ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Κυριάκος Μητσοτάκης: Η ΝΔ είναι μαγαζί γωνία, αλλά χωρίς εμπόρευμα

_dsc6238-copy--2

Oκτώ το πρωί, στο Κεφαλάρι, στο σπίτι της οικογένειας Μητσοτάκη. Ο 17χρονος Κωνσταντίνος έχει φύγει για το σχολείο, η Μαρέβα ετοιµάζεται να συνοδεύσει τη 12χρονη ∆άφνη µέχρι το σχολικό λεωφορείο, ο Κυριάκος φτιάχνει έναν εσπρέσο και ρίχνει µια µατιά στο πρωτοσέλιδο της «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ». «Πόσες οµιλίες έχεις σήµερα;» τον ρωτά η σύζυγός του. «Τρεις», της απαντά. Εκείνη γυρίζει προς το µέρος µας. «Απορώ πώς αντέχει!» λέει γελώντας. ∆ίνουµε ραντεβού για αργότερα και ο υποψήφιος πρόεδρος της Νέας ∆ηµοκρατίας φεύγει για το MEGA, για την πρώτη τηλεοπτική εµφάνιση της µέρας.

Πολιτική και τέχνη στο ίδιο γραφείο

Νωρίς το απόγευµα, στο πολιτικό του γραφείο στο Παγκράτι, µε θέα στον Λυκαβηττό, όλοι βρίσκονται σε επιφυλακή. Οι ακυρώσεις πτήσεων λόγω της γενικής απεργίας της επόµενης µέρας έχουν προκαλέσει προβλήµατα στο προγραµµατισµένο ταξίδι του στην Καβάλα και στις Σέρρες. Αν δεν βρεθεί αεροπορικό εισιτήριο, θα πρέπει να φύγει οδικώς. Κι ενώ όλοι είναι µε ένα τηλέφωνο στο χέρι, εγώ παρατηρώ το καλαίσθητο γραφείο στο οποίο η ελληνική παράδοση και η µοντέρνα τέχνη συναντώνται: ένας πίνακας του Γιάννη Αδαµάκου, µια εικόνα του Αγίου Νικολάου και µια µεγάλη ασπρόµαυρη φωτογραφία του Κώστα Παπαγιωτόπουλου. ∆εν έχω χρόνο να ψάξω για άλλα… ίχνη φιλοτεχνίας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φτάνει φουριόζος. Από το πρωί που είχαµε να τον δούµε έχουν µεσολαβήσει πολλά: άλλη µία τηλεοπτική εµφάνιση (στο STAR), προγραµµατισµένα ραντεβού, µια σύσκεψη µε το επιτελείο του και µια παρτίδα τένις. «Φεύγουµε για Περιστέρι!»

Το Περιστέρι στηρίζει Κυριάκο

«Μην περιµένεις καµιά υπερπαραγωγή. Οι συγκεντρώσεις µας είναι… µίνιµαλ. Αυτό που µας ενδιαφέρει είναι να τον ακούσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι. ∆εν δίνουµε σηµασία σε ντεκόρ και φωτισµούς. Με δύο µπάνερ πάµε παντού», µου λέει στενός συνεργάτης του Κυριάκου, καθώς τον περιµένουµε στο συνεδριακό κέντρο του ∆ήµου Περιστερίου. Λίγο πιο πέρα, στο τραπεζάκι µε το ενηµερωτικό υλικό για τη «Νέα ∆ηµοκρατία από την αρχή», δύο κοστουµαρισµένοι ηλικιωµένοι κύριοι κάθονται δίπλα-δίπλα. «Πώς βλέπετε τα πράγµατα;» τους ρωτώ. «Ο Κυριάκος είναι ο καλύτερος», απαντά ο ένας. «Κι ο ελληνικός λαός ψηφίζει… τον χειρότερο! Οχι αυτήν τη φορά, ελπίζω», συµπληρώνει ο άλλος. Σαν τους γέρους του «Μάπετ Σόου»… Οµως ο κ. Μητσοτάκης έχει ήδη µπει στην αίθουσα, µέσα σε µια θύελλα χειροκροτηµάτων. Οµιλία πρώτη, χωρίς χειρόγραφο.

«Εσείς έχετε και λόγο, και ρόλο. Εσείς θα διαµορφώσετε το µέλλον µας. Βοηθήστε µε να µετατρέψω τη Νέα ∆ηµοκρατία από ένα συρρικνωµένο κόµµα -που έχει γεράσει και κουραστεί- σε µεγάλη κεντροδεξιά παράταξη». Οι παριστάµενοι δηλώνουν τη συµφωνία τους µε ένα παρατεταµένο χειροκρότηµα. Εξω από την αίθουσα συναντώ την Κατερίνα Μητσοτάκη. «Πάντα έρχοµαι στο Περιστέρι, όταν έχει οµιλία ο αδελφός µου», µου λέει. «Επειδή το αγαπά εκείνος, το αγαπώ κι εγώ!»

Με φίλους στον Κορυδαλλό

– Τον Ζάχο δεν τον έφερες!
– ∆εν πάει σε τέτοια.
– Θα ψηφίσει όµως Κυριάκο, έτσι;
– ∆αγκωτό!

Η αίθουσα συνεδριάσεων του ∆ηµαρχείου Κορυδαλλού είναι ασφυκτικά γεµάτη. Και οι συζητήσεις για τις εσωκοµµατικές εκλογές έχουν ανάψει. «Οταν είπα στον πατέρα µου ότι θα ερχόµουν εδώ σήµερα -γιατί πάντα τον ενηµερώνω για το πρόγραµµά µου-, χάρηκε. “Εχω πολλούς φίλους σ’ αυτές τις γειτονιές”, µου είπε». Αυτό µας είχε εκµυστηρευτεί λίγο νωρίτερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Πράγµατι, η υποδοχή που του επιφυλάσσει αυτό το κοµµάτι του Πειραιά -παρά τα αναιµικά ποσοστά που πήρε εδώ η Νέα ∆ηµοκρατία στις εκλογές του Σεπτεµβρίου- είναι θερµή. «Αύριο πρόεδρος, µεθαύριο πρωθυπουργός», φωνάζουν ρυθµικά οι παριστάµενοι. «Η Νέα ∆ηµοκρατία είναι µαγαζί γωνία», λέει ο υποψήφιος πρόεδρος, «αλλά χωρίς εµπόρευµα: χωρίς ιδέες και νέους ανθρώπους, δηλαδή». Και ένα καρφί: «∆εν µπορώ να σκεφτώ ότι ο νέος µας πρόεδρος δεν θα είναι στη Βουλή. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για το κόµµα µας. Οι ηγέτες γεννιούνται στο Κοινοβούλιο…»

31.000 χειραψίες…

Επόµενος σταθµός: Μοσχάτο, αίθουσα δεξιώσεων «Πέτρινο». «Νέο παιδί είναι, τελικά! Και αδύνατος…» λέει µια κυρία στη φίλη της. Η τρίτη οµιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι επίσης από στήθους και µε εντελώς διαφορετικό περιεχόµενο από τις προηγούµενες. «Χαίροµαι που σας βλέπω εδώ», λέει στους συγκεντρωµένους, «αλλά δεν µου φτάνει. Θέλω να δω και τα παιδιά σας και τα εγγόνια σας στη Νέα ∆ηµοκρατία. Και µην ανησυχείτε για την ενότητα του κόµµατος. ∆εν κινδυνεύει. Οι ηττηµένοι θα στηρίξουν τον νικητή. Κι εγώ, ακόµη κι αν χάσω, θα µείνω ως απλός στρατιώτης, όπως έκανα πάντα». «Εσύ είσαι! ∆εν υπάρχει δεύτερος!» φωνάζει ένας κύριος από το βάθος. Χειροκροτήµατα, ξανά… Λίγο πριν από τις 10 το βράδυ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης µάς αποχαιρετά. Εχει βρεθεί ένα αεροπορικό εισιτήριο και πρέπει να φύγει… σφαίρα για το «Ελευθέριος Βενιζέλος». «Σ’ αυτή την καµπάνια πρέπει να έχω σφίξει µέχρι και 30.000 χέρια», µας είχε πει νωρίτερα. Απόψε, το κοντέρ πρέπει να έχει γράψει άλλα χίλια. Και έπεται συνέχεια…