ΑΠΟΨΕΙΣ

Παλιές και νέες συνδικαλιστικές ιστορίες

palies-kai-nees-syndikalistikes-istories-2273006

Γ​​ια σημερινές συνδικαλιστικές ιστορίες θα γράψω, αλλά για να δημιουργήσω το απαραίτητο «χαλί» θα ξεκινήσω από το παρελθόν.

Επεισόδιο Πρώτο. Τον Δεκέμβριο του μακρινού 1981, αμέσως μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία τον Οκτώβριο του ιδίου χρόνου, με τον συνδικαλισμό να αποτελεί τον νέο θεό των εργαζομένων, ο Σύλλογος υπαλλήλων της Alpha Bank κήρυξε απεργία. Η απεργία, η οποία κράτησε περίπου 20 μέρες, γονάτισε κυριολεκτικά την τράπεζα, γιατί οι συνδικαλιστές κατάφεραν να κλείσουν και το μηχανογραφικό κέντρο, ώστε να είναι αδύνατη η λειτουργία της τράπεζας. Η διοίκηση της τράπεζας ικανοποίησε όλα τα αιτήματα των απεργών, οι οποίοι σημείωσαν μια τεράστια νίκη.

Τόσο ήταν το θράσος τους μετά την επικράτησή τους, που σατίριζαν την ίδια την τράπεζα που τους έτρεφε. Η τράπεζα εξέδιδε ένα μικρό ενημερωτικό περιοδικό, το «Μαζί», όπου δημοσιοποιούσε τις δραστηριότητές της και οι συνδικαλιστές εξέδιδαν το δικό τους περιοδικό, το «Γαζί», όπου σατίριζαν, πολλές φορές με χυδαίο τρόπο, τα στελέχη, τη διοίκηση της τράπεζας αλλά και τις δραστηριότητές της!

Επεισόδιο Δεύτερο. Βρισκόμαστε στον Δεκέμβριο του 1993. Εχω μια επιφύλαξη για τον χρόνο αλλά πάντως και πάλι με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Στο τέλος κάθε χρονιάς, η τράπεζα μάζευε τα στελέχη της καθώς και στελέχη από τις θυγατρικές της, στο Ξενοδοχείο «Αμαλία» για μια ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε και τα σχέδια για τη χρονιά που έρχεται. Θυμάμαι τον πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της τράπεζας, Γιάννη Κωστόπουλο, να ήταν ιδιαίτερα ευδιάθετος. Μου είπε μάλιστα πολύ χαρακτηριστικά σε μια ιδιαίτερη συνομιλία που είχαμε:

«Κλείνουμε μια εξαιρετική χρονιά, τα έχουμε συμφωνήσει όλα με τον Σύλλογο και προσβλέπουμε σε έναν καινούργιο χρόνο με συνδικαλιστική ηρεμία, ώστε να επικεντρωθούμε στην ανάπτυξή μας».

Δυστυχώς, η εξέλιξη ήταν εντελώς διαφορετική. Για να παραφράσω ένα σοφό γνωμικό: «Αλλαι μεν βουλαί κανονικών ανθρώπων, άλλα δε συνδικαλιστές κελεύουν». Οι συνδικαλιστές παρά τα συμφωνημένα, θέλοντας να εξασκήσουν την εξουσία τους, προέβαλαν νέα απαράδεκτα αιτήματα και στην αρχή του νέου χρόνου ξεκίνησαν μια νέα απεργία διαρκείας. Στην περίπτωση όμως αυτή, τα βρήκαν «μπαστούνια». Η συμπαράσταση του επιχειρηματικού κόσμου, αλλά και των ιδιωτών ήταν συγκλονιστική. Παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν από την ελλιπή εξυπηρέτηση που παρείχε η τράπεζα, όλοι τη στήριξαν γιατί καταλάβαιναν ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος για την απεργία αυτή, παρά μόνο για να αναδείξουν τη δύναμή τους οι συνδικαλιστές. Αλλά και η διοίκηση ήταν αποφασισμένη να φτάσει μέχρι το τέλος. Ο ίδιος, ο Γιάννης Κωστόπουλος μου είπε: «Προτιμώ να κλείσω την τράπεζα, παρά να υποχωρήσω ξανά»!

Η απεργία δεν έληξε. Εκφυλίστηκε. Τα ακραία στελέχη παραγκωνίστηκαν και ο Σύλλογος πέρασε σε άλλα χέρια, η δε τράπεζα γνώρισε τη μεγάλη και επιτυχή ανάπτυξή της στα επόμενα χρόνια.

Είμαι βέβαιος ότι θα απορείτε γιατί θυμήθηκα τόσο μακρινές ιστορίες. Γιατί, με την απεργία της ΠΝΟ της 3ης Σεπτεμβρίου, η οποία επεκτάθηκε και την 4η Σεπτεμβρίου, ταλαιπωρήθηκαν χιλιάδες ταξιδιώτες μεταξύ των οποίων και εγώ προσωπικά. Η ΠΝΟ αφού διάλεξε για την απεργία της τις πλέον κρίσιμες ημέρες της επιστροφής των ταξιδιωτών, μας ειρωνεύεται από πάνω. Στην ανακοίνωση της 9ης Αυγούστου 2018, στην οποία προκηρύσσει την απεργία της, αναφέρει επί λέξει: «…η Διοίκηση της ΠΝΟ, με γνώμονα πάντοτε τη διαφύλαξη και διασφάλιση των πάγιων και αυτονοήτων δικαιωμάτων των Ελλήνων ναυτεργατών, αφού εξέτασε δυναμικούς τρόπους αντίδρασης, όπως είχε δηλώσει παλαιότερα με σχετικές ανακοινώσεις της και έχοντας πάντα υπόψη της και κατανοώντας τις ανάγκες του επιβατικού κοινού κατά την κορύφωση της θερινής περιόδου, αποφάσισε την κάθοδο σε 24ωρη πανελλαδική απεργία σε όλες τις κατηγορίες των πλοίων τη Δευτέρα 3 του Σεπτέμβρη 2018 και με προοπτική κλιμάκωσης».

Μου είναι δύσκολο να φανταστώ τι θα μας έκαναν αν «δεν κατανοούσαν τις ανάγκες του επιβατικού κοινού κατά την κορύφωση της θερινής περιόδου». Μάλλον πρέπει να τους είμαστε ευγνώμονες που δεν μας περίμεναν στην έξοδο από τα πλοία για να μας δέρνουν! Τους τουρίστες δεν μας λένε πώς τους εξυπηρέτησαν με την απεργία. Συνήθως οι ξένοι έχουν αυστηρά προγράμματα τόσο διαμονής όσο και μετακινήσεων. Οταν μια απεργία ανατρέπει τους σχεδιασμούς τους, αυτοί θα γυρίσουν στις πατρίδες τους και θα περιγράφουν το χάος που τους δημιούργησε η απεργία. Ετσι προάγουμε την τουριστική βιομηχανία της χώρας. Αλλά και τους επαγγελματίες που πρέπει να μετακινήσουν τα αγροτικά προϊόντα τους από και προς τα νησιά, τους έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων της η ΠΝΟ. Ούτε καν τους ανέφερε στην ανακοίνωσή της. Τι τους νοιάζει; Αρκεί αυτοί να διεκδικήσουν αυτά που νομίζουν ότι δικαιούνται. Σας αναφέρω αναλυτικά τις απαιτήσεις τους (όπως καταγράφονται στην ανακοίνωσή τους) για να διαπιστώσετε ότι οι συνδικαλιστές ζούνε ακόμα στον κόσμο τους!

«1. Επαναφορά των εργασιακών και κοινωνικοασφαλιστικών δικαιωμάτων των ναυτεργατών στο προ των τριών Μνημονίων καθεστώς και πλήρη εξαίρεση από τον κοινωνιοκτόνο Ν. 4387/16.

2. Ειδικά σε ό,τι αφορά τον Ν. 4387/2016, απαιτείται η πλήρης απεμπλοκή των ναυτεργατών από τις διατάξεις του, η αντιστοίχιση των ετών ναυτικής υπηρεσίας με τα έτη υπηρεσίας των εργαζομένων στην ξηρά, η καταβολή των εφάπαξ των ναυτεργατών, άμεση καταβολή των συντάξεων, με βάση τη νομοθεσία του ΝΑΤ και η παραμονή στο ΝΑΤ της ακίνητης περιουσίας του.

3. Αναστολή του Αρθρου 29 του Ν. 4150/2013 περί μειωμένων συνθέσεων στα πλοία της ακτοπλοΐας.

4. Συνθέσεις των πληρωμάτων των πλοίων ακτοπλοΐας και των πλοίων Ελλάδας – Ιταλίας – Ειδικές συνθέσεις.

5. Απόσυρση του σχεδίου Υπουργικής Απόφασης ΥΝΑΝΠ για τη διενέργεια ενδομεταφορών εμπορευμάτων από πλοία με σημαία τρίτων κρατών.

6. Αμεση αντιμετώπιση της όξυνσης της ανεργίας στους Ελληνες ναυτεργάτες και καταπολέμηση της λεγόμενης «μαύρης» ανασφάλιστης εργασίας.

7. Εφαρμογή των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και της κείμενης νομοθεσίας.

8. Αμεση διόρθωση της ρύθμισης (άρθρο 6 παρ. 1) του Κανονισμού με την υπ’ αριθμ. 3533.2/8/2013/ 28.6.2013 Κοινή Υπουργική Απόφαση.

9. Αποκατάσταση της άδικης φορολογίας των Ελλήνων ναυτεργατών.

10. Υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας για τις κατηγορίες πλοίων, για το 2018.

11. Επαναφορά των παροχών του Οίκου Ναύτου προς τους ναυτεργάτες.

12. Εξεύρεση ικανοποιητικής λύσης για το θέμα της στέγασης των Υπηρεσιών ΓΕΝΕ.

13. Διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα της Ναυτικής Εκπαίδευσης.

14. Αμεση υλοποίηση της εξασφάλισης των δεδουλευμένων αποδοχών πολλών μηνών στα πληρώματα επιβατηγών πλοίων και γενικότερα των πλοίων της ακτοπλοΐας όπου εξακολουθούν να υπάρχουν εκκρεμότητες στην εξόφληση των δεδουλευμένων αποδοχών».

Μετά την ανάγνωση όλων των παραπάνω αιτημάτων καταλαβαίνετε γιατί ήταν αδύνατη η ικανοποίησή των και έτσι η απεργία ήταν αναπόφευκτη. Νομίζω ότι τους διέφυγε ένα άλλο καίριο και δίκαιο αίτημα: Οσες ποδοσφαιρικές ομάδες στηρίζονται από κομμουνιστικά κόμματα να κερδίζουν το πρωτάθλημα της κατηγορίας τους άνευ αγώνων, για να ικανοποιείται το λαϊκό αίσθημα!

Μη βαυκαλίζεστε όμως με τη λήξη της απεργίας. Η απόφαση ελήφθη με πλειοψηφία 10 – 4 και χαιρετίστηκε όπως πρέπει από τον υπουργό κ. Κουβέλη κανακεύοντας τους απεργούς.

Αλλά, και η ανακοίνωση της ΠΝΟ για τη λήξη της απεργίας αξίζει να μνημονευθεί: «Τέλος, θα ήταν μεγάλη παράλειψή μας να μην ευχαριστήσουμε και το επιβατηγό κοινό, το οποίο στη συντριπτική πλειοψηφία του κατανόησε και συμπαραστάθηκε στον δίκαιο αγώνα μας αποκρούοντας έμπρακτα τις προσπάθειες κοινωνικού αυτοματισμού». Μας δουλεύουν κιόλας.

Επιτέλους πότε θα ξυπνήσουμε. Για τη χρεοκοπία της Ελλάδας πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξαν οι συνδικαλιστές με τα συνεχή παράλογα αιτήματά τους, τα οποία στήριζαν οι δημοσιογράφοι και ικανοποιούσαν οι πολιτικοί. Βρήκαν και έκαναν και συνεχίζουν.

Για την ιστορία, μέσα στο 2018 είχαμε τις ακόλουθες απεργίες από την ΠΝΟ: 12/1, 18 και 19/4, 1/5 για την Εργατική Πρωτομαγιά, 30/5 μαζί με τη ΓΣΕΕ και φυσικά 3 και 4/9. Εχει ο Θεός!

Αυτά συμβαίνουν στη Σοβιετική Δημοκρατία της Ελλάδας, αλλά δεν θα μπορούσαν ποτέ να συμβούν αν η Ελλάδα ανήκε στο χαμένο (αλλά επιθυμητό από το ΠΑΜΕ) Σιδηρούν Παραπέτασμα.

* Ο κ. Ανδρέας Δρυμιώτης είναι σύμβουλος επιχειρήσεων.