ΑΠΟΨΕΙΣ

Μπακαλιάρος σκορδαλιά στον Λευκό Οίκο

Προχωρώντας προς την είσοδο του Λευκού Οίκου, μετά τον διπλό έλεγχο ταυτοτήτων, τα εκπαιδευμένα σκυλιά και τον «αεροδρομικού τύπου» έλεγχο ασφαλείας, ακούστηκαν οι πρώτες νότες από τον Ζορμπά. Η εικόνα που μου ήρθε αυτομάτως στο μυαλό ήταν η πρώτη σκηνή από την ταινία «Γάμος α λα Ελληνικά», η εναέρια λήψη μιας εντυπωσιακής αμερικανικής μεγαλούπολης, υπό τον ήχο του μπουζουκιού. Τότε ο συνδυασμός μού είχε φανεί αστείος. Οχι όμως και την περασμένη Παρασκευή.

Πλησιάζοντας το κτίριο, κατάλαβα από πού ερχόταν η μουσική: Μία κομπανία τριών μουσικών ήταν στο περιστύλιο και υποδέχονταν τους Ελληνοαμερικανούς προσκεκλημένους του προέδρου των ΗΠΑ στην εκδήλωση για την 25η Μαρτίου. Ζώντας μακριά από τη χώρα, η ελληνική μουσική με άγγιξε αυτομάτως, σχεδόν μηχανικά. Υπήρχαν και άλλες εκπλήξεις φέτος: Παιδικά χορευτικά συγκροτήματα στους διαδρόμους, μία χορωδία που τραγούδησε το «Να ’τανε το ’21», διακόσμηση με ελληνικά φυτά, ακόμη και μπακαλιάρο με σκορδαλιά είχε ο μπουφές λόγω της ημέρας… Οπως κάθε χρόνο, η μπάντα του Λευκού Οίκου έπαιζε Χατζιδάκι και παραδοσιακά ελληνικά τραγούδια. Κάποιος είχε προσέξει πολύ τους συμβολισμούς: Η υπεύθυνη για τις Κοινωνικές Εκδηλώσεις του Λευκού Οίκου σε συνεργασία με τους συνεργάτες ελληνικής καταγωγής του προέδρου ήξεραν ακριβώς τι ήθελαν οι Ελληνοαμερικανοί για την ελληνική εθνική επέτειο.

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ όμως είχε άλλα στο μυαλό του εκείνη την ημέρα. Μόλις είχε συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να περάσει το νομοσχέδιό του για την υγεία στο Κογκρέσο, και λίγο αργότερα θα αναγκαζόταν να το αποσύρει. Οι γνώστες του πολιτικού παιχνιδιού ξαφνιάστηκαν και που εμφανίστηκε στην εκδήλωση, καθώς σε μία τόσο δύσκολη ημέρα θα μπορούσε να είχε στείλει τον αντιπρόεδρό του. Αντίθετα, ήρθε ο ίδιος και έπλεξε το εγκώμιο του προσωπάρχη Ρέινς Πρίμπους και των άλλων Ελληνοαμερικανών συνεργατών του. Τα μηνύματά του για την Ελλάδα, όμως, ήταν μηδενικά. Οταν είπε «αγαπώ τους Ελληνες», αναφερόταν στους πολλούς Ελληνες της Νέας Υόρκης που τυχαίνει να γνωρίζει. Και όταν είπε «αυτή η χώρα έχει προβλήματα αλλά θα τα λύσουμε, θα το δείτε», αναφερόταν στις ΗΠΑ.

Οποιος γνωρίζει έστω και λίγο την Αμερική αντιλαμβάνεται τους ισχυρούς δεσμούς και την ξεχωριστή ταυτότητα της ελληνοαμερικανικής κοινότητας. Η εκδήλωση είναι ένα τιμητικό προνόμιο αυτής της κοινότητας, και μόνο μέσω αυτής της Ελλάδος, αλλά η μορφή της δεν είναι «γραμμένη σε πέτρα». Οι Ιρλανδοί, που είναι η μόνη άλλη εθνική ομάδα με τη δική τους εορταστική εκδήλωση στον Λευκό Οίκο, στέλνουν πάντα τον πρωθυπουργό τους, ώστε να μη χάσει την ευκαιρία μιας συνάντησης με τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Φέτος, για παράδειγμα, συζήτησαν μεταξύ άλλων την εμπορική συνεργασία και τις συνέπειες της εξόδου της Βρετανίας από την Ε.Ε. για την Ιρλανδία. Θα ήταν ακόμη πιο σημαντικό να τιμηθεί κάποτε και η χώρα μας σε ένα επίσημο δείπνο στον Λευκό Οίκο, όπου θα έχουν προσκληθεί και τα πρόσωπα της σύγχρονης Ελλάδας: οι καλλιτέχνες, οι αθλητές, οι σεφ και οι επιχειρηματίες που δίνουν μία δυναμική εικόνα της χώρας στο εξωτερικό – κάτι που έγινε για την Ιταλία κατά την επίσημη επίσκεψη του πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι στην Ουάσιγκτον τον περασμένο Οκτώβριο, στην καλύτερη δυνατή διαφήμιση του ιταλικού πολιτισμού, κουζίνας, μόδας κ.ο.κ. Σε επίπεδο πολιτικής εκπροσώπησης της ελληνικής κυβέρνησης, θα ήταν τόσο χρήσιμο να υπάρχει ευκαιρία για κάτι περισσότερο από μία χειραψία, μία φιλοφρόνηση ή έστω και πέντε λεπτά με τον εκάστοτε «πλανητάρχη». Αυτόν τον χρόνο τον έχει βέβαια ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής, ο οποίος είναι και το τιμώμενο πρόσωπο της εκδήλωσης ως ο πνευματικός ηγέτης της ελληνοαμερικανικής κοινότητας. Φέτος στην ομιλία του ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος απηύθυνε έκκληση στον πρόεδρο Τραμπ να βοηθήσει την Ελλάδα – εκ της θέσεώς του, όμως, ο Αρχιεπίσκοπος αναδεικνύει καλύτερα τους ιστορικούς δεσμούς του χθες από τις στρατηγικές επιλογές του σήμερα. Και ο ελληνισμός έχει πολλές πτυχές ακόμη που αναζητούν δίοδο στο αμερικανικό προσκήνιο: πολιτικές, οικονομικές και πολιτισμικές.