ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο δήμαρχος και οι αρμοί της εξουσίας

gre22888947

Ο Ταξιάρχης Βέρρος είναι ο δήμαρχος Δυτικής Λέσβου, αφότου κατήγαγε νίκη (όχι ακριβώς περιφανή, αλλ’ οπωσδήποτε καθαρή) κατά του αντιπάλου του Νίκου Χήρα, στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών του 2019, με 3.617 ψήφους (54,28%) έναντι 3.046 ψήφων (47,72%). Στο επάγγελμα ο κ. Βέρρος είναι πολιτικός μηχανικός και έχει αναπτύξει πλούσια επαγγελματική δραστηριότητα στη Λέσβο. Κομματικά, είναι ανεξάρτητος και εκλέγεται σε θέσεις της αυτοδιοίκησης από το 2002.

Ο δήμαρχος Δυτικής Λέσβου είναι αντίθετος με την αποσυμφόρηση της Μόριας και, για να το θέσω κομψά, δεν ενθαρρύνει τη στέγαση προσφύγων στα άδεια, λόγω κορωνοϊού, ξενοδοχεία της περιοχής του. Για να είμαι ακριβής, προχωρεί σε συγκεκριμένες ενέργειες προκειμένου να την αποθαρρύνει, όπως η δημοσίευση του παρακάτω προειδοποιητικού κειμένου στο Facebook:

«Εντονη η φημολογία για μεταφορά αιτούντων άσυλο σε ξενοδοχεία στον Μόλυβο και στην Πέτρα. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι, που ασχολούνται με τη “βαριά βιομηχανία” της περιοχής, που θα προχωρήσουν σε αυτό το απονενοημένο διάβημα και που απλά θα καταστρέψει ό,τι απόμεινε από τη λαίλαπα του 2015-16. Αναγνωρίζω βέβαια τα τεράστια προβλήματα που τους δημιούργησε τόσο το μεταναστευτικό όσο και ο κορωνοϊός, αλλά αυτή δεν είναι λύση. Θα παρασύρουν τους πάντες στον βυθό.

Ο Δήμος δεν μπορεί να παρέμβει, όπως είναι προφανές, στη διαχείριση της ιδιωτικής περιουσίας. Θέλω όμως να ενημερώσω ότι υπάρχει η πρόθεση να διενεργηθούν –δειγματοληπτικά– έλεγχοι από την Υπηρεσία Δόμησης του Δήμου σε οικοδομές, προκειμένου να διαπιστωθεί αν δηλώνονται τα σωστά τετραγωνικά στον Δήμο. Είναι προφανές ότι οι έλεγχοι θα είναι αυστηροί και αν –όλως τυχαίως– στο δείγμα υπάρξουν και ξενοδοχεία, θα ελεγχθούν και τα συστήματα βιολογικού, πυροπροστασίας, εσωτερικές διαρρυθμίσεις κ.λπ. και γενικά καθετί, σύμφωνα με το σήμα λειτουργίας τους από τον ΕΟΤ. Παρεκκλίσεις ή διαφορές από την οικοδομική άδεια –πράγματα σπανιότατα βέβαια στην Ελλάδα– επισύρουν και βαριά πρόστιμα και άμεσες κυρώσεις από τον ΕΟΤ. Επειδή δε είναι περιοχές που εποπτεύονται από την Αρχαιολογία, η τακτοποίησή τους είναι και δύσκολη και χρονοβόρα. Εχω όμως τη βεβαιότητα ότι όλα όσα ακούω είναι φαντασιώσεις και ότι τα πάντα λειτουργούν άψογα και δεν υπάρχει καμία παρέκκλιση πουθενά. Οπότε, δεν χρειάζεται να ανησυχεί ουδείς. Ενθεν, κακείθεν».

Επισημαίνω τα δύο που με αφήνουν έκθαμβο μπροστά στο μεγαλείο του αιρετού άρχοντα: τον αφόρητο κυνισμό του και την ειρωνεία με την οποία μόλις και συγκαλύπτει την απειλή που απευθύνει προς τους ιδιοκτήτες των ξενοδοχείων. Αυτός ο άνθρωπος καταλαβαίνει από αρμούς της εξουσίας! Ξέρει να τους χειρίζεται για να επιβάλει τη θέση του. Δεν ξέρω τι λέει και πώς αυτοπροσδιορίζεται – ό,τι κι αν είναι το σέβομαι. Για μένα, πάντως, ο κύριος είναι ΣΥΡΙΖΑ κι ας μην το ξέρει…

Ο δρόμος του τσίπουρου

Συγκρίνοντας εμάς με τους Σέρβους, μετά την προχθεσινή εισβολή των τελευταίων στο Κοινοβούλιό τους, εξαιτίας του επιβληθέντος lockdown λόγω κορωνοϊού, έχω να παρατηρήσω ότι τουλάχιστον εμείς –και μπράβο μας– εκφράζουμε το πνεύμα της «αντίστασης» ως κωμωδία ή, μάλλον, ως χαβαλέ ή πλάκα και θυμίζω, σχετικώς, τη γελοία στάση των καρναβαλιστών της Πάτρας. Αντιθέτως, οι φουκαράδες οι Σέρβοι το εκφράζουν ως τραγωδία: βγήκαν αυθορμήτως στους δρόμους, πλάκωσαν στο ξύλο αστυνομικούς, εισέβαλαν στη Βουλή τους, έγιναν το σούργελο της Ευρώπης. Πολύ περισσότερο, αφού η κυβέρνηση στο τέλος υπέκυψε και απέσυρε την απόφαση του lockdown.

Ολο αυτό που κάνει τους Σέρβους μια εξαίρεση στην Ευρώπη (ας μην επεκταθώ, θυμίζω μόνο τη Σρεμπρένιτσα…) έχει μια μακρινή σχέση με το τσίπουρο. Περί τα τέλη του 19ου αιώνα, σε μια εποχή δηλαδή κατά την οποία τα κράτη των Βαλκανίων επένδυαν στην οικοδόμηση εθνικής συνείδησης, μέσω της παιδείας κυρίως, οι Σέρβοι, με πρωθυπουργό τον Πάσιτς προτίμησαν τη φορολόγηση των βιβλίων, προκειμένου να μη φορολογηθεί η κατ’ οίκον παραγωγή τσίπουρου. (Το κόμμα του Πάσιτς εξέφραζε τα συμφέροντα των μικρών αγροτών.)

Το αποτέλεσμα ήταν ο εκπαιδευτικός μαρασμός, με επακόλουθο η διαμόρφωση της εθνικής συνείδησης να αφεθεί στα δημώδη ποιητικά έπη της παράδοσης. Οι Σέρβοι, με άλλα λόγια, έκαναν πράξη, κατά το ένα σκέλος της τουλάχιστον, την ιστορική ρήση του «παγκόσμιου, πανευρωπαϊκού και, ασφαλώς, εθνικού ηγέτη Αλέξη Τσίπρα», όπως τον χαρακτήρισε η Ρένα Δούρου: απέδειξαν ότι, αν όχι τον ήλιο, το τσίπουρο δεν θα τους το πάρουν ποτέ. Και τράβηξαν στον δρόμο του τσίπουρου…
Ψιλά γράμματα

Εννοιολογικά παραμένουμε στα τσίπουρα, διότι, χθες στη Βουλή, ο Αλέξης Τσίπρας είχε ένα επεισόδιο με τον Γιώργο Γεραπετρίτη. Του απέδωσε την άποψη τρίτου, που περιλαμβανόταν σε συλλογική έκδοση υπό την επιμέλεια του Γεραπετρίτη, ως εάν ο επιμελητής μιας συλλογικής επιστημονικής έκδοσης προσυπογράφει όλα τα δοκίμια που περιλαμβάνονται – πράγμα αδύνατον για όποιον καταλαβαίνει στοιχειωδώς από αυτά. Μόνο στη Σοβιετία της σταλινικής περιόδου ή στην Κίνα της Πολιτιστικής Επανάστασης ίσχυε το εντελώς αντίθετο, δηλαδή οι δημοσιευόμενες επιστημονικές απόψεις υποχρεωτικά ταυτίζονταν απολύτως. Ισως αυτό να είχε κατά νουν ο Αλέξης. Δεν είναι άλλωστε αυτός ο επιφανέστερος της «δρακογενιάς»;