ΑΠΟΨΕΙΣ

Πρόσωπα της εβδομάδας

Κυριάκος Βελόπουλος: Αλοιφές και αναχώματα

prosopa-tis-evdomadas0«Πρόεδρε, καλώς ορίσατε. Συγχαρητήρια για την εκλογή σας, που πρέπει να σχολιάσω ότι έγινε και κάτω από αντίξοες συνθήκες…». Η προσφώνηση είναι απλώς ενδεικτική της εξυπηρετικής υποδοχής που απολαμβάνει τα τελευταία εικοσιτετράωρα στα τηλεοπτικά σαλόνια ο Κυριάκος Βελόπουλος.

Αυτή η υποδοχή –η ανεξέταστη καταξίωσή του στο σκηνικό του κομματικού ανταγωνισμού– θυμίζει τη διαδικασία κανονικοποίησης που επεφύλαξαν τα media και σε άλλες δυνάμεις του αντισυστημικού περιθωρίου. Η σχέση είναι αμοιβαία επωφελής: Ο αουτσάιντερ παίρνει χρόνο δημοσιότητας· ο οικοδεσπότης του παίρνει νούμερα, επειδή εμφανίζει ένα αλλόκοτο τηλεοπτικό προϊόν, που προκαλεί την προσοχή, εναλλάσσοντας τη χαριτολογία με τερατολογία.

Η αλήθεια, όμως, είναι ότι ο Βελόπουλος δεν χρειάστηκε να περιμένει την ψήφο για να εξασφαλίσει θέση στα στούντιο. Ο τηλεπωλητής είχε καταφέρει να λανσάρει τον εαυτό του στα πολιτικά πάνελ ως σχολιαστής του Μακεδονικού. Ηταν χρόνια εξασκημένος γι’ αυτόν τον ρόλο. Επιστράτευσε τις δεξιότητες που είχε αποκτήσει στο τηλεμάρκετινγκ. Απλώς, αντί να πουλάει αλοιφές και θεόπεμπτες επιστολές, πουλούσε τώρα Μακεδονία.

Η άλλη αλήθεια είναι ότι οι συνθήκες για την εμφάνιση ενός νέου σχήματος στα δεξιά της Ν.Δ. ήταν κάθε άλλο παρά αντίξοες. Στις πλατείες κατά της συνθήκης των Πρεσπών φαινόταν να έχει ζυμωθεί μια πελατεία που ζητούσε το κόμμα της.

Και όμως. Οι ευρωεκλογές έδειξαν ότι το μακεδονικό ρεύμα δεν στάθηκε ικανό να αλλάξει τους κομματικούς συσχετισμούς. Στις εκλογές του 2014, τα κόμματα δεξιά της Ν.Δ. (Χρυσή Αυγή, Ανεξάρτητοι Ελληνες, ΛΑΟΣ, Πολύδωρας, Ψωμιάδης και φίλοι) απέσπασαν συνολικά 16,94%. Το αντίστοιχο ποσοστό της περασμένης Κυριακής (Χρυσή Αυγή, Ελληνική Λύση, ΛΑΟΣ, Ανεξάρτητοι Ελληνες) ήταν 11,09%. Από τις 948.000 ψήφους το 2014, η Ακροδεξιά έπεσε στις 626.862.

Τα νούμερα αυτά αποτυπώνουν μια βουβή επιτυχία του Μητσοτάκη: Με τη στάση του στο Μακεδονικό, η Νέα Δημοκρατία κατάφερε να αφομοιώσει και να μεταβολίσει το κύμα της εθνικολαϊκιστικής διαμαρτυρίας, χωρίς να του παραδοθεί. Κατάφερε να συγκρατήσει εντός του ευρωπαϊκού τόξου αυτές τις δυνάμεις, χωρίς να τάξει ότι θα σκίσει τη συμφωνία· χωρίς καν να σηκώσει ως προεκλογικό της λάβαρο τις Πρέσπες. Οι προεκλογικές αναφορές του Μητσοτάκη στο θέμα ήταν μάλλον αραιές και ήπιες, ενώ ούτε ένα διαφημιστικό μήνυμα δεν είχε θέμα το Μακεδονικό.

Το αποτέλεσμα αυτό δικαιώνει εκείνους που έλεγαν ότι ο λελογισμένος τακτικισμός του Μητσοτάκη στο Μακεδονικό δεν ήταν σκέτος τακτικισμός. Δικαιώνει εκείνους που έλεγαν ότι το πραγματικό ανάχωμα στην Ακροδεξιά είναι η Ν.Δ.

Χριστόφορος Βερναρδάκης:Η μεγάλη πλάνη

prosopa-tis-evdomadas1Κανείς δεν θέλει να αφήσει μια ήττα ορφανή. Κανείς δεν θέλει να αφήσει τη σκιά της να πλανάται παντού, πάνω από τα κεφάλια όλων των ηττημένων. Γι’ αυτό και η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ πύκνωσε σαν μαύρο σύννεφο πάνω από ένα κεφάλι: του Χριστόφορου Βερναρδάκη.

Ο υπουργός Επικρατείας και οιωνοσκόπος του Μαξίμου είχε εκτεθεί δημοσίως όχι μόνο προβλέποντας καλό σκορ για τον ΣΥΡΙΖΑ – όπως επιβάλλει το κομματικό καθήκον. Είχε κιόλας εξαπολύσει αχρείαστες προφητείες, όπως ότι το ΚΙΝΑΛ δεν θα καταφέρει να μπει στη Βουλή.

Από όσα είχε πει προεκλογικά, αλλά και από το ύφος της πολιτείας του, μπορεί κανείς να συναγάγει ότι οι συντροφικές επικρίσεις εναντίον του δεν είναι αστήρικτες. Ο Βερναρδάκης έβλεπε με κόκκινα γυαλιά. Δεν ήταν όμως μόνος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επίμονα τα τελευταία χρόνια έφτιαξε ένα δικό του μιντιακό οικοσύστημα –εκδότες, δημοσιογράφοι, δημοσκόποι– που επώαζε και διέδιδε την εκδοχή του Μαξίμου για τα πράγματα. Φαίνεται ότι έτσι το κυβερνητικό επιτελείο κατέληξε να αυτοεγκλωβιστεί σε μια φούσκα, μέσα στην οποία άκουγε μόνο την ηχώ των βεβαιοτήτων του. Οπως και το 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το πρώτο θύμα της πλάνης που παρήγαγε για μαζική κατανάλωση.

Η μετεκλογική συζήτηση στην Κουμουνδούρου κυριαρχείται από το ερώτημα «ποιος παραπλάνησε τον πρωθυπουργό». Αναρωτιούνται για το ποιος διάβασε λάθος την ακτινογραφία, χωρίς να ενδιαφέρονται για το πώς προκλήθηκε αρχικώς το ακτινογραφούμενο κάταγμα. Λες και το πολιτικό έλλειμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δεν ξέρει να διαβάζει τις δημοσκοπήσεις – ότι δεν έχει ζυγοσταθμισμένο «πιθανολογικό μοντέλο».

Ποιος δημοσκόπος είπε στον Τσίπρα να ρίξει όλο του το πολιτικό κεφάλαιο για να καλύψει τον Πολάκη; Ποιος Βερναρδάκης του είπε να αψηφήσει το θέμα της κρουαζιέρας του σαν προσβολή της ιδιωτικότητάς του;

Ποιος είπε στον πρωθυπουργό να τουμπάρει τρεις-τέσσερις φορές το εκλογικό του δίλημμα – από «δημοσκόπηση» σε υπαρξιακή δοκιμασία για την κυβέρνηση, από χαλαρή σε μετωπική αναμέτρηση; Ποιος δηλητηρίασε τον Τσίπρα και τον έκανε να απευθύνεται στους συνταξιούχους σαν χολερικός Αη Βασίλης, που μοιράζει τα δώρα του απαιτώντας εκβιαστικά ανταπόδοση;

Ισως τελικά αυτό που μέτρησε περισσότερο για τον συντριπτικό χαρακτήρα του εκλογικού αποτελέσματος δεν ήταν καν η προεκλογική υπεροψία και μέθη του ΣΥΡΙΖΑ. Ισως αυτό που βάρυνε ήταν ότι το ένα κόμμα έλεγε «ψηφίστε με για λιγότερους φόρους, περισσότερες δουλειές, περισσότερη ασφάλεια». Και το άλλο, μετά τέσσερα χρόνια στην εξουσία, έλεγε πάλι «ψηφίστε με για να μην έρθουν οι προηγούμενοι».