ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Μια νεαρή μητέρα και η μικρή της κόρη ξαπλωμένες στο κρεβάτι και τυλιγμένες με μια μωβ κουβέρτα. Δίπλα τους ο ζωγραφικός πίνακας του Τζον Ουίλιαμ Γουότερχαους «Boreas» (1903), και μια σημείωση: «Οταν ο παιδικός σταθμός παραμένει κλειστός», Φρανκφούρτη.

Ενα γυναικείο πορτρέτο από τον Κλιμτ, και στη Μόσχα μια κοπέλα φωτογραφίζεται με μακρύ φόρεμα ενώ στον τοίχο πίσω της χαρτάκια σημειώσεων δημιουργούν ένα πολύχρωμο φόντο. Ενας άντρας σε αυτοπροσωπογραφία με πολλά ρολά χαρτί υγείας στερεωμένα γύρω από τον λαιμό του σαν δαντελένιο κολάρο. Μια γυναίκα ποζάρει καθιστή στο σπίτι της στην Οκλαχόμα φορώντας ένα λευκό πανί στο κεφάλι αντί για καπελάκι και στο χέρι κρατά ένα σουρωτήρι.

Εδώ και τουλάχιστον ένα μήνα, από τότε που η πανδημία μας έκλεινε σταδιακά μέσα, άνθρωποι από όλο τον κόσμο άρχισαν να παίρνουν μέρος σε ένα διασκεδαστικό καλλιτεχνικό παιχνίδι. Τα είδη του νοικοκυριού, καθημερινά αντικείμενα και ρούχα της ντουλάπας επιστρατεύτηκαν για να συνθέσουν εικόνες που μιμούνται με κάποιον τρόπο ζωγραφικούς πίνακες προηγούμενων αιώνων, σημαντικά έργα που συνήθως θαυμάζουμε με δέος.


Αναπαράσταση του έργου «Pierre-August Renoir» του Φρεντερίκ Μπαζίλ.

Ετσι, με χιούμορ αλλά και έμπνευση έχει δημιουργηθεί ένα ιδιότυπο ανθρωποκεντρικό αρχείο της απομόνωσης, το οποίο παρέχει χώρο στην προσωπική έκφραση, όσο μουσεία, γκαλερί και καλλιτεχνικές σχολές παραμένουν κλειστά. Χιλιάδες τέτοιες αναπαραστάσεις εμφανίζονται στο instagram με hashtags #mettwinning, #betweenartandquarantine και  #gettymuseumchallenge. Κάποιοι από τους συμμετέχοντες είναι καλλιτέχνες, αλλά οι περισσότεροι είναι απλώς ευφάνταστοι ερασιτέχνες που βρήκαν χρόνο και τρόπο να «παίξουν» με τη φαντασία τους χωρίς να μετακινηθούν ρούπι από το σπίτι τους.

Ο Νίκος Λεβάντης (@niklevantis) αποφάσισε να ανταποκριθεί στην πρόσκληση του instagram με αφορμή έναν ζωγραφικό πίνακα που έτυχε να εμφανίζεται διαρκώς μπροστά του σε έντυπα και στο Facebook αυτό το διάστημα. Ηταν το «Wanderer above the sea of fog» από τον Κάσπαρ Ντέιβιντ Φρίντριχ, αλλά μέχρι να τολμήσει να τον αναπαραστήσει, δοκίμασε τις δυνάμεις του σε ένα πορτρέτο του Ρενουάρ διά χειρός Φρεντερίκ Μπαζίλ. «Η πρόσκληση ήταν καταρχήν ένα παιχνίδι», μας λέει. «Στα κοινωνικά δίκτυα το περιεχόμενο μιας ανάρτησης δίνει συχνά αφορμή για γέλιο αλλά και αυτοσαρκασμό. Ξεκίνησα από τον πίνακα που μου φάνηκε πιο εφικτός –ένας άνθρωπος που κάθεται στην καρέκλα του και κοιτάει το κενό– για να τολμήσω στη συνέχεια τον πιο σύνθετο. Νομίζω ότι με τις εικόνες μας δεν θέλουμε να αντιγράψουμε τον πίνακα, αλλά προσπαθούμε να τον φέρουμε στη δική μας πραγματικότητα. Είναι το “τώρα” του καθενός που εκφράζεται, ένας τρόπος να ζήσουμε την τέχνη, ακόμη κι αν πρέπει γι’ αυτό να την απομυθοποιήσουμε λιγάκι».


Αναπαράσταση του έργου «Αgatha» του Γιαν βαν Σκόρελ από το #Between Art and Quarantine.

Μια μικρή έρευνα στο Διαδίκτυο δείχνει ότι κατά πάσα πιθανότητα αυτά τα σύγχρονα tableaux vivants που «μεταφέρουν» με τον τρόπο τους ένα φαινόμενο του 18ου στον 21ο αιώνα, ξεκίνησε από την Ολλανδία και τον λογαριασμό του Instagram @tussenkunstenquarantaine, μια αναφορά στο ολλανδικό τηλεοπτικό πρόγραμμα «Tussen Kunst en Kitsch» (ο τίτλος του σημαίνει «Μεταξύ τέχνης και κιτς»). Στην πορεία συγκεντρώθηκαν μέσω του hashtag περισσότερες από 24.000 συμμετοχές, και έχουν πάρει μέρος μέλη του προσωπικού από τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου, όπως το Rijksmuseum, το Metropolitan Museum of Art, το Λούβρο, το Getty και το Hermitage.

Για περισσότερη αρθρογραφία, γίνετε συνδρομητής στην έντυπη Καθημερινή.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΡΧΕΙΟ