ΘΕΑΤΡΟ

«Μισάνθρωπε»… δεύρο έξω

misanthrope-amp-8230-deyro-exo-2306006

Ενας «δύσκολος» φίλος συχνά-πυκνά υπενθυμίζει στην (κατ’ επιλογήν του) ομήγυρη τη φιλοσοφημένη στάση ζωής του Μάρκου Αυρήλιου, του Ρωμαίου αυτοκράτορα (από το 161 έως το 180) ο οποίος θεωρείται επίσης ένας από τους σημαντικότερους στωικούς φιλοσόφους. Ο Μάρκος Αυρήλιος στο περίφημο έργο του «Εις εαυτόν», που θεωρείται υποδειγματική διατριβή για τη διακυβέρνηση με γνώμονα το καθήκον και την εξυπηρέτηση του συνόλου, αποτυπώνει την απέχθειά του για τις μικρότητες και τη «φτήνια» της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Ο Μολιέρος, σαν να πιάνει το νήμα από τον Μάρκο Αυρήλιο, μεταφέρει αριστουργηματικά στον «Μισάνθρωπο» τη δική του από σκηνής διαμαρτυρία για την κολακεία, τον κοινωνικό σχολιασμό, τις ίντριγκες, την υποκρισία, το ψέμα.

Το έργο στο Εθνικό Θέατρο ατύχησε τόσο σκηνοθετικά όσο και στην απόδοση των ρόλων (πλην εξαιρέσεων, όπως του Χρήστου Λούλη και της Ελενας Τοπαλίδου), ενώ ασεβής είναι η χρήση μικροφώνων στην εμβληματική Κεντρική Σκηνή του θεάτρου – οι τυχεροί θεατρόφιλοι μπορούν να δουν αυτή την περίοδο μια φίνα εκδοχή του έργου του κορυφαίου Γάλλου κωμωδιογράφου στο Παρίσι σε σκηνοθεσία Alain Francon.

Ωστόσο, η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου ευτύχησε στη μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη, που σκιαγραφεί αδρά τον «απροσάρμοστο» στα κοινωνικά ήθη άνθρωπο, ο οποίος οριοθετεί με σαφήνεια τον δικό του περίκλειστο (μειοψηφικό) κόσμο μέσα μια κοινωνία που καταναλώνει, διασκεδάζει, διαφθείρει.

Μετά μία δεκαετία οξείας οικονομικής κρίσης, η Ελλάδα δείχνει να επιθυμεί να ξεχάσει την παράλληλη αξιακή κρίση που την οδήγησε στην οικονομική χρεοκοπία. Ποιος Αλσέστ θα βρεθεί να ξυπνήσει την κουρασμένη κοινωνία μας, που ρέπει στον λαϊκισμό του Φιλέντ αποζητώντας τη λήθη των δικών της λαθών;