ΑΠΟΨΕΙΣ

Αντιμέτωποι με την κατάρρευση

Η κάλπη επιβεβαίωσε αυτό που ήδη γνωρίζαμε: μια ισχυρή πλειοψηφία των ψηφοφόρων δηλώνει αντίθετη σε παράταση των πολιτικών λιτότητας. Ταυτόχρονα όμως, επιβεβαίωσε ότι μια εξίσου ισχυρή μειοψηφία είναι έτοιμη να μετριάσει τις επιπτώσεις της λιτότητας επί των αδυνάτων, δηλαδή να πληρώσει ξανά, αρκεί να μείνουμε στο ευρώ.

Ομως, οι εισηγητές των δημοψηφισμάτων παγιδεύονται, συχνά, στα διλήμματα που επιδιώκουν να θέσουν στην άλλη πλευρά του τραπεζιού. Χειρότερα ακόμη, οι νικητές των εκβιαστικών ερωτημάτων μετατρέπονται σε θύματα.

Αν η απάντηση των πολιτών ήταν το «ναι» στην εξεύρεση συμφωνίας, ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του θα ήσαν σε ευχερέστερη θέση. Με το «όχι», κυρίαρχος του παιχνιδιού είναι πλέον ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης, αρχιτέκτονας της διολίσθησης της χώρας σε συνεχώς πιο στενόχωρες θέσεις για την έκβαση της σύγκρουσης με την Ευρώπη.

Προτού εξηγήσω τo σερί των ατυχών γεγονότων, επιτρέψτε μου να υπενθυμίσω ότι το «ναι» δεν αφορούσε τη συμφωνία που είχε, μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα, επιτύχει ο κ. Τσίπρας.

Η συμφωνία ήταν πολύ κακή, όπως είχαμε υπογραμμίσει, κυρίως επειδή έβαζε βαρύτερους φόρους σε όλους και ιδιαίτερα σε όσες επιχειρήσεις είχαν αρχίσει να βγαίνουν από την κρίση.

Η ορθότητα του «ναι» ήταν και παραμένει στο γεγονός ότι εξόπλιζε τη χώρα μεταδίδοντας τη θέληση του λαού της να μείνει στην Ενωση και να βρει μια νέα, καλύτερη, λύση στη διέξοδο από τη νέα τροπή της οξείας κρίσης στην οποία μας καθηλώνουν η ανικανότητα και ο λαϊκισμός του πολιτικού προσωπικού.

Ας έρθω στα ατυχή γεγονότα που πρέπει να συνεκτιμήσουμε.

Πρώτον, η χώρα θα παραμείνει σε καθεστώς ελέγχου των καταθέσεων, περιορισμού των εμπορικών συναλλαγών, απαγόρευσης των δανείων και σφικτής δημοσιονομικής λιτότητας για μακρό χρονικό διάστημα.

Δεύτερον, η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με την κατάρρευση της δανειοληπτικής θέσης του κράτους. Ηδη, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Σταθεροποίησης (πρώην EFSF) έθεσε τα δάνειά του προς την Ελλάδα (λίγο περισσότερα από 130 δισ. ευρώ) σε καθεστώς ακύρωσης των όρων τους. Αυτό σημαίνει ότι ο ESM μπορεί ανά πάσα στιγμή να τα κηρύξει αμέσως απαιτητά. Στην περίπτωση αυτή, η Ελλάδα θα τεθεί σε καθεστώς πτώχευσης.

Ο,τι δεν συνέβη τον Μάιο 2010, τον Νοέμβριο 2011, τον Μάρτιο 2012, τον Ιούλιο 2012, τον Οκτώβριο 2015 και ξανά τον Φεβρουάριο 2015, μπορεί να συμβεί τον Αύγουστο εφέτος.

Εκτός από τον ESM, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε την πρόθεση των κρατών της Ευρωζώνης να κάνουν το ίδιο με τα διακρατικά δάνεια του πρώτου μνημονίου, που ξεπερνούν τα 50 δισ. ευρώ.

Τελικά, όλα θα εξαρτηθούν από τις αποφάσεις της ΕΚΤ και του ΔΝΤ. Χωρίς μια κατεπείγουσα συμφωνία, το τέλος θα έρθει σε λίγες μόλις εβδομάδες.