Κώστας Ιορδανίδης ΚΩΣΤΑΣ ΙΟΡΔΑΝΙΔΗΣ

Προβλήματα προσαρμογής

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Στις πρώτες δεκαετίες του ευρωπαϊκού μεταπολεμικού πειράματος, η τότε ΕΟΚ κατέβαλε προσπάθειες εργώδεις για την τυποποίηση της αγροτικής παραγωγής και τον προσδιορισμό ποσοστώσεων. Οδηγηθήκαμε σταδιακώς σε μία γευστική ομοιομορφία, στη σάρωση της διαφορετικότητος, που εύστοχα είχε στηλιτεύσει ο κόμης των Παρισίων Eρρίκος της Ορλεάνης, σε άρθρο του στη Figaro, όταν ετέθη σε κυκλοφορία το ευρώ.
Επήλθε έκτοτε «ωρίμανση» και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή άρχισε σταδιακώς να προωθεί με ζήλο την «ομοιογενειοποίηση» των εθνών της ηπείρου εις πείσμα παραδόσεων αιώνων, της ιδιοσυστασίας των κατοίκων, στη βάση των οποίων διαμορφώθηκαν τα εθνικά κράτη. Στόχος της άοκνης αυτής προσπάθειας είναι η δημιουργία «ευρωανθρώπου», απαλλαγμένου από «εθνικά χαρακτηριστικά».

Προς περιορισμό της θεωρήσεως εις την ελλαδική πραγματικότητα, θα ήταν σκόπιμο να επισημανθεί εν πρώτοις ότι ουδείς πολιτικός ηγέτης, ανεξαρτήτως κόμματος, θα έφερε προς συζήτηση και ψήφιση ν/σ για την «ταυτότητα φύλου», εάν δεν είχε προηγηθεί απόφαση καταδικαστική για την Ελλάδα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και υποχρέωση προσαρμογής της ελληνικής νομοθεσίας στα ευρωπαϊκώς ισχύοντα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ άδραξε την ευκαιρία, σε μια προσπάθεια να αναδειχθεί προαγωγός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και προσδοκώντας στην προσέλκυση ψηφοφόρων της Αριστεράς· οι ΑΝΕΛ περιέπεσαν σε κατάσταση άκρας αμηχανίας· η Νέα Δημοκρατία επεχείρησε να εναρμονίσει την προσήλωσή της στα ευρωπαϊκά ιδεώδη με την απορριπτική τάση των παραδοσιακών ψηφοφόρων της προς τον ψηφισθέντα νόμο. Εξ ου και ο τραγέλαφος της αντιπαραθέσεως στη Βουλή επί διήμερο.

Η Εκκλησία της Ελλάδος, που κατεδίκασε ευθέως το σχετικό νομοθέτημα, ευρέθη στο στόχαστρο διαφόρων. Αλλά αυτό αναμενόταν, διότι με την αποσύνθεση που έχει επέλθει γενικώς, η Εκκλησία κατέστη τελικώς σημείο αναφοράς των παραδοσιακών πολιτών της χώρας, ανεξαρτήτως κόμματος, και επηρεάζει –ως είναι φυσικό– τη συμπεριφορά των βουλευτών.

Με αυτόν τον τρόπο όμως οδηγηθήκαμε στο σημείο όπου η εκάστοτε κυβέρνηση επιθυμεί να υποβιβάσει την Εκκλησία σε θεραπαινίδα των επιδιώξεών της, η δε αντιπολίτευση σε αρωγό της για την κατάκτηση της εξουσίας. Αμφότερες επιδιώκουν μια σχέση à la carte, μόνον που άλλοι οι κώδικες και η αποστολή της Εκκλησίας και άλλοι των πολιτικών κομμάτων, που προκειμένου να πείσουν την κοινωνία για την «ευρωπαϊκή πολιτική» τους, πρέπει να εγκαταλείψουν τους τακτικισμούς και να ασχοληθούν με την ουσία.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ