ΘΕΑΤΡΟ

Επώδυνη σύγκλιση

22s13prov1

H μορφή του Ραφαέλ Ροντρίγκεθ Ραπούν, που πέθανε το 1937 στα 25 του χρόνια, έμεινε στην Ιστορία όχι μόνον ως ενός νέου που χάθηκε στον Ισπανικό Εμφύλιο, αλλά και ως ενός από τους έρωτες του Λόρκα. Ο Ραπούν, φοιτητής της Σχολής Μηχανικών Ορυκτών Πόρων και γραμματέας του πανεπιστημιακού θιάσου La Barraca, προτιμούσε τις γυναίκες, αλλά με τον Λόρκα ήταν αλλιώς. Υπήρχε σπινθήρας. Αυτό το επεισόδιο από τη ζωή του Λόρκα και του Ισπανικού Εμφυλίου αποσπάται ως θραύσμα και συντίθεται σε μια επινοημένη αφήγηση στο σύγχρονο θεατρικό έργο του Αλμπέρτο Κονεχέρο «Η σκοτεινή πέτρα» (2012), βασισμένο και στη βοήθεια της οικογένειας του Ραπούν. Το έργο ανέβηκε το 2013 στη Μαδρίτη, και αυτήν την περίοδο παίζεται στην Αθήνα, όπου ολοκληρώνει ένα κύκλο παραστάσεων στο θέατρο Κιβωτός (Πειραιώς 115, Γκάζι) στις 25 και 26 Ιανουαρίου.

Είδα την παράσταση μια πολύ κρύα νύχτα, και η ατμόσφαιρα με απορρόφησε πλήρως όχι μόνο γιατί είναι ένα αξιοσημείωτο κείμενο (μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ), αλλά και γιατί είναι μία παράσταση βαθμιδωτής κλιμάκωσης που προκαλεί τη συμμετοχή του θεατή. Δύο άνδρες επί σκηνής, δύο νέα παιδιά, το 1937 στη σπαρασσόμενη Ισπανία. Ο φρουρός (νέος του εθνικού στρατού) και ο κρατούμενος (ο Ραπούν), δύο εντελώς αντίθετες προσωπικότητες, με άλλη αφετηρία, βιώματα και στόχους, που σταδιακά μέσα από την ερμητική συνύπαρξη επιτυγχάνουν μία απροσδόκητη και επώδυνη σύγκλιση. Ενορχηστρωμένη με εσωτερικότητα από τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη (που δανείζει και την καλλιεργημένη φωνή του στον Λόρκα), η παράσταση μας δίνει δύο ερμηνείες που μένουν στη μνήμη: του Σταύρου Ράγια (Σεμπαστιάν, ο φρουρός) και του Γιάννη Τσεμπερλίδη (Ραπούν, κρατούμενος). Είναι σωματοποιημένο θέατρο δωματίου που φτάνει ανώτερα δώματα μέσα από το αίσθημα του εγκλεισμού. Πολύ ιδιαίτερη και η μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη (σκηνικά-κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη).