ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΑΘΗΝΑΪΚΑ PLUS

Oλο αυτό το χρονικό διάστημα που τα θέατρα, οι κινηματογράφοι και οι αίθουσες συναυλιών είναι κλειστά, έβλεπα στον Τύπο φωτογραφίες με έρημα φουαγέ, θεωρεία και πλατείες. Στο μυαλό μου έρχονταν κάποια πρώιμα έργα της Ειρήνης Ηλιοπούλου, από την εποχή που σπούδαζε ζωγραφική στο Παρίσι. Τότε, μαζί με άλλους δύο φοιτητές, είχε πάρει άδεια από το γαλλικό κράτος για να ζει μέσα σε ένα άδειο ιστορικό θέατρο, το περίφημο Vieux Colombier, προτού αρχίσουν οι εργασίες αποκατάστασής του. Οι πίνακές της αποπνέουν αυτή την αλλόκοτη αίσθηση απουσίας: εκεί όπου κάποτε συνωστιζόταν κόσμος, τώρα δεν υπάρχει ψυχή.


Επόμενη έκθεση, ίσως τον Νοέμβριο.

«Ζούσαμε μέσα στα καμαρίνια, που είχαν μετατραπεί σε κατάλυμα. Ζωγράφιζα και έναν εγκαταλελειμμένο σταθμό του μετρό του Παρισιού που είχε ακριβώς την ίδια ατμόσφαιρα. Η αλήθεια είναι ότι ένας έρημος δημόσιος χώρος μάς τρομάζει, είναι σαν να πιστεύουμε ότι κάπου παραμονεύει ένα θηρίο. Τώρα, βέβαια, με την άρση των μέτρων, ο φόβος μεταφέρθηκε στους ανθρώπους που συναντούμε. Υπάρχει αυτή η διάχυτη ανασφάλεια που αφαιρεί από τις ανθρώπινες επαφές τη ζεστασιά και τον αυθορμητισμό που είχαμε μέχρι τώρα. Σίγουρα αυτή η κατάσταση μας επηρεάζει όλους, πόσο μάλλον εμάς τους καλλιτέχνες. Βλέπω, λ.χ., τον εαυτό μου· ζωγράφιζα μια θάλασσα και έφθασα να την κάνω εντελώς τρικυμισμένη, δίχως να το πάρω χαμπάρι. Ακόμα όμως και αν συνηθίσουμε να ζούμε με όλες αυτές τις προφυλάξεις στην προσπάθειά μας να ξορκίσουμε τον φόβο μας, υπάρχουν και άλλα θέματα που σκέπτεται κανείς. Πότε και με ποιον τρόπο θα ξαναγίνουν εκθέσεις ζωγραφικής, πώς θα λειτουργούν τα μουσεία μας, τι θα γίνει με το εμπόριο της τέχνης.


Το Vieux Colombier από τα χρόνια του Παρισιού.

Προς το παρόν, όλα αυτά είναι θολά, κανείς δεν έχει απαντήσεις», συμπληρώνει.

«Ας ελπίσουμε, πάντως, ότι αυτή η εμπειρία του εγκλεισμού θα αφήσει κάτι καλό πίσω της. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι μπορεί να μεταμορφώσει έναν αναίσθητο άνθρωπο σε ευγενή, ούτε έναν εγωκεντρικό σε συμπονετικό. Καθείς παραμένει όπως είναι πλασμένος. Ομως, είδαμε μια μεγαλύτερη οργάνωση από κρατικής πλευράς και μια πρόνοια για τις ζωές όλων μας. Αυτό είναι από μόνο του ένα μεγάλο κέρδος, ειδικά αν υπάρχει συνέχεια στο μέλλον». Και προσθέτει: «Εγώ, μέχρι να μπορέσω να πάω στην Κάσο για να περάσω το καλοκαίρι, είμαι κλεισμένη στο εργαστήριο και δουλεύω ασταμάτητα. Ετοίμαζα και μια έκθεση για τον Νοέμβριο, αλλά ακόμη είναι πολύ νωρίς για να ξέρουμε τι θα συμβεί. Επειδή είμαι ζωγράφος που αλλάζω τα έργα μου πολλές φορές, η αναβολή δεν θα με πείραζε. Θα έχω τον χρόνο να τα ξαναζωγραφίσω. Τα έργα τα ξαναζωγραφίζεις, τη ζωή, πάλι, όχι».


Ασταμάτητα δουλεύει η ζωγράφος αυτόν τον καιρό.

Για περισσότερη αρθρογραφία, γίνετε συνδρομητής στην έντυπη Καθημερινή.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ