Μιχάλης Τσιντσίνης ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ

Ντόρα Μπακογιάννη: Αυτοπροστασία

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΜΑΣΚΕΣ

Αυτά λέει και ο «Ρουβίκωνας»: Απαγορεύεται άραγε να μπεις σε μια ανοιχτή εκδήλωση; Απαγορεύεται να εκδηλώσεις εκεί τα φρονήματά σου, με ντουντούκες και τρικάκια; Οχι. Ο νόμος δεν το απαγορεύει. Οπως δεν απαγορεύει να ψήσεις σουβλάκια δίπλα σε κατάλυμα προσφύγων. Οπως, ας πούμε, δεν απαγορεύεται να καθοδηγήσεις τον σκύλο σου να ανακουφιστεί στην πόρτα του γείτονα.

Στην αχανή έκταση της κοινωνικής ζωής, που ο νόμος ευτυχώς αφήνει ακάλυπτη, χωρούν και συμπεριφορές που, παρότι νόμιμες, νιώθουμε ενστικτωδώς την ανάγκη να τις αποδοκιμάσουμε. Συμπεριφορές ελεύθερες που συνιστούν, όμως, κατάχρηση ελευθερίας. Η ελευθερία να τρως ό,τι θέλεις παραχαράσσεται όταν επιστρατεύεις αυτό που τρως σαν όπλο επιβολής.

Ολα αυτά ακούγονται πολύ δοκιμιακά. Θα αρκούσε κανείς να πει απλώς ότι, όντως, η γαϊδουριά δεν απαγορεύεται. Η γαϊδουριά δεν έχει κόμμα. Αυτό περίπου είπε η Ντόρα Μπακογιάννη, αποδοκιμάζοντας με μητρική συγκατάβαση τους νέους συναδέλφους της στη Ν.Δ. Ευγενικά, η πρώην υπουργός τούς εμφάνισε ως αδαείς.

Εδώ όμως δεν υπάρχει ούτε άγνοια ούτε πλάνη. Αντιθέτως. Υπάρχει μια δράκα νέων βουλευτών που διαπαιδαγωγήθηκαν πολιτικά στη βράση της αντισύριζα αγανάκτησης – στο κλίμα δηλαδή που απενοχοποιούσε παλαιές απόψεις για την ανάγκη χειραφέτησης της Δεξιάς από την αριστερή «ιδεολογική ηγεμονία». Μιμούμενα ένα πρότυπο επείσακτο στη Ν.Δ., αυτά τα αδωνίδια –όχι σταγονίδια– διαμορφώθηκαν εξίσου από το μιντιακό περιβάλλον. Διαμορφώθηκαν από την επίγνωση ότι η πρόκληση –η εμπρηστική ατάκα που χωράει σε ένα κλιπάκι– φέρνει αναγνωρισιμότητα και σταυρούς.

Τα στελέχη αυτά θυμίζουν βαλκανικές εκδοχές των κηρύκων της alt-right – της αμερικανικής Νεοδεξιάς, που υπερασπίζεται, υποτίθεται, με μια ωμή γλώσσα τις παραδοσιακές ταυτότητες από την πολιτική ορθότητα και τις εισβάλλουσες κουλτούρες.

Το ίδιο νομίζουν και οι βουλευτές που σωφρόνισε η Ντόρα. Λένε ότι υπερασπίζονται μια ταυτότητα: πατρίδα, θρησκεία, γηγενής κουλτούρα και, βεβαίως, Νέα Δημοκρατία. Πρόκειται για τον «πατριωτισμό» που τυπώνει πάνω σε ψησταριές το αστέρι της Βεργίνας· για τον «χριστιανισμό» που ξορκίζει με τσίκνα τους απίστους· και για την «κουλτούρα» που αναγνωρίζει σαν θεμέλιό της την επιδεικτική χοιροφαγία.

Είναι τελικά όλα αυτά «νεοδημοκρατικά» – περισσότερο απ’ όσο είναι «νεοδημοκρατική» η Ντόρα; Κάποιοι ισχυρίζονται ότι οι σουβλακομάχοι εκφράζουν τη βάση του κόμματος – σε αντίθεση με την κομματική ελίτ. Ακόμη κι αν είναι έτσι, η νομιμοποίηση των παρορμήσεων της βάσης υπονομεύει την κυβέρνηση της Ν.Δ. Υπονομεύει την προσπάθειά της να αντιμετωπίσει το μεταναστευτικό. Και ευνοεί την ανάδυση μιας αντιπολίτευσης πεζοδρομίου, που ακόμη, αν και ηχηρή, παραμένει περιθωριακή.

Δεν είναι (μόνο) θέμα αρχών. Αν η Ν.Δ. θέλει να αυτοπροστατευθεί από το πολιτικό κόστος, δεν μπορεί να αφήσει την Κίρκη της άγουρης ψηφοθηρίας να μεταμορφώσει τους ανησυχούντες δεξιούς σε γουρούνια.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ