ΘΕΑΤΡΟ

Ο 21ος αιώνας στα θέατρα της Αθήνας

theatro1--4

Είναι όλα θέατρο. Το καθένα από αυτά τα πέντε θεατρικά που παρουσιάζονται αυτή την περίοδο στην Αθήνα, είναι γραμμένο σε διαφορετικές εποχές, έχει διαφορετική «θεατρική» γλώσσα, διαφορετική θεματολογία.

Οι συγγραφείς προέρχονται από Ελλάδα, Ισπανία, Ουγγαρία, Γερμανία. Και μ’ έναν περίεργο τρόπο, όλα τα δένει ένα νήμα «επικαιρότητας». Ολα συνομιλούν με το σήμερα, αυτής της χώρας, αυτής της ηπείρου, αυτής της εποχής. Αλλα εμπνέονται από την οικονομική κρίση και τις συνέπειές της, άλλα ξανακοιτούν πίσω, σε περιόδους που ανδρώθηκε ο φασισμός και αναζητούν τις αιτίες… Μ’ έναν τρόπο, όλα αυτά τα έργα, άλλα κωμωδίες, άλλα σοκαριστική αποτύπωση της πραγματικότητας, άλλα με «γλυκόξινη» γεύση σχολιάζουν με τρόπο άμεσο ή λοξό τον 21ο αιώνα.

• Στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» στην οδό Φρυνίχου ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Βασίλης Παπαβασιλείου έγραψε ένα έργο που ακτινογραφεί το σήμερα της ελληνικής κοινωνίας. «Σιχτίρ ευρώ, μπουντρούμ δραχμή, θα πεις κι ένα τραγούδι» είναι ο τίτλος του, και για λίγο περισσότερο από μία ώρα ένας ιδιόρρυθμος και διεισδυτικός τρόφιμος μιας περίεργης μονάδας, του ΑΑΨΟΥ, περιγράφει με πικρό χιούμορ τις παθογένειες της σύγχρονης Ελλάδας.

• Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου παρουσιάζεται το έργο του Καταλανού Τζόρντι Γκαλθεράν, «Το δάνειο», σε συν-σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και Παντελή Δεντάκη. Είναι η ιστορία ενός διευθυντή τραπέζης που δέχεται το αίτημα ενός πελάτη να του δοθεί ένα δάνειο. Μόνο που ο πελάτης δεν έχει τίποτα προκειμένου να εγγυηθεί για τα χρήματα που θα του δώσει η τράπεζα. Το μόνο που έχει ως εγγύηση είναι ο… λόγος του. Αλλά δεν αρκεί. Και τότε βλέπει την οικογενειακή φωτογραφία του διευθυντή πάνω στο γραφείο του και του λέει πως αν δεν του δώσει το δάνειο θα… ξελογιάσει τη γυναίκα του. Ο Μιχάλης Οικονόμου υποδύεται τον διευθυντή και ο Γιάννης Σαρακατσάνης τον επίμονο και παμπόνηρο πελάτη, σε μια κωμωδία αλλόκοτων καταστάσεων και παρεξηγήσεων που εκτυλίσσονται επί σκηνής.

• Ηρθε από την Ουγγαρία και έκανε παγκόσμια πρώτη στη Στέγη Γραμμάτων στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Transitions 3, που φιλοξενεί τέχνη από χώρες της Κεντρικής Ευρώπης. Ο Ούγγρος Αρπαντ Σίλινγκ εμπνεύστηκε το έργο του «Η μέρα της οργής» από μια πραγματική ιστορία και προσπάθησε να δώσει το πώς καταρρέει ξαφνικά η ήρεμη καθημερινότητα (με τα όποια προβλήματά της) όταν ένας άνθρωπος βρεθεί χωρίς δουλειά. Εχοντας στη διάθεσή του πέντε εξαιρετικής ικανότητας ηθοποιούς, με μόνο σκηνικό έναν καναπέ και δύο κρεμάστρες με ρούχα στο βάθος, όπου γίνονται τα επί σκηνής καμαρίνια τους, ο Σίλινγκ στήνει μια παράσταση που θα μπορούσε να είναι μελό ή μανιφέστο, αλλά είναι ένα σπουδαίο θέατρο που καθηλώνει και προβληματίζει. Και αγγίζει καταστάσεις που συναντάμε όλο και συχνότερα.

• Στο Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας, ο σκηνοθέτης Γιάννης Καλαβριανός επέλεξε ένα από τα κείμενα του Χέρμαν Μπροχ με τίτλο «Η Τσερλίνε και το σπίτι των κυνηγών», σε μετάφραση Ελένης Βαροπούλου. Σε υποδέχεται το καθηλωτικό σκηνικό της Ελένης Μανωλοπούλου που αποτυπώνει τη φθορά της αστικής τάξης (ή μήπως των αστικών αξιών;). Η Τσερλίνε είναι η επί χρόνια υπηρέτρια μιας μεγάλης αστικής οικογένειας. Είναι η μεσαία και κατώτερη τάξη, που επιβιώνει, αφού εκδικείται για τις μειώσεις και την υποτίμηση που έχει υποστεί. Ο Χέρμαν Μπροχ έγραψε τις νουβέλες που περιέχονται στο βιβλίο του «Οι αθώοι» σε διάστημα πολλών ετών. Τελικά εκδόθηκε το 1949 στην Αμερική, και στις σελίδες του σκιαγραφεί την ανάδυση του φασισμού στην καθημερινή ζωή πριν επικρατήσει πολιτικά. «Θα πρέπει να μάθει κανείς να μη νοιάζεται για τον κόσμο», λέει στο τέλος η πανούργα Τσερλίνε.

• Ο Γιώργος Βέλτσος στο ΝΕΟ REX πηγαίνει ευθέως στους κορυφαίους αξιωματούχους της ιεραρχίας των ναζί στο έργο «Μάγκντα Γκαίμπελς». Το ζεύγος Γκαίμπελς αλληλοσπαράσσεται και αποκαλύπτει το μεδούλι της ναζιστικής σκέψης.