ΑΠΟΨΕΙΣ

Αντικοινωνικά στοιχεία

Είναι εξαιρετικά απογοητευτικό και ταυτόχρονα εξοργιστικό το γεγονός ότι στην Ελλάδα η καθημερινότητα καθορίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από εκείνους που παραβιάζουν νόμους, κανόνες και λογική. Αυτή είναι όντως η Ελλάδα, όπως έχει πει ο Κ. Σημίτης και, δυστυχώς, δεν φαίνεται να αλλάζει ουσιαστικά με το πέρασμα του χρόνου. Είναι κουραστικό για τους πολίτες που επιθυμούν στοιχειώδη κανονικότητα και προσβάλλονται βάναυσα από την ασυδοσία που επικρατεί να αισθάνονται διαρκώς ότι η ποιότητα της ζωής τους υποβαθμίζεται, συχνά με την ανοχή κρατικών μηχανισμών και οργάνων.

Στη σημερινή συγκυρία, η επικαιρότητα καθορίζεται από το πλήθος των συμπολιτών που παραμένουν ανεμβολίαστοι και, κυρίως, από την αγυρτεία των λεγόμενων αρνητών κάθε κατηγορίας. Αδιάφορο αν πρόκειται για βλαμμένους, ψεκασμένους, ανίδεους, αλήτες, πολιτικάντηδες ή θρησκόληπτους. Ολο αυτό το συνονθύλευμα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή των κανονικών ανθρώπων, επηρεάζει αρνητικά την ποιότητα της καθημερινότητας, δεν επιτρέπει τη λειτουργία ζωτικών γραναζιών της κοινωνίας. Η πολιτεία, λοιπόν, έχει υποχρέωση προς τους κανονικούς πολίτες αυτής της χώρας να αντιμετωπίζει αποφασιστικά τη δράση των αντικοινωνικών στοιχείων. 

Ομολογουμένως, δεν είναι λίγοι οι συνέλληνες με έντονα αντικοινωνικά χαρακτηριστικά. Σίγουρα είναι τέτοιοι οι απερίγραπτοι παπάδες και καλόγεροι με τις δοξασίες τους κατά του εμβολίου, οι δικηγόροι που βρήκαν μηχανή εκμετάλλευσης ψεκασμένων, οι δικαστές που αποφασίζουν εκταφές θυμάτων της πανδημίας, οι συγγενείς που φορτώνουν με μηνύσεις τους γιατρούς για να «κονομήσουν», οι γονείς που σέρνουν στα τμήματα τους εκπαιδευτικούς επειδή εφαρμόζουν τους νόμους, οι νοσηλευτές και οι άλλοι του δημόσιου τομέα που αρνούνται να εμβολιαστούν αλλά απαιτούν να πληρώνονται. Αυτοί και οι υπόλοιποι του λεγόμενου «αντιεμβολιαστικού» κινήματος είναι ουσιαστικά εχθροί της κοινωνίας και η πολιτεία πρέπει να τους φέρεται ανάλογα, δίχως δεύτερες σκέψεις. Αφού μάλιστα η συντριπτική πλειονότητα του πολιτικού κόσμου έχει ταχθεί υπέρ του εμβολιασμού…

Η αλήθεια είναι ότι η αντικοινωνική συμπεριφορά που επιδεικνύεται στο πλαίσιο της πανδημίας, και απειλεί ή «χαλάει» την καθημερινότητα του συνόλου της κοινωνίας, δεν είναι φαινόμενο που έφερε η επέλαση του κορωνοϊού. Εκδηλώνεται έτσι τώρα, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια ενδημική κατάσταση, που παρουσιάζεται με ποικιλία αντικοινωνικών συμπεριφορών. Με τη βία στα γήπεδα και στους δρόμους, με τις αέναες πορείες και απεργίες για δήθεν λόγους, με τις καταλήψεις και στα πανεπιστήμια και στα σχολεία, με την επιθετική και άναρχη οδήγηση που παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις, με την ηχορρύπανση που δημιουργούν μηχανές και αυτοκίνητα, με την αφισοκόλληση και τα πανάθλια γκράφιτι σε τοίχους και δημόσιους χώρους, με το τάισμα περιστεριών και αδέσποτων γατιών που ρυπαίνουν τις πόλεις, με την αδυναμία και αδιαφορία με την οποία τα αρμόδια όργανα του κράτους αρκούνται να βλέπουν αυτά τα φαινόμενα και άλλα. 

Ακόμη και με τις ευεργετικές διατάξεις και ρυθμίσεις που προωθούν όλες οι κυβερνήσεις, για να βολέψουν όσους παραβιάζουν κανόνες και δεν εκπληρώνουν υποχρεώσεις. Εις βάρος πάντα των κορόιδων που ονειρεύονται άλλη Ελλάδα.