ΑΠΟΨΕΙΣ

Το ασύμβατο Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ

Εκλέγει σήμερα το ΠΑΣΟΚ νέο πρόεδρο. Αδιαφορία παγερά διακατέχει την κοινή γνώμη. Το κόμμα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου και κυριάρχησε καθ’ όλην την περίοδο της μεταπολιτεύσεως έπαυσε να υφίσταται πολιτικώς. Στελέχη του ΠΑΣΟΚ κυριαρχούν στον κρατικό μηχανισμό και επιβίωσαν επί της κυβερνήσεως συνασπισμού του κ. Αντώνη Σαμαρά, ως διαθέτοντα «τεχνογνωσία».

Αλλά όλοι διαπιστώσαμε πού οδηγήθη τελικώς η χώρα, υπό την καθοδήγηση αυτής της έξοχης και πολυπράγμονος «ελίτ», που προσπαθεί να επιβιώσει και στη νέα τάξη πραγμάτων, αν και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας -κυρίως οι Γερμανοί- εζήτησαν κατ’ επανάληψη την πλήρη εξάρθρωσή της.

Δεν ενδιαφέρουν συνεπώς οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ. Εκπληξη όμως προκαλεί μία φιλολογία που αναπτύσσεται και έχει ως στόχο να περισυλλέξει «πολιτικά ορφανά» του ΠΑΣΟΚ στη Νέα Δημοκρατία. Αρνείται να δεχθεί ο μέσος κεντροδεξιός ότι οι θεωρίες «διευρύνσεως» της Ν.Δ. διοχετεύονται από τον κ. Σαμαρά ή από τους επίδοξους «δελφίνους». Η σχετική φιλολογία είναι έκφραση μάλλον πολιτικής αμηχανίας και όχι «στρατηγικός σχεδιασμός» μοιραίων επιπτώσεων.

Τα επιφανή, άστεγα σήμερα, υπολείμματα του πάλαι ποτέ κραταιού κινήματος μπορούν αναπαλαιώσουν ό,τι απέμεινε από το ΠΑΣΟΚ, να δημιουργήσουν νέο πολιτικό φορέα, να καταπλήξουν την κοινωνία, εν τω συνόλω της. Προς τούτο διαθέτουν υπεροψία σε υπέρτατο βαθμό, ρητορική δεινότητα, τεχνογνωσία, διεθνείς επαφές. Διαθέτουν όλα τα προσόντα. Ας το επιχειρήσουν και εν τελική αναλύσει καλή τους τύχη, αλλά εκτός της Ν.Δ.

Η συντηρητική παράταξη ή κεντροδεξιά, ή όπως επιλέξει κανείς να την αποκαλέσει, έχει υποστεί καίριο πλήγμα με την αποσκίρτηση παραδοσιακών της ψηφοφόρων στη Χρυσή Αυγή και στους ΑΝΕΛ που απέσπασαν ποσοστό άνω του 10% στις τελευταίες εθνικές εκλογές. Εάν η απώλεια αυτή υπολογισθεί με βάση τον σκληρό ιστορικό πυρήνα της κεντροδεξιάς -γύρω στο 35% επί δεκαετίες- τότε δεν απομένει παρά να περιπέσουμε σε μόνιμη κατάθλιψη.

Η προσχώρηση πρώην βουλευτών του ΛΑΟΣ στη Νέα Δημοκρατία, την κυβέρνηση της οποίας επί πρωθυπουργίας του κ. Κώστα Καραμανλή καθύβριζαν επί σειρά ετών, απλώς δυσχέραινε την εκλογή παραδοσιακών βουλευτών της κεντροδεξιάς. Αμφίβολο εάν συνολικώς το εγχείρημα απέφερε μερικές εκατοντάδες ψήφων στην Ν.Δ. Παρά ταύτα εξακολουθούν να δίδουν τον αντιπολιτευτικό τόνο ωσάν η κοινοβουλευτική ομάδα να μην διαθέτει στελέχη ικανά να αντιπαραταχθούν με ευπρέπεια και επιχειρήματα στις επιθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλά η «διεύρυνση» της Ν.Δ. προς τον ΛΑΟΣ θα μοιάζει με ασυναρτησία ανώδυνη εάν κάτι ανάλογο επιχειρηθεί και με «επιφανή» στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Δεκαετίας βαθύτατης αντιπαθείας και αντιπαραθέσεως χωρίζουν τους ψηφοφόρους των δύο παρατάξεων. Πέραν τούτων, επί της κυβερνήσεως του κ. Σαμαρά τα επιφανέστερα στελέχη των δύο συστημικών κομμάτων συγκρότησαν υπουργικό συμβούλιο και τελικώς ο ΣΥΡΙΖΑ εκέρδισε τη μάχη των τελευταίων εκλογών.

Νέο πολιτικό λόγο οφείλει να αρθρώσει η Ν.Δ. και όχι να ενσωματώσει άτομα, που αφού επί δεκαετίες ασέλγησαν πολιτικώς αναζητούν σήμερα στέγη. Μαζεύοντας «φασούλι το φασούλι», λέει η λαϊκή παροιμία, μπορεί κανείς να κάνει ενδεχομένως διάφορα πράγματα, αλλά όχι κόμμα εξουσίας. Αλλως και εάν τελικώς υπάρξει συμφωνία με τους εταίρους μας ας πάρουμε απόφαση πως θα διοικούμεθα για χρόνια από κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Οπως συνέβη και επί ΠΑΣΟΚ.