ΘΕΑΤΡΟ

Διαφορετικοί και ικανοί

Διαφορετικοί και ικανοί

«Ηταν ένας άνθρωπος, ο άνθρωπος ανεμιστήρας. Αντί για σώμα είχε ένα χοντρό άκαμπτο σίδερο. Μία προπέλα για πρόσωπο, ένα κουμπί στη θέση της καρδιάς και στο μυαλό αέρα. Αέρα στο μυαλό». Ετσι έλεγε το τραγούδι της παράστασης «Ο Ανθρωπος Ανεμιστήρας ή Πώς να ντύσετε έναν ελέφαντα» της ομάδας «Εν Δυνάμει». Θυμάμαι να βλέπω το 2014 στη μικρή σκηνή του θεάτρου «Μελίνα Μερκούρη», στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης, τους ηθοποιούς της ομάδας να παρουσιάζουν ιστορίες για την αναπηρία, τη διαφορετικότητα, τη «συμπερίληψη» πριν καν εφευρεθεί, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Ελένης Ευθυμίου.

Οι ιστορίες μιλούσαν για τα στερεότυπα, είχαν μεγάλες δόσεις ρεαλισμού και αμείλικτες ερωτήσεις: «Πιστεύεις στον Θεό μετά τη γέννα του; Σου είναι βάρος; Τον χρησιμοποίησες για να μπεις μπροστά στην ουρά;»

Από τότε η προσπάθεια των «Εν Δυνάμει» αναγνωρίστηκε. Η ομάδα εμφανίστηκε σε θέατρα της Αθήνας και της Ευρώπης με τον «Ανθρωπο Ανεμιστήρα» και τη θεατρική τους τριλογία «Το Αλλο το Κανονικό».

Μπορεί οι ηθοποιοί της ομάδας να ήταν τότε ερασιτέχνες, αλλά δεν τους έλειπε ο επαγγελματισμός. Το απέδειξε πρόσφατα η ηθοποιός και μέλος της ομάδας Λωξάνδρα Λούκας, η οποία πριν από λίγες μέρες έγινε η πρώτη ηθοποιός με σύνδρομο Down που υπέγραψε σύμβαση με το Εθνικό Θέατρο για το έργο «Φουέντε Οβεχούνα» του Λόπε δε Βέγα, σε σκηνοθεσία της κ. Ευθυμίου.

Η κ. Λούκας έχει μεγαλώσει μέσα στο θέατρο. Η μητέρα της, Ελένη Δημοπούλου, συνιδρύτρια με τη Μαρία Ιωαννίδου των «Εν Δυνάμει», έχει μακρά και αναγνωρισμένη πορεία ως σκηνοθέτις και καλλιτεχνική διευθύντρια των ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης και Ιωαννίνων. Η συνεργασία της με την κ. Ευθυμίου δημιούργησε τις προϋποθέσεις για να αναιρεθούν επιφυλάξεις και εμπόδια.

Οι τελευταίοι στίχοι του τραγουδιού τής τότε παράστασης έλεγαν και μια άλλη πικρή αλήθεια. Δίπλα στον Ανθρωπο Ανεμιστήρα κάθονταν λίγοι. «Πολύ λίγοι κάθονταν σε κοντινή απόσταση. Κάθονταν για να δροσίζονται. Τους μήνες τους καλοκαιρινούς». Η υπογραφή της κ. Λούκας είναι σημαντικό βήμα, το οποίο ανοίγει μια πόρτα στο Εθνικό Θέατρο για ανθρώπους διαφορετικούς και ικανούς. Ισως τώρα οι λίγοι να γίνουν πολλοί.