ΑΠΟΨΕΙΣ

Το διαβατήριο για τις αγορές

Η αποδοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στον κεντρικό ρόλο του ελεγκτή, θα αποτελέσει την προτελευταία πράξη προσαρμογής της ομάδας που κυβερνά εδώ και (περίπου) έναν χρόνο την Ελλάδα στην πραγματικότητα με την οποία βρίσκεται αντιμέτωπος ο κ. Τσίπρας.

Είναι αλήθεια ότι δεν έχει περάσει ούτε ένας μήνας από τότε που ο πρωθυπουργός δήλωνε ότι «απορεί με τη μη εποικοδομητική στάση του Ταμείου σε δημοσιονομικά και οικονομικά θέματα». Η επιθυμία της κυβέρνησης να βρεθεί μόνη της με τους Ευρωπαίους είχε, βεβαίως τη δική της λογική. «Εκτιμούμε ότι μετά έξι χρόνια διαχείρισης της έκτακτης κρίσης, η Ευρώπη έχει τώρα τη θεσμική ικανότητα να αντιμετωπίσει με επιτυχία ενδοευρωπαϊκά θέματα» έλεγε προς τη βρετανική εφημερίδα Financial Times.

Είχαμε και τότε εξηγήσει (11/12/2015) ότι η επιλογή της κυβέρνησης να συνεχίσει μεν το πρόγραμμα χωρίς όμως το Ταμείο δεν μπορούσε να έχει «ιδεολογικό» πρόσημο. Αποδεικνύεται τώρα πόσο πρόχειρη ήταν η προσέγγιση της κυβερνητικής εκπροσώπου, σύμφωνα με την οποία το πρόβλημα μεταξύ Ελλάδας και ΔΝΤ είναι ότι το τελευταίο «εκφράζει νεοφιλελεύθερες απόψεις».

Η Αθήνα εξακολουθεί να διαβάζει τα διεθνή πράγματα μέσα από τον παραμορφωτικό φακό μιας δήθεν διεθνούς αριστεροσύνης. Πήγε ο κ. Τσακαλώτος σε Ρώμη, Λισσαβώνα και Παρίσι και λίγο έλειψε να μας πει ότι επισκέφθηκε τα κράτη που «υποστηρίζουν» την «επανάσταση» που ξεκίνησε στην Αθήνα τον Ιανουάριο πέρυσι. Θέλησε, μάλιστα, να διευκρινίσει ότι το τρίτο πρόγραμμα δανεισμού της Αθήνας, εντάσσεται στο πλαίσιο «μιας προοδευτικής στρατηγικής» και ότι έχει θετικές πλευρές επειδή η αλλαγή πολιτικού σκηνικού στη Νότιο Ευρώπη αναγκάζει την υπόλοιπη Ευρώπη να εισακούσει τη βούληση των λαών της.

Πόσο βαρετά, ανούσια και κενά περιεχομένου ακούγονται όλα τούτα, ο κ. Τσακαλώτος κάνει πως δεν το αντιλαμβάνεται. Αυτό με το οποίο έπρεπε να ασχολείται ο υπουργός Οικονομικών είναι ότι η Ελλάδα είναι και πάλι η μόνη χώρα στην οποία η οικονομία συρρικνώνεται.

Ο κύριος λόγος αυτής της αναστροφής από την, έστω και περιορισμένη, βελτίωση που καταγράφηκε μεταξύ 2014 και αρχών του 2015, είναι η απώλεια εμπιστοσύνης στις άμεσες προοπτικές της οικονομίας. Η «βραβευμένη» από το ειδικό επί των διαπραγματεύσεων τμήμα της Νομικής Σχολής του Harvard, άφησε πίσω της συντρίμμια.

Μόνο και γι’ αυτό τον λόγο, η κυβέρνηση θα έπρεπε να χαίρεται με την επιβεβλημένη επιστροφή του ΔΝΤ στα ελληνικά πράγματα. Με την παρουσία του, το Ταμείο θα βοηθήσει αποφασιστικά στην επιστροφή της εμπιστοσύνης προς την ελληνική οικονομία. Μπορεί σε πολλούς να μην αρέσει, αλλά το Ταμείο είναι ο μόνος διεθνής οργανισμός που εκδίδει το αποδεκτό από όλους διαβατήριο για την επιστροφή μας στις αγορές κεφαλαίων.