολιασμό παιδιών 5 έως 11 ετών– έχουν εμβολιαστεί 3,5 εκατομμύρια παιδιά, ποσοστό 13% των 28 εκατομμυρίων παιδιών αυτής της ηλικίας στη χώρα. Γονείς και παιδιά συρρέουν σε εμβολιαστικά κέντρα, όπως το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Νέας Υόρκης, σχηματίζοντας ουρές.

«Ο φόβος και η ανασφάλεια, ειδικά για μεγάλο χρονικό διάστημα, κάνουν κακό στο μυαλό μας», λέει η ερευνήτρια υγειονομικής πολιτικής στο Πανεπιστήμιο Ντάρτμουθ, Λίντζι Λέινινγκερ. «Επιβαρύνει σημαντικά τις εγκεφαλικές λειτουργίες. Ενήλικες που έχουν προβλήματα υγείας και των οποίων τα παιδιά δεν μπορούσαν έως τώρα να εμβολιαστούν, ζούσαν με αισθήματα φόβου και ανασφάλειας επί σχεδόν δύο χρόνια».

Εκατομμύρια άνθρωποι με προβλήματα υγείας, των οποίων τα παιδιά δεν ήταν σε ηλικία εμβολιασμού, πέρασαν όλο αυτό το διάστημα βλέποντας τα παιδιά μέσα από ένα διπλό πρίσμα. Πρώτον, ως μικρές ψυχές που συντρίβονται από την απομόνωση των lockdowns και δεύτερον, ως πιθανούς φορείς του ιού.

«Αυτό το εμβόλιο δεν είναι απλά ένα τσίμπημα στο μπράτσο», λέει η Λόρεν Ράιμερ, που είχε βγάλει τον πεντάχρονο γιο της από το νηπιαγωγείο για να μην κολλήσει τη μητέρα της, που πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας. Οι τρεις γενιές απομονώθηκαν στο σπίτι και περνούσαν τις μέρες αναζητώντας μανιτάρια στο δάσος ή φροντίζοντας το κοτέτσι. Την περασμένη εβδομάδα ο Τζακ, που πλέον είναι έξι ετών, φόρεσε μια στολή υπερήρωα και έκανε το εμβόλιό του. «Εφυγε ένα μεγάλο βάρος από τους ώμους μου», είπε η Ράιμερ.  

Η επιστροφή της πανδημίας σε διάφορα σημεία των ΗΠΑ, καθώς και οι γιορτές που πλησιάζουν έχουν εντείνει τις ανησυχίες για τις επαφές μεταξύ των γενεών. Η δρ Ελίζαμπεθ Πιέτραλζικ, ανοσοκατασταλμένη μητέρα 6χρονου κοριτσιού, περιγράφει με δάκρυα την ψυχολογική επιβάρυνση. «Δεν ήθελα να κολλήσει και μετά αν συνέβαινε κάτι σ’ εμένα να αισθάνεται υπεύθυνη», λέει. «Οταν εμβολιάστηκε ένιωσα σαν να παίρνω μια αναπνοή, που δεν ήξερα ότι την κρατούσα».