ΠΟΛΗ

Στις «Βιτρίνες του ΟΤΕ», στη Θεσσαλονίκη

img_2814-2

Ενα εικαστικό πείραμα συντελείται αθόρυβα στη Θεσσαλονίκη και αυτό συμβαίνει σε τρεις μεγάλες γυάλινες προθήκες, στην Καρόλου Ντηλ. Είναι κάτι σαν σκυταλοδρομία δημιουργών, μια ευκαιρία, μια αναγνώριση και μια πρόκληση. Οι «Βιτρίνες Τέχνης του ΟΤΕ» είναι εδώ και καιρό ένα κομμάτι της δημόσιας ζωής στη Θεσσαλονίκη και ένας τρόπος να αντιληφθεί κανείς πόσους τρόπους έχει η τέχνη να γίνεται δημόσιο αγαθό, αλλά και πόσοι ταλαντούχοι εικαστικοί παλεύουν να αποκτήσουν κοινωνική ορατότητα και να δείξουν τη δουλειά τους. Ημουν τυχερός, καθώς σε διάστημα μιας εβδομάδας είδα δύο εκθέσεις στις Βιτρίνες Τέχνης του ΟΤΕ. Η έκθεση της Ράνιας Φραγκουλίδου τελείωνε και αμέσως μετά στήθηκε η έκθεση του Γιώργου Ηλιάδη. Τα έργα και των δύο δημιουργών με εντυπωσίασαν και σκέφτηκα ότι ποτέ δεν θα τα γνώριζα αν δεν υπήρχαν οι «Βιτρίνες», η γκαλερί του πεζοδρομίου. Ο Γιάννης Αργυριάδης, ο άνθρωπος που εμπνεύσθηκε και τρέχει όλο αυτό το ανοικτό πρότζεκτ, μου εξήγησε πόσο έχει αγαπηθεί ο θεσμός και ότι, αν και φαίνεται απλό, είναι εξαιρετικά σύνθετο. Ο προγραμματισμός τρέχει σε βάθος χρόνου και τα κριτήρια είναι αυστηρά καλλιτεχνικά.

Ο Γιάννης Αργυριάδης, καλλιτέχνης και ο ίδιος, ζει τον παλμό της δημιουργικής Θεσσαλονίκης με ένα τρόπο πραγματικά εντυπωσιακό. Χάρη στη δική του ζέση και αγάπη για την τέχνη, είδα την καλοκαιρινή έκθεση στην ιστορική γκαλερί της Λόλας Νικολάου, γνώρισα τη σχεδιάστρια κοσμημάτων Μαρία Φωτοπούλου στον εξαίρετο χώρο της στην οδό Νίκης, είδα το ατελιέ του Σάββα Πουρσανίδη (μια αποκάλυψη) αλλά και το ατελιέ – σπηλιά του γλύπτη Γιώργου Μπαρδάκα… Γεμάτος ενέργεια και γνώση, ο Γιάννης Αργυριάδης αγαπάει τους καλλιτέχνες, τους ξεκλειδώνει, τους αναδεικνύει. Οι «Βιτρίνες του ΟΤΕ», μια πραγματική δημοκρατική παρέλαση δημιουργών, έχουν κληροδοτήσει στην πόλη, με τις διαρκώς εναλλασσόμενες εκθέσεις έργων τέχνης, ένα «βλέμμα» που συνεχώς καλλιεργείται. Ορισμένοι κοντοστέκονται, άλλοι προσπερνούν – αλλά κάποια στιγμή θα σταθούν να δουν και να σκεφτούν. Ηξερα από καιρό για τις «Βιτρίνες του ΟΤΕ», αλλά δεν είχα δει από κοντά τον μηχανισμό, τη φιλοσοφία τους, τη μεγάλη προσφορά στους καλλιτέχνες και στην ίδια την πόλη.