ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Ενα απόγευµα µε τον Λευτέρη

ΤΑΣΟΥΛΑ ΕΠΤΑΚΟΙΛΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: RIO2016

Εκείνη φοβόταν µήπως η παρουσία της στο Ρίο τον άγχωνε. «Θα καθήσω όσο πιο ψηλά γίνεται, για να µη µε βλέπει», µου έλεγε. Εκείνος την ήθελε στο πλευρό του. «Να µε αγχώσει; Αυτό αποκλείεται να συµβεί. Κάθε άλλο. Αλλωστε, από τότε που ήµουν παιδί, µου έλεγε πως όλοι είναι νικητές, γιατί καταβάλλουν προσπάθεια µε τον ίδιο στόχο. Έτσι µε αποφόρτιζε από το άγχος», εξηγούσε εκείνος. 

Σοφία και Λευτέρης Πετρούνιας. Μαµά και γιος. Χρυσός Ολυµπιονίκης ο ένας, νικητές και οι δύο. Γιατί πάντα µαζί ήταν στα δύσκολα. Το 2001, όταν ο Λευτέρης άρχισε να ασχολείται µε την ενόργανη γυµναστική, αξηµέρωτα ξυπνούσε για να του φτιάξει πρωινό. Στις 6.00 έφευγαν για την προπόνηση. Μέχρι το βράδυ, έπειτα από αµέτρητες διαδροµές, είχε ακόµα το κουράγιο να χτυπήσει το χέρι της στο τραπέζι, ώστε να µείνει ξύπνιος ο γιος της και να διαβάσει τα µαθήµατά του.

Πέρασα ένα απόγευµα µαζί τους τον περασµένο Απρίλιο. Δε θα χρειαζόµουν περισσότερο χρόνο για να καταλάβω τη βαθιά αγάπη και το νοιάξιµο - κι από τις δυο πλευρές. Δεν είναι καταπιεστική µητέρα η Σοφία Πετρούνια. Ούτε «µαµάκιας» ο Λευτέρης. Αλλά στο βλέµµα τους βλέπεις πόσο πολύτιµος είναι ο ένας για τον άλλο. Οπως νιώθεις και την αδιόρατη µελαγχολία για τον µεγάλο απόντα: τον Παναγιώτη Πετρούνια, σύζυγο και πατέρα, που έφυγε από τη ζωή το Σεπτέµβριο του 2015.

«Τελικά, σε τι µοιάζετε περισσότερο;», τους είχα ρωτήσει σ' εκείνη τη συνάντηση. Την απάντηση είχε δώσει ο Λευτέρης: «Ονειρευόµαστε. Κι αυτό σε πάει πάντα πιο µακριά...».

Περιοδικό "Κ"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ