ΑΠΟΨΕΙΣ

Να το ξέρει όμως και η Μέρκελ!

E​​ίναι μάλλον απίθανο να το έχετε δει, οπότε θα σας περιγράψω εγώ το εξόχως ενδιαφέρον πρωτοσέλιδο της κομματικής εφημερίδας «Η Αυγή», στο φύλλο της Πρωτοχρονιάς.

Μέσα σε ένα έντονο, αποκρουστικά μουσταρδί πλαίσιο, δεσπόζει ο τίτλος με λευκά γράμματα «2019: η επιστροφή της πολιτικής». Ακολουθεί ένα αφαιρετικό γράφημα στη γνωστή παράδοση της κακογουστιάς του κομμουνιστικού κινήματος, εξωτερικού ή εσωτερικού, και, από κάτω, απαριθμούνται οι «μεγάλες πρωτοβουλίες της κυβέρνησης στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς». Αυτές είναι πέντε και αναμενόμενες ως επί το πλείστον, εκτός ίσως από την τελευταία, που αφορά τις «γερμανικές αποζημιώσεις» και, συγκεκριμένα, την «κύρωση του πορίσματος της Διακομματικής Επιτροπής από τη Βουλή».

Με απλά λόγια, στην πορεία της προς τις εκλογές, η κυβέρνηση σκοπεύει να πουλήσει στους ψηφοφόρους τη διεκδίκηση των περίπου 300 δισεκατομμυρίων ευρώ (μαζί με τους τόκους), στα οποία υπολογίζει τις γερμανικές αποζημιώσεις η Διακομματική Επιτροπή. Πρόκειται ασφαλώς για λόγια χωρίς κανένα αντίκρισμα στην πραγματικότητα· διότι μια τυπική κύρωση του πορίσματος από τη Βουλή δεν σημαίνει τίποτε επί της ουσίας. Είναι μια βαρετή κοινοβουλευτική τελετή, της οποίας ακόμη και η υποτιθέμενη προεκλογική αξία είναι αμφίβολη.

Αυτό που κάνει όμως ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα τη συγκεκριμένη προαγγελία είναι ότι από τους σχεδιαστές της κυβερνητικής στρατηγικής διέφυγε κάτι βασικό: ότι στις 10 του μηνός η καγκελάριος Μέρκελ επισκέπτεται επισήμως την Αθήνα, ενόψει της πολυαναμενόμενης λύσης του ονοματολογικού με την ΠΓΔΜ. Η κυβέρνηση μάλιστα ήδη πανηγυρίζει προκαταβολικά για τη μεγάλη τιμή – και δεν αμφιβάλλω ότι θα θεωρούν την επίσκεψη και αξιοποιήσιμη προεκλογικά. Πώς, λοιπόν, η κυβέρνηση θα φέρει στη Βουλή το πόρισμα για τα 300 δισ., πίσω από την πλάτη της Μέρκελ, όταν πριν από μόλις λίγες ημέρες την είχαν στην Αθήνα ως επίσημη προσκεκλημένη; Είναι τεράστια γαϊδουριά. Αλλά, πες ότι η γαϊδουριά δεν έχει σημασία για τους συριζαίους. Αυτοί είναι μπολσεβίκοι-λενινιστές – έχουν, δηλαδή, τη γαϊδουριά για καμάρι.

Είναι όμως λάθος και από μια άλλη πλευρά, εκείνη του συμφέροντος με την πιο στενή έννοια του όρου. Αν η κυβέρνηση το εννοεί ότι διεκδικεί τα 300 δισ., τότε οφείλει να φέρει το πόρισμα προς κύρωση πριν από την επίσκεψη της Μέρκελ και μάλιστα το συντομότερο δυνατό, ώστε να υπάρχει χρόνος για διαπραγμάτευση με τους Γερμανούς. Αν, θέλω να πω, η Μέρκελ γνωρίζει εκ των προτέρων ότι ο οικοδεσπότης της στην Αθήνα τής έχει ετοιμάσει λογαριασμό 300 δισ., ενδεχομένως η Γερμανίδα καγκελάριος θα φιλοτιμηθεί –γιατί έχει φιλότιμο η Αγκελα Μέρκελ– και θα φέρει μαζί της μια προκαταβολή.
Τούτου δοθέντος, τα περιθώρια διαπραγμάτευσης που ανοίγονται είναι αχανή. Γιατί να είμαστε πια τόσο ψείρες; Να τους χαρίσουμε τους τόκους, βρε αδελφέ, να ρίξουμε την απαίτηση στο ακριβές ποσόν όπως το υπολόγισε η επιτροπή: 269.547.995.854 ευρώ, εφόσον καταβληθεί εφάπαξ. Δώσε εκεί 269,5 δισ. και ξέμπλεξες! Τι είναι δύσκολο; Και να σου πω κάτι ακόμη, Αγκελα, μεταξύ μας; Επειδή ο Ελληνας είναι κιμπάρης και καραμπουζουκλής, κράτα τα 547.995.854 ευρώ για σένα, τώρα που βγαίνεις στη σύνταξη…

Το όνειρο των γερμανικών αποζημιώσεων είναι ακόμη μία από τις μυθικές πανάκειες που επινοεί κατά καιρούς ο Υπαρκτός Ελληνισμός (πότε είναι ο Σώρρας, πότε οι κατά τον Καμμένο «υδατάνθρακες του Αιγαίου», πότε η ΑΟΖ κ.ο.κ.), ώστε πάντα η ευθύνη να πηγαίνει σε κάποιον ξένο και σε μας να μένει η πίστη στην ύπαρξη ενός θησαυρού, που θα λύσει ως διά μαγείας τα προβλήματά μας χωρίς εμείς να αλλάξουμε. Στερείται σοβαρότητος, εντούτοις προξενεί ζημία, διότι συντηρεί το υπόβαθρο του λαϊκισμού και αμφισβητεί τη βασική αρχή του πρότζεκτ της Ενωμένης Ευρώπης, που είναι η υπέρβαση των ιστορικών διαφορών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων είναι ο φερετζές του ελληνικού ευρωσκεπτικισμού…