Μιχάλης Τσιντσίνης ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ

Πρόσωπα της Εβδομάδας

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΜΑΣΚΕΣ

Γιάννης Στουρνάρας
Κοστολογώντας τους ηρωισμούς

​​Πώς βλέπει τον εαυτό του ο Γιάννης Στουρνάρας; Στο κάτοπτρο που του στήνει λοξά η κυβέρνηση, ο κεντρικός τραπεζίτης φαίνεται σαν κάποιος που μετέχει στον πολιτικό ανταγωνισμό, υπονομεύοντας τα σχέδια για καθαρή έξοδο. Δεν έπρεπε, λένε, να διατυπώσει η Τράπεζα την πρόβλεψή της για την ανάγκη προληπτικής στήριξης μετά τον Αύγουστο του 2018. Τέτοιες προβλέψεις λειτουργούν ενίοτε σαν αυτοεκπληρούμενες προφητείες. Δεν θα ήταν πιο καθωσπρέπει να έχει ψιθυρίσει ο Στουρνάρας τις ανησυχίες του στο αυτί της κυβέρνησης, προτού τις εξαπολύσει στους πέντε ανέμους των δανειστών και των αγορών;

Αυτή η μέθοδος, της κλειστής ενδοσυνεννόησης μεταξύ του κεντρικού τραπεζίτη και του Μαξίμου, είχε δοκιμαστεί το 2009 στο ξέσπασμα της κρίσης. Για να μην κατηγορηθεί ότι παρεμβαίνει στις πολιτικές εξελίξεις, ο προκάτοχος του Στουρνάρα είχε εκφράσει την αγωνία του εμπιστευτικά. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ούτε ο συναγερμός ήχησε εγκαίρως ούτε ο διοικητής της ΤτΕ απέφυγε τελικώς την εμπλοκή του στην πολιτική αντιπαράθεση. Κάτω, όμως, από τη δευτερογενή συζήτηση για το ποιος και πώς δικαιούται να μιλάει για το μέλλον της οικονομίας, κρύβεται το πραγματικό ερώτημα: Μπορεί μια χώρα με τον σημερινό βαθμό (αν)αξιόχρεου της Ελλάδας να βγει σε οκτώ μήνες μόνη στις αγορές; Πρέπει ο ασθενής να πετάξει τα σωληνάκια και να βγει από την εντατική χορεύοντας πεντοζάλη;

Η κυβέρνηση λέει ναι, επειδή πιστεύει στα vibes – στη μαγική αύρα που θα σηκώσει η είδηση ότι βγαίνουμε από τα μνημόνια. Ο Στουρνάρας λέει όχι, γιατί μετράει τους άμεσους κινδύνους – για το κόστος δανεισμού του Δημοσίου και των τραπεζών. Μετράει όμως και τους κινδύνους στον απώτερο χρονικό ορίζοντα, που υπερβαίνει τον κυβερνητικό βίο. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχουν ανάγκη από μια έξοδο πολιτικά εμπορεύσιμη – πανηγυρική και ηρωική. Ο κεντρικός τραπεζίτης υποχρεούται να ψάχνει έξοδο αντιηρωική. Μόνο ασφαλή και φτηνή.

Αλέξης Τσίπρας
Λαχταρώντας χρηματοκιβώτια

Π​​ώς φαντάζεται τον εαυτό του ο Αλέξης Τσίπρας; Αν κρίνει κανείς από το διαφημιστικό του είδωλο στο χριστουγεννιάτικο βίντεο του Μαξίμου, φαντάζεται ότι είναι ο πρωθυπουργός που μοιράζει χαμόγελα και δώρα. Δεν χρειάζεται όμως να επικαλεστεί κανείς τα ρηχά σχήματα της διαφήμισης. Ο ίδιος ο Τσίπρας στις συνεντεύξεις του δεν κρύβει ότι αδημονεί να έρθει η ώρα που θα πάρει «τα κλειδιά του χρηματοκιβωτίου του Δημοσίου». Και οι υπουργοί του, συντονιζόμενοι με την κουβαλητική ορμή του πρωθυπουργού, τάζουν ήδη άρση προψηφισθέντων μέτρων και αύξηση κατώτατου μισθού. Αυτή η φαντασιακή προοπτική είναι και η μόνη που μπορεί να υπηρετήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και αντιμετωπίζει ως εχθρό όποιον διατυπώνει δεύτερες σκέψεις· όποιον ισχυρίζεται ότι, ακόμη κι αν υπήρχε «καθαρή» έξοδος –ακόμη κι αν δεν είχαμε συμφωνήσει μέτρα και πλεονάσματα για μετά το 2018– θα ήταν πολύ επικίνδυνη για να την αποτολμήσουμε.

Είναι λογικό ότι ο Τσίπρας δεν θέλει να ακούει για πρόγραμμα προληπτικής στήριξης. Το άκουσμα και μόνον του όρου υπογραμμίζει ότι αυτό που διαφημίζεται ως «επιτυχία» δεν είναι τίποτε περισσότερο από επιστροφή στο 2014. Μιαρή ή καθαρή, η έξοδος μας βγάζει από την περιπέτεια που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2015. Αν υπάρχει κάτι που εμποδίζει ακόμη τον αυτοδύναμο δανεισμό της χώρας, είναι, παραδόξως, ο τρόπος που πολιτεύονται οι επίδοξοι εξοδούχοι. Η έκδηλη λαχτάρα για τα κλειδιά του ταμείου επιβεβαιώνει τους δύσπιστους που λένε ότι η δημοσιονομική ισορροπία στην Ελλάδα εξακολουθεί να απειλείται από τον πολιτικό κίνδυνο.

Τι σημαίνει «πολιτικός κίνδυνος» εν έτει 2018; Μια κυβέρνηση που επιδιώκει έξοδο μιας εκλογικής χρήσεως χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες. Χωρίς να ενδιαφέρεται πώς θα δανειστεί η χώρα, αν τύχει πάλι να σκοντάψει σε κανένα χαντάκι αβεβαιότητας – όπως, ας πούμε, η αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης μετά τις εκλογές. Είναι ήδη ορατό ποιος σκάβει πάλι το χαντάκι.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ