ΑΠΟΨΕΙΣ

Στη δίνη διεθνούς αστάθειας

Η μοναδική αξία της τελευταίας ομιλίας του Αλέξη Τσίπρα στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματός του είναι ότι επιβεβαιώνει την τακτική που θα ακολουθήσει από τώρα και στο εξής. Τακτική η οποία βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη και βασίζεται σε τρεις άξονες: συσπείρωση των κομματικών στελεχών και κατά το δυνατόν των οπαδών, αποπροσανατολισμός με επιθετική ρητορική και κατασκευή εχθρών τόσο από το παρελθόν όσο και στο παρόν, στρέβλωση της θλιβερής πραγματικότητας και δημιουργία αυταπατών με κάθε τρόπο. Πολύ σύντομα αυτό θα φανεί πανηγυρικά στην πράξη, καθώς ετοιμάζεται ένα μεγαλειώδες «ταρατατζούμ», με την ανακοίνωση του πλεονάσματος από την ΕΛΣΤΑΤ, ασχέτως αν «η επιτυχία» οφείλεται στην υπερφορολόγηση των πολιτών και την περιοριστική πολιτική του κράτους με ουσιαστική παύση πληρωμών.

Ολα αυτά ενώ διαγράφεται στον περίγυρο, αλλά και πιο μακριά, ένα νέο διεθνές περιβάλλον που δεν ξέρουμε αυτήν τη στιγμή ποια θα είναι η τελική του μορφή, με ποιες διαδικασίες θα σχηματισθεί και πόσο σταθερό θα είναι. Στη γειτονιά μας, μετά τα πρόσφατα γεγονότα στη Συρία, τις σχέσεις ΗΠΑ – Ρωσίας, το δημοψήφισμα της προσεχούς Κυριακής στην Τουρκία, τις γαλλικές εκλογές και το αποτέλεσμά τους, τις νέες τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ευρώπη και την Αίγυπτο, στον κόσμο, από την εξέλιξη των αμερικανοκινεζικών σχέσεων και την αντιμετώπιση του προβλήματος που ονομάζεται Βόρεια Κορέα. Ειδικά όμως η επιδείνωση της κατάστασης στη Συρία προκαλεί  ερωτήματα και επιπτώσεις που αφορούν ακόμη  και την  εσωστρεφή Ελλάδα.

Τίποτα φυσικά δεν μπορεί να αποκλειστεί στα όσα συμβαίνουν στην αιματοβαμμένη και εξαιρετικά πολύπλοκη Μέση Ανατολή, αλλά θεωρητικά τουλάχιστον μπορεί να ερωτηθεί κάποιος, χωρίς να βρει λογική απάντηση, σε τι θα χρησίμευε στο καθεστώς Ασαντ μία επίθεση με χημικά εναντίον των ανταρτών στη δεδομένη χρονική συγκυρία. Οχι γιατί δεν είναι ικανό για θηριωδίες, όπως διδάσκει η ιστορία του, αλλά για το δικό του συμφέρον, όταν έχει πάρει το πάνω χέρι στις πολεμικές επιχειρήσεις, προφανώς δεν θα ήθελε να φέρει σε δύσκολη θέση τη Ρωσία που το στηρίζει· ο Ντόναλντ Τραμπ είχε δηλώσει ότι δεν θεωρεί πρόβλημα προτεραιότητας τον Ασαντ, την επόμενη ημέρα επρόκειτο να συνεχισθούν οι συνομιλίες στο Καζαχστάν και υποτίθεται ότι δεν διέθετε πλέον χημικά όπλα μετά την απομάκρυνσή τους υπό την εποπτεία των Ηνωμένων Εθνών. Αντιθέτως, είναι αρκετές και έχουν όνομα οι «δυνάμεις» που, πάντα δυνητικά, θα μπορούσαν να στήσουν μία τέτοια «προβοκάτσια».

Τώρα, υπό το φως όσων επακολούθησαν, δύο είναι οι απόψεις που επικρατούν κυρίως. Κατά την πρώτη άποψη, η κτηνωδία της χρήσης χημικών χρησίμευσε είτε να αναγκαστεί ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ να εγκαταλείψει την πολιτική προσέγγισης με τη Ρωσία, στο πλαίσιο της σταδιακής επαναφοράς του στην παραδοσιακή γραμμή την οποία υπαγορεύουν παράγοντες του αμερικανικού κατεστημένου, περιλαμβανομένων των μυστικών υπηρεσιών, είτε να αδράξει μόνος του την ευκαιρία για να «ξεκαρφωθεί» από τις κατηγορίες ότι «έπαιξε» με τον Πούτιν, προκειμένου να πάρει την εξουσία, συνεχίζοντας στην ίδια γραμμή και στη συνέχεια.

Ενδιαφέρον πάντως έχει ότι ο Τραμπ στη δήλωσή του μετά την εξαπόλυση των Τόμαχοκ φρόντισε να υπογραμμίσει ότι στη βάση των πληροφοριών των μυστικών υπηρεσιών εξαπέλυσε την επίθεση. Σύμφωνα με τη δεύτερη άποψη, η «χημική κτηνωδία» χρησιμεύει ως ένταση-καταλύτης για μία νέα κατανομή ρόλων και επιρροών, ώστε να επανέλθει στοιχειωδώς η τάξη στον πλανήτη. Γι’ αυτό και η σημερινή μετάβαση του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στη Μόσχα. Εν αναμονή λοιπόν των εξελίξεων, που δεν ξέρουμε που θα καταλήξουν. Στο μεταξύ, όμως, εμείς θα μπορούμε ως αμέριμνοι – καταπτοημένοι να παρακολουθούμε την παράσταση που δίνουν οι Συρανέλ ως αντιευρωπαϊστές, αλλά… εν ονόματι μιας Ευρώπης στα δικά τους μέτρα.