ΑΠΟΨΕΙΣ

Πόλη παραπονεμένη

Η Θεσσαλονίκη προπολεμικά δεν είχε να ζηλέψει τίποτε από την Αθήνα. Με ισχυρή και ευημερούσα αστική τάξη, με την πολυπληθή εβραϊκή κοινότητα και με την οικονομική ενδοχώρα των Βαλκανίων, ζούσε στους δικούς της ρυθμούς ανάπτυξης. Μετά τον πόλεμο μετατράπηκε σε μια φοβική, περίκλειστη πόλη. Εχασε τη βαλκανική της ενδοχώρα, καθώς στα βόρεια σύνορά της υψώθηκαν τα τείχη των λαϊκών δημοκρατιών, έχασε την εβραϊκή κοινότητα, καθώς η συντριπτική πλειονότητά της εξοντώθηκε στα ναζιστικά κρεματόρια, και, λόγω της γειτνίασης, ζούσε με τον εφιάλτη τού «από Βορρά κινδύνου». Ετσι, αναδιαμορφώθηκε η σχέση της με την Αθήνα, την οποία βίωσε με τρόπο τραυματικό, ενώ συγκρότησε το αφήγημα του αθηνοκεντρικού κράτους και κλείστηκε σε ένα συντηρητικό καβούκι για πολλές δεκαετίες. 

Σήμερα, η Θεσσαλονίκη πολιτικά υποεκπροσωπείται, και στο επίπεδο των προσώπων και στο επίπεδο προβολής των προβλημάτων της. Αν εξαιρέσουμε τον κ. Σκέρτσο και τον μόνιμο, επιτυχημένο είναι αλήθεια, γενικό γραμματέα του υπουργείου Εθνικής Αμύνης κ. Αντ. Οικονόμου, η αποκαλούμενη «συμπρωτεύουσα» ζει μια πολιτική απομόνωση. Παλιότερα υπήρξαν αρκετοί Θεσσαλονικάρχες, οι οποίοι όμως είχαν το βασικό ενδιαφέρον τους στραμμένο στο παιχνίδι εξουσίας που παιζόταν στην Αθήνα. Στην πόλη που τους ανέδειξε, τα έργα τους εξαντλούνταν σε τακτοποιήσεις των ευρέων πελατειακών δικτύων τους. 

Βεβαίως, γι’ αυτήν την κατάσταση δεν είναι άμοιρες ευθυνών και οι ελίτ(;) της πόλης, καθώς αδυνατούν να ομονοήσουν και να παρουσιάσουν, με τρόπο συγκροτημένο και πειστικό, βιώσιμες, στρατηγικού χαρακτήρα, προτάσεις. Μεγάλα έργα βρίσκονται σε καθυστέρηση, άλλα στην αφετηρία υλοποίησης και κάποια σε συζητήσεις καφενειακού επιπέδου. Το μετρό της Αθήνας λειτούργησε σε λιγότερο από δέκα χρόνια, ενώ της Θεσσαλονίκης βαδίζει ολοταχώς προς την εικοσαετία. Το Εβραϊκό Μουσείο καρκινοβατεί, ενώ η ανάπλαση του παραλιακού μετώπου βρίσκεται στα χαρτιά. Ισως θα έπρεπε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, επισκεπτόμενος συστηματικότερα τη Θεσσαλονίκη, να συμβάλει στην αναβάθμιση της πόλης και στην επίλυση χρονιζόντων προβλημάτων, στο μέτρο που απαιτούν κεντρική πολιτική παρέμβαση. Να υπενθυμίσω πως ο Αλ. Τσίπρας, τον τελευταίο χρόνο της θητείας του, βρισκόταν μία ημέρα την εβδομάδα στη Θεσσαλονίκη. Δεν είναι τυχαίο ότι το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στην πόλη, στις τελευταίες εκλογές, ήταν επάνω από το εθνικό ποσοστό του. Ο πρωθυπουργός με την τακτική παρουσία του μπορεί να φροντίσει ώστε το παράπονο να μη γίνει πολιτικός θυμός.

Τελευταίες ειδήσεις